Συμβαίνουν πράγματα στη ζωή μας που αδυνατούμε να τα εξηγήσουμε. "Σιγά τα νέα", θα μου πεις...Όταν αυτά τα αλλόκοτα μού συμβαίνουν έχω πάντα -ή μάλλον είχα- την ίδια αντίδραση: συναισθηματικός πανικός. "Τι έγινε; Πώς; Γιατί; Και τώρα;". Αν δεν εξηγήσω τα πάντα, τα πάντα όμως, δεν μπορώ να ηρεμήσω. Σίγουρα δεν είμαι η μόνη.
Μπορεί να μου πάρει μέρες, βδομάδες...Μέχρι, όμως, να καταφέρω να δικαιολογήσω αυτό που συνέβη, με τρώει το σαράκι της απορίας..."Μήπως δεν κατάλαβα καλά; Μήπως έκανα κάτι λάθος; Μήπως να είχα πει αυτό ή εκείνο; Μήπως δεν προσπάθησα πολύ; Μήπως ήμουν πολύ αυστηρή; Μήπως δεν ήμουν αρκετά αυστηρή;" και χίλια δύο άλλα βασανιστικά κι ας ξέρω ότι δεν ευθύνομαι στην πραγματικότητα. Ζω κανονικά, λειτουργώ, επικοινωνώ, εργάζομαι...μέσα μου όμως το χάος.
Και ξαφνικά, κάτι άλλαξε. Δεν το κάνω πια. Τώρα δεν απορώ...Απλά αποδέχομαι τη ροή της ζωής μου. Αγωνίζομαι να τη δεχτώ, τουλάχιστον. Ένα εκατομμύριο ελαττώματα έχω, σίγουρα όμως δεν μισώ, δεν φθονώ και δεν βλάπτω εν γνώσει μου. Είναι ασήμαντα, όλα αυτά. Το σημαντικότερο είναι ότι δεν αφήνω ανοιχτούς λογαριασμούς.
Αν κάνω λάθη; Αμέτρητα. Ποτέ, όμως, δεν αφήνω χρωστούμενα. Ζητάω τις συγγνώμες μου και τις κάνω πράξη. Κι έτσι ανέχομαι τον εαυτό μου σε όσα σφάλματα κι αν πέσω. Εξάλλου, αυτό που δε θα μπορούσα να ανεχτώ (ούτε από μένα την ίδια, ούτε από όσους αγαπώ) είναι οι παραλείψεις, όχι τα λάθη.
Δεν μπορεί να "παραλείψεις" να διορθώσεις ένα λάθος σου, διότι τότε απλά δεν το έχεις αναγνωρίσει πραγματικά ως τέτοιο. Δεν μπορεί να ζητάς μια λεκτική "συγγνώμη" και να μην κάνεις κάτι να επανορθώσεις (ακόμη κι αν είναι αδύνατον, εσύ οφείλεις να προσπαθήσεις) διότι τότε τη ζητάς απλά για δική σου "χρήση", για να γλιτώσεις εσύ από τις τύψεις σου και όχι γιατί όντως μετάνιωσες που έβλαψες κάποιον.
Δεν μπορείς να "παραλείπεις" τα συναισθήματά σου, δεν μπορείς να "παραλείπεις" να αγωνιστείς γι' αυτούς και γι' αυτά που αγαπάς, δεν μπορείς να "παραλείψεις" τον εαυτό σου διότι θα γυρίσει σκληρότερος και εκδικητικός. Ισως όχι τώρα που το περιμένεις, αλλά ξαφνικά, μια στιγμή που θα νομίσεις ότι ευτύχησες, μια στιγμή που θα γελάσεις με την καρδιά σου, μια στιγμή πάνω που θα πιστέψεις ότι ξέχασες. Εκείνην ακριβώς τη στιγμή θα επιλέξει ο ίδιος σου ο εαυτός για να στήσει εμπρός στα έκπληκτα μάτια σου έναν καθρέφτη...Έναν καθρέφτη αλλιώτικο από εκείνον που σου έστηναν οι άλλοι για να σου θυμίζουν τα λάθη που άφηνες αδιόρθωτα...
