Life in mono

Δεν έχω τίποτα να πω...τίποτα.

Ποιοί δαίμονες ποτίζουν την καινούρια σου ζάλη;

Ο φόβος -ο κάθε τόσος δα φόβος σου- είναι ένα θηρίο που λυσσομανάει και δαγκώνει κάθε τι όμορφο που έχεις περισώσει και ζει μέσα στο μυαλό σου. Δαγκώνει μία, αντιστέκεται το ανοσοποιητικό σου -ίσως-, δαγκώνει δεύτερη την παλεύεις- ίσως- και πάλι...Όσο προσπαθείς να ξεκάνεις τον φόβο, εκείνος σε νικάει πάντα και την επόμενη φορά δαγκώνει πιο λυσσασμένα. Και μία απ' τις επόμενες δεν την παλεύεις, σ' έχει πια μολύνει: φοβάσαι θανάσιμα.

Και τότε όμως, μπορείς ακόμα να απαλλαγείς. Αλλά η λύση δεν είναι στο μίσος. Η λύσσα δεν παλεύεται με κόντρα λύσσα. Ο τρόμος δεν νικιέται με κόντρα τρόμο. Αν το θηρίο το σκοτώσεις, έχεις γίνει κι εσύ ένα τέτοιο. Αν το εξημερώσεις, είσαι απλά ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Αλλά πώς εξημερώνεις τον φόβο;

Το σκέφτεσαι απ' τη μια, το γυρνάς απ' την άλλη...Ό,τι κι αν σκεφτείς, όσα επιχειρήματα και να βρεις -κι αν είσαι σκεπτόμενος και βρεις πολλά, θα βρεις κι άλλα τόσα κόντρα...Η κατάρα του να έχεις μυαλό με τον διακόπτη στο On- υπάρχει πάντα μια παράμετρος που δεν σκέφτηκες κι ο φόβος σε νικάει και πάλι.

Μια τύπισσα προφανώς προβληματική, προφανώς σε κατάσταση ανάγκης, προφανώς χαιρέκακη και προφανώς ζηλόφθονη, θεώρησε πρέπον να μου ανακοινώσει ότι θα έχω πεθάνει πριν κλείσω τα 57 μου. Ναι, κι εγώ θα αρχίσω να γελάω σε λίγο και δε χρειάζεται να το σχολιάσω καν.

Κι όμως, όταν έχεις τον φόβο μήπως και πεθάνεις πριν από τη μάνα σου και πώς θα ζήσει ύστερα εκείνη, όταν φοβάσαι μήπως πεθάνεις νέα και δεν προλάβεις να γεράσεις με τον άνθρωπο που αγαπάς, να κάνεις παιδιά, να τα μεγαλώσεις...Όλα αυτά που μπορεί να μην έκανες ποτέ ακόμη κι αν ζούσες 100 χρόνια, κι όμως το να τα ονειρεύεσαι σε κάνει να αναπνέεις λίγο πιο συνειδητά, να μην αναπνέεις μόνο μηχανικά...Όταν αυτός είναι ένας δικός σου φόβος και ξαφνικά κάποιος σου τον φέρνει στην επιφάνεια, νιώθεις να τελειώνεις.

Ξαφνικά σου στερεί κάποιος -η τύπισσα, ο φόβος...- το "δικαίωμα" να ονειρεύεσαι τα βαθιά σου γεράματα (π.χ.). Και εντάξει, καλά τα "ζήσε τη στιγμή" και τα λοιπά, κι εγώ μαζί σου, αλλά αν ξαφνικά πάψεις να ονειρεύεσαι το "αύριο", έχεις χάσει και τη στιγμή και τα πάντα. Κανείς δεν ΖΕΙ τη στιγμή αν δεν έχει και τα όνειρά του παρέα...Χωρίς όνειρα, είσαι νεκρός και δεν το ξέρεις...

Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Κι ας ήταν παράλογο αυτό που μου είπε, κι ας ήταν μια μαλακία και κάτι παραπάνω, κι ας ήξερα ότι το λέει επίτηδες, κι ας ήξερα ότι το έκανε ακριβώς γι αυτό: να με τελειώσει, να μου γαμήσει τη μέρα, να μου καταρρίψει το νευρικό σύστημα και χίλια δύο άλλα...Μπορεί να το έκανε συνειδητά ή υποσυνείδητα. Ο δικός μου ο φόβος όμως, ήταν πια συνειδητός...

