Οι καλύτερες μέρες της ζωής, είναι εκείνες που χάλασαν από μια τόση δα στιγμή.
Μόνο η χαρά είναι τόσο εύθραυστη και τόσο φευγάτη.
Κι όποιος προλάβει "τον Κύριον οίδε".
Κι όποιος δεν συνειδητοποιεί πόσο εύκολα -ακόμη και μ' ένα φύσημα μιας λέξης- μπορεί να καταστρέψει το μισό του "βασίλειο", ακόμα τίποτα δεν είδε από ζωή.
Κι όποιος υποτιμά την δύναμη μιας λέξης, ακόμα τίποτα δεν είδε από πόνο.
12.9.07
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)





1 Σχόλια:
Στίχοι από την κατάρα του πεύκου (τα ψηλά βουνά):
Μες στο λιοπύρι, μες στον κάμπο
να ένα δεντρί...
Ξαπλώθη ο Γιάννης αποκάτου
δροσιά να βρει.
Το δέντρο παίρνει τα κλαδιά του
και περπατεί!
"Δε θ'ανασάνω", λέει ο Γιάννης,
"γιατί; γιατί;"
....
Πάλι Αλωνάρης και λιοπύρι!
Πότε ήρθε; Πως;
Άγιε σταμάτησε το λόγγο,
που τρέχει εμπρός.
Ανάρτηση Σχολίου