Νά 'χαμε να λέγαμε (κι ας κλαίγαμε)

Έχω κοιμηθεί συνολικά οχτώ ώρες τα τελευταία τρία εικοσιτετράωρα. Κοιμάμαι στις 05.00 και ξυπνάω στις 07.30. Κοιμάμαι στις 05.00 για άγνωστο σ' εμένα λόγο. Νυστάζω, αλλά δε θέλω να κοιμηθώ. Απλά δε θέλω. Ξυπνάω στις 07.30 γιατί έχουμε μάστορα που βάφει το σπίτι (τον λένε Ζίκο for Christ's sake...).

Απολαμβάνω το να είμαι ξύπνια τη νύχτα. Η νύχτα έχει μια δική της ιδιότυπη αίσθηση ηρεμίας που όσο κι αν νομίζουμε ότι προκαλείται από την εξωτερική ησυχία, πιστεύω πως στην πραγματικότητα προκαλείται από την εσωτερική μας σιωπή. Τη νύχτα σωπαίνουμε στα γενικά και μιλάμε μόνο για τα ειδικά -αν μιλήσουμε.

Γι αυτό, μάλλον, δεν κοιμάμαι τελευταία τις νύχτες. Μια εσωτερική μου ανάγκη για επικοινωνία συγκρούεται με μια εξωτερική ανάγκη για σιωπή. Θέλω να επικοινωνήσω με όσα αγαπώ και δε βρίσκω τον τρόπο. Θέλω να πάω σε μια έκθεση ζωγραφικής, να διαβάσω ένα βιβλίο, ένα θεατρικό έργο, να δω μια ταινία, να πάω μια βόλτα...Κι όμως σωπαίνω, λες και μου πάτησαν το mute στη ζωή.

Δεν μου το πάτησαν όμως. Το πάτησα εγώ. Mute...Και τώρα σιωπή. Μόνο που αυτό δεν μου έφερε την ηρεμία που αποζητούσα. Μου έφερε μόνο θλίψη. Είχα δίκιο τελικά...Δε λειτουργεί σ' εμένα η πάγια συμβουλή φίλων και γνωστών "άραξε λίγο, μην ασχοληθείς με τίπτοα αυτόν τον καιρό, ξεκουράσου". Εγώ στο mute τρελλαίνομαι, φίλε μου, βραχυκυκλώνω και δαγκώνω την ουρά μου.

Η ηρεμία μου προέρχεται πάντα από τη δράση. Έτσι είμαι. Ή έτσι δίδαξα τον εαυτό μου να είναι. Σε κάθε περίπτωση, καιρός για διαπασών...

p.s. Είμαι πολύ αστεία με τα ματια θολά και μισκόκλειστα από τη νύστα. Μιλάμε όμως για μεγάλο νούμερο...