Η φωνή του
Joey να λέει
"London baby" κουδουνίζει μέσα στο κεφάλι μου τις τελευταίες δύο μέρες. Και καθόλου δε με χαλάει πρέπει να παραδεχτώ!
Ε, δύο εβδομάδες και κάτι ψιλά λείπει το boyfriend
(πςςςςς...σ' έφτιαξα πάλι...πιτσιρικάκι ακούστηκες) και η αλήθεια είναι ότι μας έπεσε λίγο βαρύς ο αποχωρισμός
(καλά, μην κλάψετε κι όλας, εδώ δεν κλαίμε εμείς). Αλλά όπως και να το κάνεις, όταν τρεις μήνες τους έχεις περάσει πανέμορφα και
"μαζί", είναι λίγο δύσκολο να σου αρέσει το
"χώρια".
Παρ' όλα αυτά, μιας και όλα πήγανε καλά με εξετάσεις σε δραματικές σχολές κλπ κλπ κλπ
(αύριο το τελευταίο test drive και ξεμπερδέψαμε "και με τον νόμο") είπα να μαζέψω τα λιγοστά μου υπάρχοντα
(aka μία εικοσάκιλη το λιγότερο βαλίτσα και μια χειραποσκευή που ο Θεός να την κάνει μπας κι είναι λιγότερο από δεκάκιλο...Καλά, άμα προσθέσεις και το δικό μου βάρος, γάμησέ τα...Το υπέρβαρο πάντως μετράει μόνο σε αποσκευές, οπότε ίσως το γλιτώσω το χαράτσι) και να πάρω την πτήση για
Manchester.
Από 'κει
Liverpool για αρκετές μερούλες
-αν είχαμε και παράπονο να πέσει φωτιά να μας κάψει...μη λέω και "πέσει" και πετάμε αύριο λέμε...φτου φτου φτου- ε, και αρχές της άλλης εβδομάδας ένα ενδιάμεσο break
(πςςςς είδατε πώς μπαίνω στο κλίμα με τα αγγλικά;; Το 'χω παιδί μου!) για...London baby!! Κι ύστερα πάλι Liverpool.
Επιστροφή στις 27 του Οκτώβρη
(ναι, ξέρω, φέτος το παράχεσα με τις διακοπές) και αν και ξέρω ότι θα είναι πάλι πακέτο
"χωρίς το μωρόΟοΟοΟ μουυυυ" (κλπ κλπ κλπ, στροφή στην ποιότητα και ξερό ψωμί) παρ' όλα αυτά, με περιμένει η δραματική σχολή που διάλεξα
(και με διάλεξε κι όλας, πάλι καλά) και μια καινούρια σελίδα, άγραφη
(ελπίζω να μην μείνει κενή για πάντα...σέρνεται και ανεργία βλέπεις...).Με μια διάθεση πολύ ανεβασμένη λοιπόν, κατά το
"είμαι ανεβασμέέένος, στα σύννεφα πετάάάω" (τςςςς, κολλάει και με το αεροπλάνο), εγκαταλείπω την ελληνική μπλογκόσφαιρα για λίγο
(δε θέλω κλάματα...υπομονή) και πάω να ξαπλώσω το κουρασμένο μου κορμί διότι η μέρα προβλέπεται δύσκολη και κουραστική.
Εγερτήριο στις 07.00, εξετάσεις κάπου μεταξύ 09.00-14.30
(τρέχα γύρευε τώρα πόσο θα περιμένω η δόλια) και καπάκι αεροδρόμιο, "μια κι όξω" που λένε...Ευτυχώς ο Κοσμάκος θα έρθει να μου κάνει παρέα στην αναμονή στο αεροδρόμιο...
Εγώ βέβαια θέλω να πιστεύω ότι το κάνει επειδή με αγαπάει και με λυπάται να βολοδέρνω με τριάντ ακιλά αποσκευές 4 ώρες πριν το chek in, αλλά με έβαλε σε υποψίες αυτό που μου είπε σήμερα:
"Εγώ έρχομαι για να σιγουευτώ ότι θα φύγεις" (...)Σας φιλώ!!
p.s. Daaaaarliiiing!! Έρχομαι!! Εφοδιάσου με ηρεμιστικά!!