Όταν ο άλλος γίνεται καθρέφτης των δικών σου παραλείψεων, είναι εύκολο να απαλλαγείς: δίνεις μια και κάνεις τον άλλο κομμάτια και βρίσκεις τη γαλήνη που ποθούσες (κι ας χάνεις όλα τα άλλα, τι σημασία έχει; Εσύ μια νάρκωση ζητάς). Όταν όμως έρθει η στιγμή που θα σου στήσει ο ίδιος σου ο εαυτός τον καθρέφτη, δεν έχεις πια επιλογή: είτε θα τον σπάσεις κι αυτόν και θα βυθίσεις και το υπόλοιπο της ζωής σου στη μιζέρια, είτε θα συνειδητοποιήσεις ότι εμπρός σου ανοίχτηκε -επιβεβλημένα πια- εκείνος ο δρόμος που με τόση βία προσπάθησες να αποφύγεις, τόσες και τόσες φορές. Τότε πια, θα αναγκαστείς να προσπαθήσεις να διορθώσεις όλα όσα παρέλειψες κάποτε και μακάρι να βρεις τον τρόπο.
Οι παραλείψεις είναι κάτι σαν την ίωση. Ξεκινούν σαν ένα απλό συνάχι, κι όσο τις αγνοείς θεριεύουν και μπορούν εν τέλει να σε ρίξουν στο κρεβάτι για μήνες, χωρίς να καταλάβεις "πού την άρπαξες". Ακόμη και η στιγμή που λες "μπα, τώρα πια δεν γίνεται τίποτα, γάμησέ τα, σιγά μη δεχτεί ο άλλος τη συγγνώμη μου" είναι πολύ πιο κατάλληλη από την άλλη στιγμή, που θα έρθει λίγο αργότερα και σίγουρα πολύ πιο κατάλληλη από εκείνην που πια θα είσαι αναγκασμένος να κάνεις κάτι...Μόνο που τότε, θα έχεις πραγματικά μειώσει τις πιθανότητές σου να βρεις την ηρεμία που ζητάς.
Συνήθως, το αν θα δεχτεί ο άλλος τις "επανορθωτικές" σου πράξεις ή όχι, δεν έχει πολλή σημασία. Εσύ απλά θέλεις να επιβιώσεις συναισθηματικά και στην πραγματικότητα, ζητώντας συγγνώμη, προσπαθείς να συγχωρήσεις εσύ τον εαυτό σου. Όλοι μας αυτό κάνουμε. Μόνο που είναι κάποιες φορές, που η ανταπόκριση του άλλου στην έμπρακτη συγγνώμη σου, έχει πολύ μεγάλη σημασία για τη ζωή σου την ίδια.
Είμαι ευγνώμων που όλοι όσοι αγαπώ είναι υγιείς.
Είμαι ευτυχής που μου δόθηκε η ευκαιρία να ασχολούμαι με ό,τι αγαπώ περισσότερο και να πλησιάζω έτσι προς τα παιδικά μου όνειρα.
Λυπάμαι που φέτος δεν υποδέχτηκα τον χρόνο όπως ονειρευόμουνα λίγους μήνες πριν. Χαίρομαι, όμως, διότι τον υποδέχτηκα ωριμότερη.
Νιώθω τυχερή που ανατράφηκα με τέτοιον τρόπο που δεν επιτρέπει "παραλείψεις" όπως αυτές που προανέφερα, κι έτσι οι δαίμονες που με στοιχειώνουν είναι των παιδικών μου φόβων και όχι των ενηλίκων πράξεών μου.
Είμαι πικραμένη από τις στιγμές που έζησα τους τελευταίους μήνες αυτής της χρονιάς που πέρασε. Είμαι πολύ χαρούμενη που μέσα σ' όλη την πίκρα που γεύθηκα, ήρθα κοντά με ανθρώπους που πλέον παίζουν καταλυτικό ρόλο στη ζωή μου.
Κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις. Κάνεις τη σούμα σου και προχωράς. Όσα σε πονάνε, τα ανέχεσαι και τα αντιμετωπίζεις. Όσα σε κάνουν ευτυχισμένο τα σέβεσαι και τα διαφυλάττεις όσο και όπως μπορείς. Στην τελική, η ζωή είναι όλα αυτά μαζί. Το σημαντικότερο όλων είναι να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου, να μην έχεις τύψεις και ενοχές, να μη νιώθεις βάρος από τα λάθη που δεν προσπάθησες να διορθώσεις...
Εξάλλου ό,τι κι αν γίνει, όσο κι αν θελήσεις ποτέ να το αποφύγεις, στο τέλος της μέρας πέφτεις να κοιμηθείς παρέα με τον εαυτό σου, και τότε δεν μπορείς να κάνεις πως "δεν τον βλέπεις".
