Τελικά, η ηλιθιότητα είναι το μόνο αήττητο "προσόν" που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Εξουδετερώνει τα πάντα στο πέρασμά της. Όταν κάνω ένα post στο blog μου, προφανώς και ξέρω ότι θα το διαβάσει ο οποιοσδήποτε (και ο χι μαλάκας, και ο ψι άψογος).
Αυτό που δεν περίμενα είναι να εμπνεύσει χαιρέκακα συναισθήματα σε -κατά τα άλλα- "αξιοπρεπείς" ανθρώπους, με "ευυπόλυπτες" δουλίτσες, "καλλιτεχνικές" φλέβες και πάνω από όλα "εξυπνάδα".
Προφανέστατα και δεν αναφέρομαι σε κανέναν από όσους είχαν αφήσει το σχόλιό τους στο εν λόγω post (αναφέρομαι σε post που έγινε προ ημερών και όσοι πρόλαβαν να το διαβάσουν, ξέρουν) καθώς ήταν αξιοπρεπέστατοι, ούτε βέβαια στον άνθρωπο με τον οποίο είχα σχέση.
Έσπασε όμως ο διάολος το πόδι του και έπιασε το μάτι μου κάτι σε ένα άλλο blog (μηδενική σημασία έχει το σε ποιό) και έφαγα τη μεγαλύτερη αναγούλα της ζωής μου. Συγχωρήστε με όσοι δεν καταλαβαίνετε "προς τι" γράφω τούτα και "σε τι" αναφέρομαι, αλλά η δική μου αγωγή μου απαγορεύει να γίνω σαφέστερη.
Εγώ, πολυτάλαντε "πρώην φίλε" του τάδε, τους ανθρώπους που έζησα μαζί τους είτε ένα μήνα είτε δέκα χρόνια, τους τιμώ και τους σέβομαι no matter what. Ακόμη κι αν νιώσω ότι με προδίδουν, εγώ δε μπορώ να φτύσω εκεί που φιλούσα διότι θα ήταν σαν να κατουράει κανείς κόντρα στον άνεμο (αν με πιάνεις).
Ξέρω να ξεκαθαρίζω τους λογαριασμούς μου με τους ανθρώπους, να λέω νέτα-σκέτα τι με πειράζει και να προχωράω παρά κάτω χωρίς να ξέρω αν αύριο θα τους ξανασυναντήσω. Στην πραγματικότητα, δε με νοιάζει καν το να ξέρω τι θα συμβεί αύριο (το πλήθος των πιθανών σεναρίων υπερβαίνει τη φαντασία μου) και προτιμώ να αφήνω τη ζωή να με εκπλήσσει (ευχάριστα ή δυσάρεστα).
Ένα όμως δε θα έκανα ποτέ: δε θα έφτυνα πάνω σ' έναν άνθρωπο που θεωρούσα φίλο, αδερφό, κολητό, "γκόμενο", έρωτα ή κάτι στη ζωή μου τέλος πάντων. Διότι τότε, θα είχα φτύσει στη μούρη μου δυο φορές.
Μάθε λοιπόν, ότι στη ζωή πρέπει να σέβεσαι τις επιλογές σου. Από εκεί ξεκινάει και ο αυτοσεβασμός.
Όταν όμως η ψυχή σου είναι γεμάτη τρύπες και η αξιοπρέπειά σου γεμάτη ημίμετρα -που εσύ τα βαφτίζεις και καλά "ενδείξεις ανωτερότητας"- εγώ δεν περίμενα και καμία καλύτερη αντίδραση...Εξάλλου σε είχαμε πάρει πρέφα μήήήνες τώρα...
Είσαι πολύ λίγος για να έχεις άποψη για τη ζωή μου. Είσαι πολύ φτωχός συναισθηματικά για να έχεις άποψη για τον χωρισμό μου (πιθανότατα δεν είσαι ικανός ούτε να αγαπήσεις όσο εγώ, ούτε να αγαπηθείς όσο αγαπήθηκα εγώ). Είσαι πολύ φτηνός για να έχεις άποψη για τους ανθρώπους που είχα ή έχω στη ζωή μου.
Και σε κάθε περίπτωση, αν θέλεις κλάψε, αν θέλεις γέλα...Ποσώς με αφορά η μικροψυχία και η μνησικακία σου. Σήμερα είμαι πολύ χαρούμενη που επιβεβαιώνεται -ξανά- η επιλογή του ανθρώπου αυτού να σε απομακρύνει από τη ζωή του έγκαιρα...
Ξέρεις, η συναισθηματική ηλιθιότητα μπορεί να σε ανεβάσει στο βάθρο του "νικητή" πολλές φορές στη ζωή σου: μπορεί να σε κάνει να νιώσεις ένας "μικρός Θεός", μπορεί να σου δώσει την "ικανοποίηση" (όπως το βλέπει κανείς...) να πεις "τα είχα πει εγώ χα-χα-χα" και να σου δώσει την ψευδαίσθηση ότι είχες δίκιο χωρίς καν αυτό να ισχύει.
Δε θα σου δώσει όμως ποτέ τα φτερά που δεν έχεις, κι έτσι θα κολυμπάς για μια ολόκληρη ζωή στις λάσπες...Κι από ΄κει και πέρα, δε σε σώζει τίποτα...Η ηλιθιότητα και η μνησικακία είναι ακριβά ναρκωτικά...Είναι όμως τόσο -μα τόσο- ανεπαρκή...
p.s. Κι επειδή όπως προείπα, η ηλιθιότητα σαρρώνει τα πάντα, υπέκυψα στο μέγεθός της και αφαίρεσα το εν λόγω post από το blog μου όχι γιατί είχα κάτι να κρύψω -τόσες μέρες εκεί ήτανε- αλλά επειδή και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί ένας μικρονοϊκός άνθρωπος να το χρησιμοποιήσει για να νιώσει "καλά" αηδιάζω τα άντερά μου...
