Δεν έχω πατρίδα, δεν έχω πού να στήσω τη ζωή μου: Είμαι Παλαιστίνια...

(Αν βαρεθείτε να διαβάσετε την ιστορική αναδρομή, τουλάχιστον αφιερώστε δύο λεπτά να δείτε το βίντεο...Ίσως κάποια μέρα καταλάβουμε πως δεν έχουμε γίνει ακόμη Άνθρωποι. Κι ίσως τότε γίνουμε κι όλας...Όλοι μας.)

1845: Στην Παλαιστίνη κατοικούν μόλις 12.000 εβραίοι.

1881:Μεταναστεύουν στην Παλαιστίνη, μαζικά, εβραίοι από την Υεμένη και τη Ρωσία.

1896: Ο δημοσιογράφος Theodor Hirst δημοσιεύει τη "βίβλο" του σιωνισμού ("Der Judenstaat").

1897: Γεννιέται το σιωνιστικό κίνημα στην Σουηδία με σκοπό την ίδρυση ενός εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη, εξασφαλισμένο με δημόσιους νόμους. Γίνεται το πρώτο σιωνιστικό κονγκρέσσο στη Βασιλεία.

1916: Υπογράφεται -με τη συγκατάθεση της Ρωσίας- η αγγλογαλλική συμφωνία Sykes-Picot(συμφωνία που αφορούσε στο διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κατά συνέπεια στο να περιέλθουν οι τουρκοκρατούμενες χώρες της Συρίας, του Ιράκ, του Λιβάνου και της Παλαιστίνης στην "διοίκηση" της γαλλικής και της βρετανικής κυβέρνησης). Μεταξύ τον όρων της, η συμφωνία έθετε την Παλαιστίνη σε διεθνή έλεγχο, λόγω των Αγίων Τόπων. Όσο για τους διάφορους όρους και "διαμοιρασμούς" στους οποίους συμμετείχε η Ρωσία, δεν εφαρμόστηκαν ποτέ λόγω της ανόδου των Μπολσεβίκων την ίδια περίοδο.

1917: Την ώρα που οι Άραβες νικούν τους Οθωμανούς βαδίζοντας προς την ανεξαρτησία τους, ο Βρεττανός Υπουργός Εξωτερικών Arthur Balfour υπογράφει την ομώνυμη διακήρυξη και υπόσχεται στους σιωνιστές μια πατρίδα στην Παλαιστίνη. Παρ' όλα αυτά, τον επόμενο χρόνο η Βρεττανία καταλαμβάνει την περιοχή.

[Στα χρόνια 1918-1939 οργανώνονται εβραϊκές κοινότητες ανά τον κόσμο με δικές τους κοινωνικο-πολιτικές αρχές, οι οποίες ασκούν επιρροή στις τοπικές κοινωνίες. Στην Ιερουσαλήμ ιδρύεται το εβραϊκό πανεπιστήμιο το οποίο προάγει την εβραϊκή γλώσσα και κουλτούρα.]

1920: Βάσει της Συνθήκης των Βερσαλλιών, η Βρεττανία αναλαμβάνει τη διοίκηση της Παλαιστίνης (του σημερινού Ισραήλ) προδίδοντας τους Άραβες συμμάχους της. Νέο κύμα εντατικής μετανάστευσης εβραίων εισέρχεται στην Παλαιστίνη και ιδρύεται η "Hagana" (η πρώτη ένοπλη ομάδα αυτοπροστασίας των σιωνιστών). Οι Βρεττανοί σπεύδουν να τονίσουν πως δεν σκοπεύουν να μετατρέψουν ολόκληρη την Παλαιστίνη σε "εθνική εστία" των εβραίων, θέτουν προϋποθέσεις για τη συγκρότηση μεικτού (Αραβο-εβραϊκού) Νομοθετικού Συμβουλίου και εξαγγέλουν πως, εφεξής, κριτήριο για την είσοδο εβραίων μεταναστών θα είναι η δυνατότητα απορρόφησής τους από την παλαιστινιακή οικονομία. Το Νομοθετικό Συμβούλιο, τελικά, δεν δημιουργείται λόγω αντίδρασης και των δύο πλευρών.