Μπορεί να μου πάρει μέρες, βδομάδες...Μέχρι, όμως, να καταφέρω να δικαιολογήσω αυτό που συνέβη, με τρώει το σαράκι της απορίας..."Μήπως δεν κατάλαβα καλά; Μήπως έκανα κάτι λάθος; Μήπως να είχα πει αυτό ή εκείνο; Μήπως δεν προσπάθησα πολύ; Μήπως ήμουν πολύ αυστηρή; Μήπως δεν ήμουν αρκετά αυστηρή;" και χίλια δύο άλλα βασανιστικά κι ας ξέρω ότι δεν ευθύνομαι στην πραγματικότητα. Ζω κανονικά, λειτουργώ, επικοινωνώ, εργάζομαι...μέσα μου όμως το χάος.
Και ξαφνικά, κάτι άλλαξε. Δεν το κάνω πια. Τώρα δεν απορώ...Απλά αποδέχομαι τη ροή της ζωής μου. Αγωνίζομαι να τη δεχτώ, τουλάχιστον. Ένα εκατομμύριο ελαττώματα έχω, σίγουρα όμως δεν μισώ, δεν φθονώ και δεν βλάπτω εν γνώσει μου. Είναι ασήμαντα, όλα αυτά. Το σημαντικότερο είναι ότι δεν αφήνω ανοιχτούς λογαριασμούς.
Αν κάνω λάθη; Αμέτρητα. Ποτέ, όμως, δεν αφήνω χρωστούμενα. Ζητάω τις συγγνώμες μου και τις κάνω πράξη. Κι έτσι ανέχομαι τον εαυτό μου σε όσα σφάλματα κι αν πέσω. Εξάλλου, αυτό που δε θα μπορούσα να ανεχτώ (ούτε από μένα την ίδια, ούτε από όσους αγαπώ) είναι οι παραλείψεις, όχι τα λάθη.
Δεν μπορεί να "παραλείψεις" να διορθώσεις ένα λάθος σου, διότι τότε απλά δεν το έχεις αναγνωρίσει πραγματικά ως τέτοιο. Δεν μπορεί να ζητάς μια λεκτική "συγγνώμη" και να μην κάνεις κάτι να επανορθώσεις (ακόμη κι αν είναι αδύνατον, εσύ οφείλεις να προσπαθήσεις) διότι τότε τη ζητάς απλά για δική σου "χρήση", για να γλιτώσεις εσύ από τις τύψεις σου και όχι γιατί όντως μετάνιωσες που έβλαψες κάποιον.
Δεν μπορείς να "παραλείπεις" τα συναισθήματά σου, δεν μπορείς να "παραλείπεις" να αγωνιστείς γι' αυτούς και γι' αυτά που αγαπάς, δεν μπορείς να "παραλείψεις" τον εαυτό σου διότι θα γυρίσει σκληρότερος και εκδικητικός. Ισως όχι τώρα που το περιμένεις, αλλά ξαφνικά, μια στιγμή που θα νομίσεις ότι ευτύχησες, μια στιγμή που θα γελάσεις με την καρδιά σου, μια στιγμή πάνω που θα πιστέψεις ότι ξέχασες. Εκείνην ακριβώς τη στιγμή θα επιλέξει ο ίδιος σου ο εαυτός για να στήσει εμπρός στα έκπληκτα μάτια σου έναν καθρέφτη...Έναν καθρέφτη αλλιώτικο από εκείνον που σου έστηναν οι άλλοι για να σου θυμίζουν τα λάθη που άφηνες αδιόρθωτα...
Όταν ο άλλος γίνεται καθρέφτης των δικών σου παραλείψεων, είναι εύκολο να απαλλαγείς: δίνεις μια και κάνεις τον άλλο κομμάτια και βρίσκεις τη γαλήνη που ποθούσες (κι ας χάνεις όλα τα άλλα, τι σημασία έχει; Εσύ μια νάρκωση ζητάς). Όταν όμως έρθει η στιγμή που θα σου στήσει ο ίδιος σου ο εαυτός τον καθρέφτη, δεν έχεις πια επιλογή: είτε θα τον σπάσεις κι αυτόν και θα βυθίσεις και το υπόλοιπο της ζωής σου στη μιζέρια, είτε θα συνειδητοποιήσεις ότι εμπρός σου ανοίχτηκε -επιβεβλημένα πια- εκείνος ο δρόμος που με τόση βία προσπάθησες να αποφύγεις, τόσες και τόσες φορές. Τότε πια, θα αναγκαστείς να προσπαθήσεις να διορθώσεις όλα όσα παρέλειψες κάποτε και μακάρι να βρεις τον τρόπο.