Αυτό που δεν περίμενα είναι να εμπνεύσει χαιρέκακα συναισθήματα σε -κατά τα άλλα- "αξιοπρεπείς" ανθρώπους, με "ευυπόλυπτες" δουλίτσες, "καλλιτεχνικές" φλέβες και πάνω από όλα "εξυπνάδα".
Προφανέστατα και δεν αναφέρομαι σε κανέναν από όσους είχαν αφήσει το σχόλιό τους στο εν λόγω post (αναφέρομαι σε post που έγινε προ ημερών και όσοι πρόλαβαν να το διαβάσουν, ξέρουν) καθώς ήταν αξιοπρεπέστατοι, ούτε βέβαια στον άνθρωπο με τον οποίο είχα σχέση.
Έσπασε όμως ο διάολος το πόδι του και έπιασε το μάτι μου κάτι σε ένα άλλο blog (μηδενική σημασία έχει το σε ποιό) και έφαγα τη μεγαλύτερη αναγούλα της ζωής μου. Συγχωρήστε με όσοι δεν καταλαβαίνετε "προς τι" γράφω τούτα και "σε τι" αναφέρομαι, αλλά η δική μου αγωγή μου απαγορεύει να γίνω σαφέστερη.
Εγώ, πολυτάλαντε "πρώην φίλε" του τάδε, τους ανθρώπους που έζησα μαζί τους είτε ένα μήνα είτε δέκα χρόνια, τους τιμώ και τους σέβομαι no matter what. Ακόμη κι αν νιώσω ότι με προδίδουν, εγώ δε μπορώ να φτύσω εκεί που φιλούσα διότι θα ήταν σαν να κατουράει κανείς κόντρα στον άνεμο (αν με πιάνεις).
Ξέρω να ξεκαθαρίζω τους λογαριασμούς μου με τους ανθρώπους, να λέω νέτα-σκέτα τι με πειράζει και να προχωράω παρά κάτω χωρίς να ξέρω αν αύριο θα τους ξανασυναντήσω. Στην πραγματικότητα, δε με νοιάζει καν το να ξέρω τι θα συμβεί αύριο (το πλήθος των πιθανών σεναρίων υπερβαίνει τη φαντασία μου) και προτιμώ να αφήνω τη ζωή να με εκπλήσσει (ευχάριστα ή δυσάρεστα).
Ένα όμως δε θα έκανα ποτέ: δε θα έφτυνα πάνω σ' έναν άνθρωπο που θεωρούσα φίλο, αδερφό, κολητό, "γκόμενο", έρωτα ή κάτι στη ζωή μου τέλος πάντων. Διότι τότε, θα είχα φτύσει στη μούρη μου δυο φορές.
Μάθε λοιπόν, ότι στη ζωή πρέπει να σέβεσαι τις επιλογές σου. Από εκεί ξεκινάει και ο αυτοσεβασμός.
Όταν όμως η ψυχή σου είναι γεμάτη τρύπες και η αξιοπρέπειά σου γεμάτη ημίμετρα -που εσύ τα βαφτίζεις και καλά "ενδείξεις ανωτερότητας"- εγώ δεν περίμενα και καμία καλύτερη αντίδραση...Εξάλλου σε είχαμε πάρει πρέφα μήήήνες τώρα...
Είσαι πολύ λίγος για να έχεις άποψη για τη ζωή μου. Είσαι πολύ φτωχός συναισθηματικά για να έχεις άποψη για τον χωρισμό μου (πιθανότατα δεν είσαι ικανός ούτε να αγαπήσεις όσο εγώ, ούτε να αγαπηθείς όσο αγαπήθηκα εγώ). Είσαι πολύ φτηνός για να έχεις άποψη για τους ανθρώπους που είχα ή έχω στη ζωή μου.
Και σε κάθε περίπτωση, αν θέλεις κλάψε, αν θέλεις γέλα...Ποσώς με αφορά η μικροψυχία και η μνησικακία σου. Σήμερα είμαι πολύ χαρούμενη που επιβεβαιώνεται -ξανά- η επιλογή του ανθρώπου αυτού να σε απομακρύνει από τη ζωή του έγκαιρα...
Ξέρεις, η συναισθηματική ηλιθιότητα μπορεί να σε ανεβάσει στο βάθρο του "νικητή" πολλές φορές στη ζωή σου: μπορεί να σε κάνει να νιώσεις ένας "μικρός Θεός", μπορεί να σου δώσει την "ικανοποίηση" (όπως το βλέπει κανείς...) να πεις "τα είχα πει εγώ χα-χα-χα" και να σου δώσει την ψευδαίσθηση ότι είχες δίκιο χωρίς καν αυτό να ισχύει.
Δε θα σου δώσει όμως ποτέ τα φτερά που δεν έχεις, κι έτσι θα κολυμπάς για μια ολόκληρη ζωή στις λάσπες...Κι από ΄κει και πέρα, δε σε σώζει τίποτα...Η ηλιθιότητα και η μνησικακία είναι ακριβά ναρκωτικά...Είναι όμως τόσο -μα τόσο- ανεπαρκή...
p.s. Κι επειδή όπως προείπα, η ηλιθιότητα σαρρώνει τα πάντα, υπέκυψα στο μέγεθός της και αφαίρεσα το εν λόγω post από το blog μου όχι γιατί είχα κάτι να κρύψω -τόσες μέρες εκεί ήτανε- αλλά επειδή και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί ένας μικρονοϊκός άνθρωπος να το χρησιμοποιήσει για να νιώσει "καλά" αηδιάζω τα άντερά μου...
