Συναντηθήκαμε αυθόρμητα, αρκετές φορές...Συζητήσαμε ώρες ατελείωτες σε πολυάριθμες μεταξύ μας συνελέυσεις...Κάθε Δραματική Σχολή ξεχωριστά, και όλες μαζί...Οι ελάχιστες απόπειρες "κομματικοποίησης" του αυθορμητισμού και της ανάγκης μας για αντίσταση, μας βρήκαν αντιμέτωπους και τις περιθωριοποιήσαμε σε χρόνο μηδέν...Μέχρι σήμερα, έστω...Και όποιος θέλει το πιστεύει...
Πάνω από 100 άνθρωποι, δυνάμει ηθοποιοί, φτιάξαμε ένα πανό με το σύνθημα "Εξεγερμένο το Νέο Έτος! Όλοι στους δρόμους!" και πολλά πλακάτ με συνθήματα συναισθηματικά αλλά δυνατά...
Μπαίναμε απόλυτα ειρηνικά, ήρεμα και απολύτως σιωπηλά στις θεατρικές αίθουσες...Στη θέα 100 ανθρώπων σιωπηλών και ήρεμων, όλοι παραμέριζαν για να περάσουμε...Χωρίς να μας φοβηθεί κανείς, χωρίς να φοράμε κουκούλες, χωρίς να βρίζουμε και χωρίς να επιτιθέμεθα.
"Εισβάλλαμε" την ώρα που στη σκηνή διαδραματίζονταν θεατρικά έργα...Τα διακόπταμε...Χωρίς να πούμε τίποτε. Με τη σιωπή μας. Η συντριπτική πλειοψηφία των ηθοποιών παραμέριζε και μας έδινε εξίσου σιωπηλά χώρο στη σκηνή τους. Το κοινό χειροκροτούσε στη σιωπή μας.
Ανεβαίναμε όλοι στη σκηνή. Και οι 100. Κρατούσαμε με πόνο και ελπίδα το πανό και τα πλακάτ μας. Οι 98 σωπαίναμε. Δύο από μας διάβαζαν ένα κείμενο που είχε συνταχθεί από μεγάλο πλήθος Ηθοποιών (επαγγελματιών και σπουδαστών)...Ο κόσμος άκουγε...Κάποιοι εκενυρίζονταν...Κάποιοι χειροκροτούσαν...Όλοι, όμως, άκουσαν...
«Δεν αντιδρούμε για την αντίδραση. Οι νέοι δεν είναι γκέτο. Νέος είναι όποιος μπορεί να ελπίζει και να παλεύει διακινδυνεύοντας. Γι’ αυτό καλούμε όλους του γύρω μας να γίνουν νέοι».
Μέσα σε δύο λεπτά, αποτυπώσαμε όπως μπορούσαμε, όλα όσα έχουν εγγραφεί στο μυαλό, στην καρδιά, στην ψυχή μας...Φωνάξαμε "Λευτεριά στους συλληφθέντες" διότι εμείς που δε φορέσαμε ποτέ μας κουκούλα, που πήγαμε σε όλες τις πορείες με τα πρόσωπα φανερά και περήφανα, που ήπιαμε χημικά και δακρυγόνα αντί για ουίσκυ σε κάποια clubs, που έχουμε όνειρα και όχι αυταπάτες, ξέρουμε πολύ καλά ότι θα μπορούσαν να είχαν συλλάβει εμάς...Έτσι απλά...Επειδή διαδηλώναμε...Ενώ οι κουκουλοφόροι, τα παιδιά του ίδιου του συστήματος, πιθανότατα γυρίζουν κάθε βράδυ σπίτια τους με ασφάλεια...
Στις πορείες συλλαμβάνονται διαδηλωτές...Αμέτοχοι σε βανδαλισμούς...Ανήξεροι για τις κουκούλες...Στις πορείες μπορεί να συλληφθείς "εσύ" ή "εγώ"...Ποτέ "εκείνοι"...