Οι παραλείψεις είναι κάτι σαν την ίωση. Ξεκινούν σαν ένα απλό συνάχι, κι όσο τις αγνοείς θεριεύουν και μπορούν εν τέλει να σε ρίξουν στο κρεβάτι για μήνες, χωρίς να καταλάβεις "πού την άρπαξες". Ακόμη και η στιγμή που λες "μπα, τώρα πια δεν γίνεται τίποτα, γάμησέ τα, σιγά μη δεχτεί ο άλλος τη συγγνώμη μου" είναι πολύ πιο κατάλληλη από την άλλη στιγμή, που θα έρθει λίγο αργότερα και σίγουρα πολύ πιο κατάλληλη από εκείνην που πια θα είσαι αναγκασμένος να κάνεις κάτι...Μόνο που τότε, θα έχεις πραγματικά μειώσει τις πιθανότητές σου να βρεις την ηρεμία που ζητάς.
Συνήθως, το αν θα δεχτεί ο άλλος τις "επανορθωτικές" σου πράξεις ή όχι, δεν έχει πολλή σημασία. Εσύ απλά θέλεις να επιβιώσεις συναισθηματικά και στην πραγματικότητα, ζητώντας συγγνώμη, προσπαθείς να συγχωρήσεις εσύ τον εαυτό σου. Όλοι μας αυτό κάνουμε. Μόνο που είναι κάποιες φορές, που η ανταπόκριση του άλλου στην έμπρακτη συγγνώμη σου, έχει πολύ μεγάλη σημασία για τη ζωή σου την ίδια.
Είμαι ευγνώμων που όλοι όσοι αγαπώ είναι υγιείς.
Είμαι ευτυχής που μου δόθηκε η ευκαιρία να ασχολούμαι με ό,τι αγαπώ περισσότερο και να πλησιάζω έτσι προς τα παιδικά μου όνειρα.
Λυπάμαι που φέτος δεν υποδέχτηκα τον χρόνο όπως ονειρευόμουνα λίγους μήνες πριν. Χαίρομαι, όμως, διότι τον υποδέχτηκα ωριμότερη.
Νιώθω τυχερή που ανατράφηκα με τέτοιον τρόπο που δεν επιτρέπει "παραλείψεις" όπως αυτές που προανέφερα, κι έτσι οι δαίμονες που με στοιχειώνουν είναι των παιδικών μου φόβων και όχι των ενηλίκων πράξεών μου.
Είμαι πικραμένη από τις στιγμές που έζησα τους τελευταίους μήνες αυτής της χρονιάς που πέρασε. Είμαι πολύ χαρούμενη που μέσα σ' όλη την πίκρα που γεύθηκα, ήρθα κοντά με ανθρώπους που πλέον παίζουν καταλυτικό ρόλο στη ζωή μου.
Κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις. Κάνεις τη σούμα σου και προχωράς. Όσα σε πονάνε, τα ανέχεσαι και τα αντιμετωπίζεις. Όσα σε κάνουν ευτυχισμένο τα σέβεσαι και τα διαφυλάττεις όσο και όπως μπορείς. Στην τελική, η ζωή είναι όλα αυτά μαζί. Το σημαντικότερο όλων είναι να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου, να μην έχεις τύψεις και ενοχές, να μη νιώθεις βάρος από τα λάθη που δεν προσπάθησες να διορθώσεις...
Εξάλλου ό,τι κι αν γίνει, όσο κι αν θελήσεις ποτέ να το αποφύγεις, στο τέλος της μέρας πέφτεις να κοιμηθείς παρέα με τον εαυτό σου, και τότε δεν μπορείς να κάνεις πως "δεν τον βλέπεις".
Για το 2009, και για όλα τα επόμενα χρόνια που θα ζούμε, θέλω να ευχηθώ σ' όλους μας :
Να βρίσκουμε πάντα το κουράγιο να ζητάμε μια έμπρακτη "συγγνώμη" απ' όσους βλάψαμε και όποιος δεν το καταφέρει, να βρεί τη δύναμη να αντιμετωπίσει τον εαυτό του "αντρίκια" όταν του στήσει εκείνον τον καθρέφτη εμπρός του. Να μην παραλείπουμε να πούμε κάτι που αποφύγαμε, να κάνουμε κάτι που νιώθουμε ότι παραλείψαμε ή να δώσουμε δυο εξηγήσεις που βολικά ξεχάσαμε να δώσουμε...
Ρε αδερφέ, άνθρωποι είμαστε στο κάτω-κάτω κι ίσως στην επόμενη ζωή μας να μη συναντηθούμε καν...;)
Υγεία και πολλές χαρούμενες στιγμές!