1922: Η Κοινωνία των Εθνών (πρόδρομος του σημερηνού Ο.Η.Ε.) υιοθετεί την διακύρηξη Balfour (1917) και επιτρέπει στην Βρεττανία να ρυθμίσει τις υποθέσεις της στην Παλαιστίνη έτσι ώστε να οικοδομηθεί ένα «σπίτι» για τους εβραίους σε αυτή την περιοχή. Οι εβραίοι αποτελούν μόλις το 11% του ντόπιου πληθυσμού (85.000 εβραίοι, 670.000 Παλαιστίνιοι).

1929: Καθώς η μαζική και συνεχής έλευση Εβραίων αλλοιώνει τα πληθυσμιακά χαρακτηριστικά, οι Άραβες εξεγείρονται και σκοτώνουν 130 άτομα. Το Λονδίνο συνιστά τον περιορισμό της ανάπτυξης της εβραϊκής εθνικής εστίας και ανακοινώνει νέους περιορσιμούς σχετικά με τη μετανάστευση των Εβραίων και την αγορά γαιών από τη σιωνιστική κίνηση. Οι αντιδράσεις, όμως, οδηγούν τη Βρεττανία στο να παραιτηθεί από την προσπάθεια, κι έτσι οι συγκρούσεις κλιμακώνονται -ως το 1936- οπότε και ξεσπούν πλέον ένοπλες μάχες μεταξύ Αράβων και εβραίων, υπό την βρεττανική πάντα ανοχή.

[1930-1939: Με την άνοδο των Ναζί στην Γερμανία, πολλοί εβραίοι καταφεύγουν -και πάλι μαζικά- στην περιοχή της Παλαιστίνης και ιδρύουν νέες πόλεις και κοινότητες. Εκατοντάδες οικισμοί εβραίων ξεπηδούν μέσα σε αραβικά εδάφη.]

1931: 175.000 Εβραίοι και 860.000 Άραβες ζούνε στην Παλαιστίνη (17%)

1936: Οι Άραβες ξεσηκώνονται ενάντια στην συνεχή εβραϊκή μετανάστευση προς την Παλαιστίνη. Οι δύο εθνικότητες έρχονται σε αντιπαράθεση ιδιαίτερα με την δημιουργία κλειστών εβραϊκών οικισμών μέσα στην Ιερουσαλήμ. Οι Βρεττανοί δεν αντιδρούν για να καταπνίξουν την εξέγερση μέχρι το 1939. 385.000 Εβραίοι και 980.000 Άραβες ζούνε στην Παλαιστίνη (28%).

1937: Η Βρεττανία προτείνει να διαμοιραστεί η Παλαιστίνη σε δύο κράτη, ένα αραβικό και ένα εβραϊκό.

1939: Οι Βρεττανοί αποφασίζουν να σταματήσουν την εβραϊκή μετανάστευση. Μέχρι τώρα, 450.000 εβραίοι και 1.060.000 άραβες ζούνε στην Παλαιστίνη (30%).

1944: Η εβραϊκή οργάνωση "Irgun", υπό τον κατοπινό πρωθυπουργό Menachem Begin, κυρήσσει τον πόλεμο στους Βρεττανούς.

1945: Με την λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου και την αποκάλυψη του ολοκαυτώματος, το σιωνιστικό κίνημα απαιτεί την δημιουργία ενός αυτοδιαχειριζόμενου εβραϊκού κράτους. Από εδώ και μπρος η παράνομη μετανάστευση προς την Παλαιστίνη οργανώνεται από το ίδιο το σιωνιστικό κίνημα.

1947: Στις 29 Νοεμβρίου, ο Ο.Η.Ε. αναλαμβάνει τον έλεγχο της Παλαιστίνης και αποφασίζει τη διαίρεσή της σε δύο κράτη, ένα αραβικό κι ένα εβραϊκό και τη μετατροπή της Ιερουσαλήμ σε διεθνή πόλη εκτός συνόρων. Το σχέδιο αυτό το υποδέχθηκαν οι Άραβες με έντονες και βίαιες διαμαρτυρίες που στρέφονταν κατά των παράνομων εβραίων εποίκων. 590.000 εβραίοι και 1.320.000 Άραβες ζούνε στην Παλαιστίνη.

