Για τον Νίκο...

Γιατί να μαθαίνουμε τόσα πράγματα για έναν άνθρωπο μόλις πεθάνει; Γιατί δεν τα μάθαμε ποτέ πριν; Τι φαγητό του άρεσε, πώς διασκέδαζε, τι ποτό έπινε, τι αγαπούσε και τι τον πλήγωνε...Τώρα; Τι σημασία έχει; Σημασία έχει τι ένιωσε όσο ζούσε, τι μοιράστηκε και ποιός ήταν στον καθρέφτη του και μόνο. Μόνο τα δικά του μάτια μετράνε για το ποιός ήταν. Κι αφού δεν τον ρωτήσαμε όσο ζούσε, σίγουρα δε θα μας απαντήσει τώρα που έφυγε...

Κανείς δεν αξίζει τέτοιο τέλος και κυρίως όταν δεν πρόλαβε να γευτεί καν μιαν αρχή. Πάντα ανικανοποίητος και πάντα πράος. Η πραότητα είναι καμιά φορά στην ψυχή κι όχι στη συμπεριφορά. Πολλά τα βάσανα του κόσμου και λίγες οι στάλες ανθρωπιάς. Δεν ξέρω αν ήταν καλός ή κακός άνθρωπος. Ξέρω όμως ότι φαινόταν -αν μη τι άλλο- καλός...Κι ίσως στην καλοσύνη μετράει πιο πολύ τι φαίνεται, μιας και είναι πράξη προσφοράς. Κι αν προσφέρεις, λίγη σημασία έχει αν το εννοείς. Σημασία έχει το αν κάνεις κάποιον ευτυχισμένο και ακόμη περισσότερο, αν εμπνέεις κάποιον να σου πει μια "Καλημέρα" από καρδιάς.

Στον Νίκο τον Σεργιανόπουλο, ομολογουμένως όλοι θέλανε να λένε "Καλημέρα"...