Last, but not least, μεταφέρω δυο λόγια από το
site των Διάφανων Κρίνων:
"...Χρειάζονται το ίδιο η επιμονή και η υπομονή, η σύνεση και το πάθος, το όραμα, η ελπίδα και η αγάπη για να ξεφύγει κανείς από τον πόνο τον αγκιστρευτή και τον Χρόνο που μας μετρά και μας τελειώνει. Να βάλει τάξη στο Χάος και να δημιουργήσει. Το θάρρος, σ’ αυτό το “επικίνδυνο παιχνίδι” δεν είναι παρά το δόλωμα που προκαλεί την τύχη η οποία, αργά ή γρήγορα θα σταθεί σ’ αυτόν που τολμά."
Να βρίσκουμε πάντα το κουράγιο να ζητάμε μια έμπρακτη "συγγνώμη" απ' όσους βλάψαμε και όποιος δεν το καταφέρει, να βρεί τη δύναμη να αντιμετωπίσει τον εαυτό του "αντρίκια" όταν του στήσει εκείνον τον καθρέφτη εμπρός του. Να μην παραλείπουμε να πούμε κάτι που αποφύγαμε, να κάνουμε κάτι που νιώθουμε ότι παραλείψαμε ή να δώσουμε δυο εξηγήσεις που βολικά ξεχάσαμε να δώσουμε...
Ρε αδερφέ, άνθρωποι είμαστε στο κάτω-κάτω κι ίσως στην επόμενη ζωή μας να μη συναντηθούμε καν...;)
Υγεία και πολλές χαρούμενες στιγμές!
Last, but not least, μεταφέρω δυο λόγια από το
site των Διάφανων Κρίνων:
"...Χρειάζονται το ίδιο η επιμονή και η υπομονή, η σύνεση και το πάθος, το όραμα, η ελπίδα και η αγάπη για να ξεφύγει κανείς από τον πόνο τον αγκιστρευτή και τον Χρόνο που μας μετρά και μας τελειώνει. Να βάλει τάξη στο Χάος και να δημιουργήσει. Το θάρρος, σ’ αυτό το “επικίνδυνο παιχνίδι” δεν είναι παρά το δόλωμα που προκαλεί την τύχη η οποία, αργά ή γρήγορα θα σταθεί σ’ αυτόν που τολμά."
p.s.: Φέτος μου έτυχε το φλουρί μετά από τουλάχιστον 10 χρόνια...Έλεος, όμως!! :D
3 Σχόλια:
νομιζω πως ειναι προτιμοτερο να συγκεντρωθουμε στο να μην πληγωνουμε ανθρωπους,να μην παραλειπουμε πραγματα που θελουμε να πουμε..
και οχι στο οτι αφου κανουμε τα λαθη πως θα επανορθωσουμε ή μαλλον πως εμεις θα νιωσουμε καλυτερα..
τα λαθη και οι παραλειψεις ειναι ανθρωπινα..σιγουρα δεν λειπουν απο τη ζωη κανενος..
ας ζησουμε με τις αδυναμιες μας,ζητωντας και δειχνοντας κατανοηση απο και στους αλλους...
Συμφωνώ μαζί σου.
Στην ουσία, το να μην παραλείπουμε πράγματα που θέλουμε να πούμε συμπεριλαμβάνει και μια "συγγνώμη", και μια επεξήγηση, και ένα "ευχαριστώ" και χίλια άλλα...
Απλώς, λόγω των ημερών εστιάστηκε η προσοχή μου στα παραλειπόμενα.
Λάθη κάνουμε όλοι -εγώ πρώτη- όπως λες κι εσύ, αλλά το αν κάποιος βρίσκει τη δύναμη να προσπαθεί να τα διορθώνει κι όλας, κάνει τη διαφορά.
Κι αν δεν σε "ταρακουνάει" προς αυτήν την κατεύθυνση το ότι πλήγωσες κάποιον, τουλάχιστον θα έπρεπε να σε κινεί ο εαυτός σου. Όλοι ξέρουμε τι κάνουμε, κανένας δε γλιτώνει από τον εσωτερικό του μονόλογο ;)
Αφού δε μισείς και δε βλάπτεις εν γνώσει σου, σχωρεμένα τα ελαττώματά σου.
Η συγνώμη όμως είναι πολύ βαριά κουβέντα για να προφέρεται ελαφρά τη καρδία.
Είθε το φλουρί να σου φέρει τύχη.
Ανάρτηση Σχολίου