1948: Στρατεύματα συγκεντρώνονται γύρω από τους εβραϊκούς οικισμούς και στις 14 Μαΐου το ανώτατο εβραϊκό συμβούλιο ανακυρρήσει την δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Πρόεδρος ορκίζεται ο Haim Weizmann και πρωθυπουργός ο Ben Gurion. Εν τω μεταξύ, ο μυστικός Ισραηλινός στρατός "Hagana" παρουσιάζεται πλέον ως ο τακτικός στρατός του κράτους του Ισραήλ. Ο "Hagana" είναι εξοπλισμένος με όπλα τελευταίας τεχνολογίας προερχόμενα από Αγγλία και Αμερική. Στις 15 Μαΐου, μια μέρα μετά την ανακύρηξη του κράτους του Ισραήλ, ξεκινά ο πρώτος Αραβο–ισραηλινός πόλεμος. Η Αίγυπτος, η Ιορδανία, η Συρία, ο Λίβανος και το Ιράκ εισβάλλουν στα εδάφη της Παλαιστίνης και αρχίζουν μεγάλης έκτασης συγκρούσεις με τον ισραηλινό στρατό. Οι Ισραηλινοί νικούν και 750.000 Παλαιστίνιοι γίνονται πρόσφυγες.

[1948-1951: Περίπου 700,000 Εβραίοι μεταναστεύουν στο Ισραήλ.]

1949: Στις 24 Φεβρουαρίου, επιτυγχάνεται ειρήνη στην Μέση Ανατολή. Η Αίγυπτος δηλώνει οτι η παύση πυρός δεν υπονοεί την αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ. Κατά την διάρκεια του πρώτου Αραβο-ισραηλινού πολέμου, το Ισραήλ αυξάνει τα εδάφη του από 15.500 τ.χλμ που όριζε ο ΟΗΕ, σε 20.700 τ.χλμ. Η Λωρίδα της Γάζας περνά στην Αίγυπτο, και η Δυτική Όχθη στην Ιορδανία. Από τους 800.000 Άραβες που ζούσανε στα εδάφη που δημιουργήθηκε το Ισραήλ, παρέμειναν μονάχα 170.000. Χιλιάδες Άραβες πρόσφυγες μετακινήθηκαν στις γειτονικές χώρες σε προσφυγικούς καταυλισμούς.

1950: Εξαιτίας της έντονης εισροής εβραίων μεταναστών στο Ισραήλ, η οικονομία του κράτους καταρέει. Οι Η.Π.Α. σε συνεργασία με εβραϊκά λόμπι παγκοσμίως ξεκινούν το πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας προς το Ισραήλ το οποίο συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

1956: Ο Αιγύπτιος ηγέτης Gamal Abdel Nasser εθνικοποιεί το Κανάλι του Σουέζ. Σε απάντηση, το Ισραήλ εισβάλει στην χερσόνησο του Σινά με την βοήθεια βρεττανικών και γαλλικών στρατευμάτων. Οι Η.Π.Α. τάσσονται με το μέρος της Αιγύπτου (κερδίζοντας έτσι και τον ρόλο του "ρυθμιστή" που κατείχε μέχρι πρότινος η Βρεττανία) κι έτσι στο τέλος του χρόνου ο ΟΗΕ αναγκάζει τις τρεις χώρες να αποσύρουν τα στρατεύματα τους αλλά το Ισραήλ δεν παραδίδει όλα τα εδάφη που κατέκτησε. Η λωρίδα της Γάζας παραμένει υπό κατοχή.

1957: Το Ισραήλ αποσύρεται από την Γάζα ύστερα από δέσμευση των ΗΠΑ οτι το ζωτικής σημασίας λιμάνι της Άκαμπα θα μπορεί να δέχεται ισραηλινά πλοία. Ο Gamal Abdel Nasser, ένα χρόνο πριν, είχε αποκλείσει το λιμάνι αυτό με το Αιγυπτιακό ναυτικό προκαλώντας οικονομικό πλήγμα στο Ισραήλ.

1963: Ο Ben Gurion παραιτείται από πρωθυπουργός (αλλά παραμένει ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του Ισραήλ) και τον διαδέχεται ο Levi Eshkol.

1964: Ιδρύεται η οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (P.L.O.).