Παράλογο; Ναι, ίσως...Όμως αυτό ένιωσα. "Εσύ; Τόσο έξυπνη κοπέλα και μορφωμένη είναι δυνατόν να πιστεύεις αυτές τις μαλακίες;" Μα δεν το πιστεύω. Το φοβάμαι. Καταλαβαίνεις τη διαφορά;

Αν πεις σε κάποιον που έχει ένα κινητικό πρόβλημα "φίλε θα μείνεις ανάπηρος" θα πάθει ψυχικό collapsus. Αν το πεις σε μένα, θα γελάσω. Αντίστοιχα, αν πεις σε κάποιον "θα πεθάνεις στα 50" θα σου πει "ρε δε μας χέζεις;" και θα γελάσει. Αν το πεις σε μένα -που το φοβάμαι από πάντα- θα πάθω collapsus...Ο καθένας ό,τι φοβάται...Δεν έχει σημασία αν είναι λογικό ή παράλογο αυτό που ένιωσα. Σημασία έχει το πώς νιώθω. Δε θέλω να μου το εξηγήσει κάποιος. Να το λύσω θέλω. Έτσι απλά.

Και τελικά το λύνω...

Το φέρνω από δω, το φέρνω από 'κει...Όλα καλά. Τελικά συνειδητοποιώ ότι ο καλύτερος τρόπος να απαλλαγείς από έναν φόβο, είναι να τον φέρεις στην επιφάνεια. Άπαξ και γίνει αυτό, η μισή δουλειά της έξωσης έχει γίνει. Τον βλέπεις, τον συνειδητοποιείς, τον αποδέχεσαι και τον εξημερώνεις. Κι ύστερα φεύγει μόνος του...Τι να κάνει όταν πια σε δαγκώνει όπως το τρίχρονο ανηψάκι σου; Σιγά τα αυγά...

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα που τα γενάει όλα αυτά (δεν είναι και μικρό πράμα ο φόβος του θανάτου, ούτε υπάρχουν και πολλοί που δεν τον έχουν) και είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στην πορεία της ίδιας της ζωής.

Δεν εμπιστευόμαστε το πώς τα φέρνει η ζωή. Γινόμαστε υπερ-εγωιστές, αλαζόνες, εγωιστικά καθίκια και θέλουμε να ορίσουμε τα πάντα, ακόμη κι αυτά που είναι πάνω από μας. Το πότε θα πεθάνω, αν δεν αυτοκτονήσω κι αν δεν τρέχω με 250 στην εθνική με το fiat δεν εξαρτάται από μένα. Δεν το ορίζω. Κι ακόμη κι αν ζω "επικίνδυνα" ίσως πάλι να μην το ορίζω.

Το έχει πει ο Χριστιανισμός: "Υπάρχουν δύο είδη πίστης. Η μικρή και η μεγάλη. Η μικρή πίστη λέει ότι ο Θεός θα μας τα φέρει όπως τα θέλουμε. Η μεγάλη πίστη λέει ότι θα τα θέλουμε όπως τα φέρει ο Θεός".

Το έχει πει και ο Παπάζογλου: "Για τ' όνειρό μας είμαι εδώ, για την καρό κουβέρτα. Φέρ' τα χρόνε όπως θέλεις φέρ'τα".

Το έχουν πει κι άλλοι...Διαλέγεις και παίρνεις. Σε κάθε περίπτωση όμως, στο λέω φίλε μου:

κανένας φόβος δεν είναι πιο δυνατός από σένα...

Ο ασυμβίβαστος κι οι άτακτοι

Σηκώνομαι απότομα από το κρεβάτι και πατάω το κουμπί του υπολογιστή. Πάω στην κουζίνα. Θέλω καφέ. Με ξύπνησε το τηλέφωνο. Το πιο γλυκό κι όμορφο τηλέφωνο. Ή μάλλον η πιο αγαπημένη μου φωνή (ίσως μετά της μάνας μου). Φτιάχνω τον καφέ μου κι έρχομαι στο δωμάτιό μου ξανά. Ο υπολογιστής έχει ανοίξει -τα θέλει τα τέρμινά του- και την κουρτίνα δεν την ανοίγω ακόμη. Βλέπω όμως λίγο έξω γιατί είναι ψιλοδιάφανη.

