Πατα(τα)τρακ

Έχω τόσο άγχος (τρακ είναι η σωστή λέξη I guess) που σχεδόν εύχομαι να σπάσω κανένα πόδι για να έχω άλλοθι να μην πάω το Δευτερότριτο εκεί που πρέπει να πάω (δηλ. να αρχίσω να δίνω εξετάσεις σε διάφορες Σχολές, λεπτομέρειες αφού...τελεσιδικίσουν οι αποφάσεις :P).

Κι όταν λέω άλλοθι, εννοώ προς τον εαυτό μου κι όχι μια δικαιολογία "για τους άλλους" κλπ.

Κάθε φορά που είχα να διαβώ μια πόρτα στη ζωή μου -και δόξα τω Θεώ, ήταν αρκετές ως τα τώρα και όλες οδήγησαν σε ένα απόκτημα, ακόμη και εκείνες οι πόρτες που οδηγούσαν σε μια μικρή ή μεγάλη κόλαση- την κοιτούσα με τόσο δέος που μου κοβόταν το αίμα. Πράγμα περίεργο για όποιον με ξέρει έστω λίγο διότι σε γενικές γραμμές μάλλον το "δειλιάζω" είναι το τελευταίο που του εμπνέω (μετά από τον φόβο χα-χα-χα).

Κι όμως, αυτό είναι το μυστικό μου, το αδύνατο σημείον μου (κι αυτό είναι μείον μου, λα-λα-λα) το σκέλετον-ιν-μάι-κλόζετ που λεν και οι φίλοι σας* οι Άγγλοι (*εγώ τους σιχαίνομαι, κι αυτούς και τη βρωμοαγγλία τους και τα βρωμοπανεπιστήμιά τους που μας παίρνουν τα παληκάρια μας...κλαψ...Καλά, το έσκισα, αυτό για τον στρατό το λένε μάλλον).

Παρ' όλα αυτά, καμία φορά δεν πισωγύρισα.

Πράγμα επίσης περίεργο αν λογαριάσει κανείς τη νύχτα που μένω άυπνη πριν τη "μεγάλη μέρα", το losec που σχεδόν πάντα θα χρειαστεί να πιω (για το στομάχι είναι ρε, όχι βαβριτουρικό...αμέσως να παρεξηγήσετε...), και το stress που τραβάω, αντάξιο να μου δώσει πολλαπλά εγκεφαλικά και να μου βουλώσει την κεντρική αρτηρία της καρδιάς ωσάν αρνάκι σουβλιστό γεμισμένο με αβγά, τηγανητές πατάτες, λιπαρή σάλτσα, τηγανητές μελιτζάνες και για γαρνιτούρα συν λίγη χοληστερίνη σε κάψουλα (ανακατεύτηκα...).

Έτσι και τώρα, ξέρω ότι δεν θα πισωγυρίσω. Θα πάω τελικά. Και θα αποδώσω και καλά. Το αν συτό θα είναι και "αρκετά" καλά θα δείξει. Έχω όμως ένα σφίξιμο στο στομάχι, μια ζαλάδα στο μυαλό και κάτι θολό στο βλέμμα μου.

Κι όμως, όλα αυτά τα είχα όλες τις φορές λίγο πριν κάνω ένα βήμα που τελικά με οδηγούσε στην κατάκτηση μιας γωνιάς του Πραδείσου. Κι ο Παράδεισος είναι κάτι πολύ κοντινό που μόνο ζωντανός το κατακτάς. ΠΟΛΥ ζωντανός όμως. Κι εγώ ζω ακόμα και μάλιστα συνειδητά.
Θα πάω λοιπόν, απλά αυτή τη φορά το τρακ και το άγχος μου θα κρατήσουν διήμερο (κάτι σαν "εορταστικό")... Φιλική συμβουλή "don't touch the freak...I bite" μέχρι την Τρίτη ;)

Και μιας και το 'φερε η κουβέντα, να και κάτι που άκουσα στο ραδιόφωνο προχθές:

Λίγο πριν μια παράσταση, η Έλλη Λαμπέτη είχε πολύ τρακ. Της λέει λοιπόν μια νεαρά τότε ηθοποιός του θιάσου "κυρία Έλλη γιατί έχετε τόσο άγχος;;; Δε βλέπετε εμένα που είμαι και νέα στο χώρο και παρ' όλα αυτά δεν έχω καθόλου;;;" και της απαντάει η θεά "Δεν πειράζει χρυσό μου...Το τρακ έρχεται με το ταλέντο".

Βρε, λες;!

Σας φιλώ...(δηλαδή με τα νεύρα που έχω μάλλον "σας χαστουκίζω")