Δεν κάναμε διάλογο σε κανένα Θέατρο...Δεν είπαμε σε κανένα κοινό ότι είμαστε κι εμείς δυνάμει ηθοποιοί...Τι σημασία είχε; Άνθρωποι είμαστε. Αδέλφια, όλοι. Φυλακισμένοι σε ένα αύριο δίχως μέλλον...Και πρέπει να δραπετεύσουμε...Και ψάχνουμε τον τρόπο...Το πετύχαμε ως τώρα...Αλλά ο αγώνας είναι διαρκής και κρίνεται μέρα με τη μέρα.
Από τις Σκηνές φεύγαμε όσο ήσυχα και αθόρυβα μπήκαμε...Τι έγινε μετά την αποχώρησή μας, δεν το γνωρίζουμε...Μόνο σε κάποιες περιπτώσεις γνωρίζουμε όσα γράφτηκαν στον Τύπο. Δεν μας νοιάζει αν η κίνηση ήταν "επιτυχημένη". Μας ενδιαφέρει ότι ο κόσμος συζήτησε...Προβληματίστηκε σε μεγάλο βαθμό...Ακόμη και όσοι μας έβρισαν εν τέλει, ίσως κάτι πήρε το αυτί τους από την πραγματικότητα...
Η αντίδραση των "πνευματικών ανθρώπων" της χώρας; Ποιά αντίδραση; Πού είναι εκείνοι όλον αυτόν τον καιρό; Σωπαίνουν στην συντριπτική τους πλειοψηφία...Και μόλις κάποιοι αποφάσισαν να μιλήσουν, ιδού τι είπαν:
Έγγραφη διαμαρτυρία τριών συγγραφέων για τις καταλήψεις σε θεατρικές σκηνές
Δεν έχω κάποιο σχόλιο, προτιμώ να σωπάσω...Κάποιος όμως βρήκε δυο λόγια να πει και τα προσυπογράφω...Επαναδημοσιεύω από αυτή τη σελίδα αποσπασματικά:
«Δεν είναι μονάχα η εκκωφαντική σιωπή της πλειοψηφίας των “διανοουμένων” και των “ανθρώπων των γραμμάτων και της τέχνης”, που θα έκανε τον Ζολά ή τον Σάρτρ να πέφτουν σε μαύρη απογοήτευση σε σχέση με το ρόλο του Διανοούμενου απέναντι στην εξουσία αυτές της μέρες της εξέγερσης του Δεκέμβρη στην Ελλάδα. Ακόμα χειρότερα, θα ανατριχιάζανε μπροστά στο μένος με το οποίο κάποιοι σύγχρονοί “διανοούμενοι” τρέξαν να προασπιστούνε την καθεστηκυία τάξη, όπως με περίσσεια παρρησία έκαναν με το κείμενο- παρέμβαση στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία (24-12-2008) οι τρεις προαναφερόμενοι συγγραφείς.[..]
Αμέτοχοι στο κίνημα, αμέτοχοι και αδαείς της καθημερινότητας εκατομμυρίων πληβειών, δεν αντιλαμβάνονται και δεν κατανοούν την “ξύλινη και κοινότυπη γλώσσα” των εξεγερμένων. Δεν κατανοούν και δεν νιώθουν τις ξύλινες λέξεις των εξεγερμένων, όπως δεν δακρύζουν τα μάτια τους από τα δακρυγόνα. Περνάνε ξώφαλτσα από τα αυτιά τους ξύλινες λέξεις όπως- δολοφονία, εκμετάλλευση, αυθαιρεσία, εξευτελισμός, μεροκάματο, ανασφάλιστος, εργατικό ατύχημα, τράφικινγκ, εγκλεισμός, ελεύθερος χρόνος, δημόσιος χώρος, κρατική καταστολή, απολύσεις, μπράβοι, ρατσισμός, αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια……γιατί αυτό είναι το λεξικό της εξέγερσης, της κάθε εξέγερσης που ποτέ τους δεν το άνοιξαν.
