Έξοδος Μεγάλου Κινδύνου

Αντιπαθώ το φευγιό, από μικρή.

Κι όσο το αντιπαθώ, τόσο το ζητάει το μέσα μου. Εξάλλου, κάθε τι μεγάλο και σημαντικό, συνήθως το διώχνουμε πριν το επιθυμήσουμε. Γιατί και πώς, δεν έχει σημασία.Τελικά, η ανάλυση δεν έχει τόση σημασία όση νόμιζα πως είχε. Στο τέλος της γραφής, αυτό που μένει είναι μια συμπερασματική παράγραφος, κι όλοι εκεί θα σταθούνε. Κανείς -σχεδόν- δε θα θυμάται τι έγραφες πριν το κείμενο, ούτε το πώς κατέληξες στο τάδε συμπέρασμα. Ένα θα θυμούνται: το συμπέρασμα. Δυστυχώς, διαπιστώνω ότι κι εγώ τα συμπεράσματά μου θυμάμαι πάντα. Αυτά "γράφουν" μέσα μου και ξεχνάω τη διαδικασία. Γι αυτό και καταλήγω πολλές φορές στα ίδια και τα ίδια συμπεράσματα, ακόμη κι αν τα ανακαλύπτω πίσω από άλλη -κάθε φορά- κουρτίνα. Βλακείες...Τι σημασία έχουν όλα αυτά; Θα φύγω; Πότε; Για πού; Μόνη; Δεν ξέρω, κι αν υπάρχει Θεός -όπως πιστεύω- δεν ξέρει ούτε Εκείνος. Αυτός είναι και ο "χαβαλές" του παιχνιδιού μάλλον...συγγνώμη, της "ζωής" ήθελα να πω...Ναι, είμαι και "αλαζονικό κάθαρμα" μεταξύ άλλων και ειρωνεύομαι ακόμα και τα συκώτια μου. Φευγιό δεν είναι ο θάνατος. Αντιθέτως, το μεγάλο φευγιό, το "μεγάλο κόλπο", η Κομπίνα είναι η ίδια η ζωή. Όταν αποφασίσω λοιπόν να φύγω, θα έχω αρχίσει και να ζω. Σκάλωσε ο εγκέφαλός μου πάλι. Γαμώ το...Κρίμα...Πάνω που νόμιζα ότι είχα αρχίσει να πετάω...Ξαναβούλιαξα στο γαμημένο το κεφάλι μου με φόρα. Θέλω να καπνίσω, αλλά δε μπορώ. Απαγορεύεται για λίγες μέρες. Να 'ναι καλά ο φρονημήτης και τα ιδιαζόντως βάρβαρα ράμματά του. Καπνίζω πολύ σπάνια. Και κάθε φορά που γουστάρω πολύ να το κάνω, πάντα δε μπορώ. Και σ' αυτό με ειρωνεύεται ο ρουφιάνος ο συγχρονισμός της ζωής μου. Ένα βήμα πίσω πάντα οι επιθυμίες μου από τη ζωή μου και δυο βήματα μπροστά το σκάλωμα από τις επιθυμίες...Η συνεπαγωγή είναι απλή. Για σένα που διαβάζεις. Για μένα είναι μεγάλο μπέρδεμα φίλε...Πολύ μεγάλο...