Θέλω να γράψω για τον Σιδηρόπουλο. Δεν θα το κάνω όμως όπως θα το ήθελα, πλήρως. Όχι ακόμα, τουλάχιστον. Θέλω να ωριμάσει κι άλλο μέσα μου η συνθήκη. "Τι να σου πω, τι να σου πω...Αφού σου τα 'παν άλλοι. Σου αφήσαν πόδια και ουρά, σου πήραν το κεφάλι...". Τα μάτια του Σιδηρόπουλου με ακολουθούν σχεδόν δέκα χρόνια τώρα. Όταν κοιτάζω μέσα μου -και χωρίς να το καταλαβαίνω- κοιτάζω με τα μάτια του. Το κατάλαβα τώρα.

Είδα το "Να μ' αγαπάς". Ταινία του Ανδρέα Θωμόπουλου. Για μένα είναι "ο Θωμόπουλος" ή "ο δάσκαλος". Δεν είναι ούτε ο "κύριος Θωμόπουλος" ούτε "ο Ανδρέας Θωμόπουλος". Κεριά και λιβάνια. Μαλακίες. Δεν χρειάζονται περιττά σχόλια μπροστά από τον προσδιορισμό ενός ανθρώπου και κυρίως όταν είναι Δάσκαλος.

Αυτό είναι ο Θωμόπουλος. Χωρίς πολλά λόγια και πάντα με σαφήνεια, αυτό κάνει όταν μιλάει. Διδάσκει. Κι αν είσαι ξύπνιος, κάνεις "βούβα" και ακούς. Μιλάς κι εσύ πότε-πότε αλλά μόνο όταν έχει η καρδιά κάτι να πει. Το μυαλό δεν αρκεί.

Ο Σιδηρόπουλος μοιάζει με άγγελο που ξέπεσε εδώ χάμω, και ίσα που προλάβαμε να τον αγγίξουμε πριν τα μαζέψει και φύγει. Ήταν "ο καλύτερος απ' όλους μας". Το 'λέγαν όλοι ακόμη κι όταν ζούσε. "Όταν ζούσε"...Ακόμα ζει αν έχει κάτι να σου πει. Εμένα μου λέει. Και σε πολλούς άλλους λέει. Κι όσο περνούν τα χρόνια μου λέει άλλα, μου λέει πιο απλά πράγματα απ' αυτά που μου έλεγε στο γυμνάσιο. Τώρα πια, μου λέει για τη ζωή.

Το "Να μ' αγαπάς" δεν είναι μια "ακόμα" ταινία. Είναι μάθημα. Είναι και πάθημα. Είναι αγάπη. Είναι λατρεία. Είναι φιλία. Είναι οργή και αγανάχτηση. Είναι ο Παύλος. Είναι ο Θωμόπουλος. Είναι ένα αφιέρωμα "στην αδιαφορία του Θεού για τον όμορφο κόσμο που έπλασε". Αυτή είναι η φράση που στέλνει το μυαλό σου "διακοπές" από τον κόσμο γύρω σου. Έχεις να σκέφτεσαι για χρόνια. Κι όποιος το λήξει, μετά δεν θα 'χει νόημα για να ζει. "Είμαι το αφεντικό της σκέψης μου ή εκείνη είναι ο αρκουδιάρης που χτυπάει το ντέφι κι εγώ ο υπηρέτης της;" και θα σκέφτεσαι για πάντα.

Ίσως αν μπεις σ' αυτές τις σκέψεις, το μυαλό σου να φλερτάρει με τον Άμλετ. Όμως κι εκείνος δεν ήταν διαφορετικός. Ήταν κάπως έτσι: σκεπτόμενος. Τι κι αν η εποχή κάθε φορά ξερνάει με βία στο γκρεμό κάποιους από αυτούς που την προσπερνάνε; Ο Καλλιτέχνης εξάλλου δεν προσπερνάει την εποχή του ποτέ. Ο Καλλιτέχνης είναι πάντα ο σεισμογράφος και ο εκφραστής της εποχής του. Η εποχή είναι αυτή που καμιά φορά μένει πίσω, όχι εκείνος. Κι ο Παύλος έφυγε. Κι εμείς μείναμε όλοι πίσω.