Σαν γνήσιοι απολογητές ενός συστήματος οικονομικής ολιγαρχίας που έχει βρει τον τρόπο να καθαγιάζεται μέσα στην κολυμπήθρα των βουλευτικών εκλογών με νονούς όσους κατέχουν το χρήμα και την εξουσία, αναγνωρίζουν το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης σε όσους ήδη το κατέχουν και το αρνούνται από τους εξεγερμένους. Κατά τους τρεις διάσημους συγγραφείς το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου αναγνωρίζεται σε αυτούς που η εξουσία, κρατική και οικονομική, έχει ήδη παραχωρήσει τα μικρόφωνα των ραδιοφώνων, τις κάμερες των τηλεοράσεων, τις σελίδες των εφημερίδων, τις σκηνές των θεάτρων, την ζεστή αγκαλιά των εκδοτών και των καναλαρχών. Οι υπόλοιποι πρέπει να σωπάσουμε, να ακούμε και να βλέπουμε (εκεί μας έταξαν) , αλλιώς παραβιάζουμε το δικαίωμα της έκφρασης όλων των παραπάνω. Ξεχνάνε όμως οι “τρεις σωματοφύλακες” της ελεύθερης έκφρασής ότι το δικαίωμα που δεν έχει καθολικό χαρακτήρα μετατρέπεται σε προνόμιο.
Ως απολίτιστους και ως εκ του ασφαλούς Αντιεξουσιαστές κατηγορούν τους σπουδαστές των δραματικών σχολών που με τις δράσεις τους ξαναφέρανε το μαχητικό πνεύμα του Μπρεχτ στις θεατρικές αίθουσες, όπου οι παραστάσεις “κοινωνικής” γαλιφιάς δίνονται στα φουαγιέ από “απενοχοποιημένους” μεσήλικες. Λέξη δεν άκουσαν όλα αυτά τα χρόνια που κάνουν τέχνη για πολιτικούς κρατούμενους και λευκά κελιά, για συνδικαλιστικές διώξεις, για ξυλοδαρμούς διαδηλωτών, για αστυνομικά πογκρόμ στον Αντιεξουσιαστικό χώρο, για βασανισμούς μεταναστών στα αστυνομικό τμήμα, λέξη δεν βρήκανε να πουν για την κρατική βία και καταστολή. Έχοντας συνηθίσει στην “τέχνη” των κρατικών επιχορηγήσεων, των ιδιωτικών εταιρικών χορηγιών, των πλαστικών χειροκροτημάτων, οι “κουλτουριάρηδες” βλέπουν την τέχνη και τον πολιτισμό μονάχα στον καθρέφτη και στην αντανάκλαση του ειδώλου τους. Αυτό-αναγορεύονται σε “λειτουργούς” και δεν μπορούν να φανταστούν ότι η τέχνη είναι κραυγή που σκίζει το σκοτάδι, είναι λεπίδα που ξεριζώνει την υποκρισία, είναι μανιφέστο που σαρώνει τον παλιό καταπονημένο κόσμο, είναι πρωτοπορία που ιεροσυλεί στα όσια και τα ιερά ενός κόσμου που τα δίκια του ζυγίστηκαν και βρέθηκαν λειψά.
Τα υπόλοιπα είναι ανερυθρίαστα λογύδρια για φιλολογικά τσάγια, όσων βιάστηκαν να αναγγείλουν- “η τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο”
Η τέχνη είναι αλλού, φοράει το βρεγμένο σάλι της Ρόζας και ξεχύνεται στους δρόμους της Αθήνας!»
Η σιωπή είναι συνενοχή!
«Η οργή μας είναι μασκαρεμένος φόβος για το αύριο. Τα όνειρα θα λάβουν εκδίκηση».
p.s.: Το τραγούδι στο podcast είναι το "The sleep of no dreaming" των Porcupine Tree