Πότε πότε όμως, ακούγονται δυο ακκόρντα από ένα τυχαίο ραδιόφωνο -ίσως ούτε καν το δικό μας, αλλά κάποιου που μένει δίπλα- και κουρδίζουν και πάλι το μυαλό εκεί που πρέπει να είναι και σε επαναφέρουν στην αταξία. Στην αταξία το μυαλό δεν αράζει, κάνει ενστάσεις. Στην αταξία η ψυχή δεν βολεύεται, κάνει επανάσταση. Στην αταξία τα μάτια δεν χαζεύουν, κοιτούν.

Ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος για "μετρημένα κουκιά". Δεν προσδιορίζεται με τρεις λέξεις, πέντε συναισθήματα, δυο κιλά μυαλό και τρεις κουταλιές ζάχαρη. Προσδιορίζεται η ύπαρξή σου όταν χυθείς σαν τενεκές με χρώμα πάνω σε λευκό καμβά. Εκεί, να δεις πώς απλώνεσαι, τι σχήματα κάνει η αφηρημάδα σου, πόσο έξω από τον καμβά μπορείς να κυλήσεις...

Στην αταξία, χάνεις την τάξη και βρίσκεις εσένα...

***Το τραγούδι είναι το "Να μ' αγαπάς" σε στίχους και μουσική του Ανδρέα Θωμόπουλου και ερμηνεία του Παύλου Σιδηρόπουλου***

Τι come back και αηδίες...

Εδώ και καιρό θέλω να γράψω...Έχω να γράψω πολλά..πολλά..πολλά..κι άλλα. Θα το κάνω. Σιγά-σιγά. Η επανένταξη πρέπει να γίνει ομαλά (σαν εκείνη των σχιζοφρενών...δεν απέχω και πολύ εξάλλου...ποιός απέχει πια;).
Δεν ξέρω με τι να αρχίσω, δεν ξέρω τι να πρωτογράψω. Το σκέφτομαι μέρες. Δεν κατέληξα ακόμη. Όμως ρε γαμώ το, σήμερα δεν πήγαινε άλλο! Ήθελα να γράψω. Τι "τί να γράψω"; ΑΥΤΟ! Αυτές τις δέκα γραμμές με τις οποίες δηλώνω παρούσα στο blog μου.
Απουσίες πολλές. Οι πιο πολλές αδικαιολόγητες. Κυρίως γιατί δεn ξέρω εγώ τον λόγο. Κανένα δράμα και κανένας ιδιαίτερος λόγος που δεν έγραψα για καιρό. Απλά δεν έγραψα. Όλα καλά στη ζωή μου...Παραπάνω από καλά.

Καιρός να πούμε τα νέα μας...Καιρός να αρχίσω να αυτοψυχαναλύομαι και πάλι...Καιρός να αρχίσω να αφήνω σχόλια στα όσα διαβάζω τόσον καιρό σιωπηλά εδώ γύρω...Καιρός να αρχίσω να σας ξαναλέω "καλημέρα".
Εντάξει, μπορεί να μου κρατάτε μούτρα, μπορεί να μην παρατηρήσατε καν ότι έλειπα, μπορεί να αργήσετε πολύ να με πάρετε πάλι χαμπάρι ότι "ήρθα" και πιθανότατα οι περισσότεροι να μην τσεκάρετε καν το blog μου πια και να μην το μάθετε ποτέ :)

Σημασία έχει ότι εγώ είμαι εδώ. Και είμαι εδώ πρώτα για μένα. Κι ύστερα για εκείνον. Κι ύστερα γιατί γουστάρω ΠΟΛΥ την παρέα σας.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ λοιπόν!
Ξανά!

p.s. Το τραγούδι είναι για σένα φυσικά...Κάθησα να γράψω το postάκι και η σκέψη μου έφτασε σ' ένα από εκείνα τα βράδια, τότε... :)