1967: Υπό την καθοδήγηση του Gamal Abdel Nasser, συγκεντρώνονται αραβικά στρατεύματα στα ισραηλινά σύνορα αλλά δέχονται αιφνιδιαστική επίθεση. Ο πόλεμος διαρκεί έξι ημέρες ("πόλεμος των έξι ημερών") και καταλήγει στη συντριβή των Αράβων και τον υπερδιπλασιασμό των εδαφικών κτήσεων του Ισραήλ (κατακτά τα υψίπεδα του Γκολάν από την Συρία, την δυτική Ιερουσαλήμ από τους Παλαιστίνιους, την δυτική όχθη από την Ιορδανία, την λωρίδα της Γάζας και την χερσόνησο του Σινά από την Αίγυπτο. Περίπου 1.500.000 Άραβες βρίσκονται στις περιοχές αυτές). Ο Ο.Η.Ε. αντιδρά και εκδίδει το ψήφισμα 242, το οποίο προβλέπει άμεση αποχώρηση των Ισραηλινών από τα κατεχόμενα. Η εφαρμογή του ψηφίσματος του Ο.Η.Ε., εκκρεμεί έως τις μέρες μας, 40 χρόνια μετά.

1968: Η οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (P.L.O.) παρουσιάζει Σύνταγμα και απαιτεί την άμεση ίδρυση παλαιστινιακού Κράτους.

1969: Ο αρχηγός της "Fatah", Yasser Arafat εκλέγεται αρχηγός της οργάνωσης. Η Golda Meir γίνεται η νέα πρωθυπουργός του Ισραήλ.

1972: Στους ολυμπιακούς αγώνες του Μονάχου, οι αθλητές της Ισραηλινής ολυμπιακής αποστολής απάγονται και κρατούνται όμηροι από Παλαιστίνιους ενόπλους οι οποίοι ζητούν την απελευθέρωση συντρόφων τους που έχουν φυλακιστεί στο Ισραήλ. Μετά από επέμβαση της δυτικο-Γερμανικής αστυνομίας στο αεροδρόμιο του Μονάχου -που καταλήγει σε φιάσκο- οι Παλαιστίνιοι ανατινάζουν τα ελικόπτερα στα οποία επέβαιναν οι Ισραηλινοί αθλητές με αποτέλεσμα τον θάνατο 11 ισραηλινών ομήρων, 5 παλαιστίνιων και ενός αστυνομικού. Τρεις παλαιστίνιοι συλλαμβάνονται αλλά απελευθερώνονται λίγους μήνες αργότερα όταν εκδηλώνεται αεροπειρατεία σε αεροπλάνο των δυτικο-Γερμανικών αερογραμμών. Η Μοσάντ τα επόμενα χρόνια θα εντοπίσει και θα σκοτώσει τους δύο ενώ ο τρίτος ζει κρυμμένος στην Αίγυπτο ως τις μέρες μας.

1973: Στις 6 Οκτωβρίου, ανήμερα της εβραϊκής εορτής "Γιομ Κιπούρ", το Ισραήλ δέχεται ταυτόχρονη επίθεση από την Αίγυπτο και τη Συρία, με σκοπό την ανάκτηση των αραβικών εδαφών που κατέκτησε το Ισραήλ κατά τον πόλεμο των "έξι ημερών". Οι αραβικές χώρες χρηματοδοτούνται από τη Σαουδική Αραβία ενώ το Ισραήλ αναγκάζεται να δαπανήσει τεράστια ποσά σε στρατιωτικό εξοπλισμό και χρεωκοπεί.

1974: Έχοντας την πολιτική ευθύνη για τις απώλειες στον πόλεμο, η Golda Meir δεν μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση. Ο Yitzhak Rabin γίνεται πρωθυπουργός.

1977: Ο Yitzhak Rabin δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα τεράστια οικονομικά προβλήματα της χώρας και χάνει στις πρόωρες εκλογές. Ο Menachem Begin εκλέγεται πρωθυπουργός όμως παρά την νέα οικονομική πολιτική που εφαρμόζει, η οικονομία του Ισραήλ καταρρέει. Στις 19 Νοεμβρίου ο πρόεδρος της Αιγύπτου Anvar Sadat επισκέπτεται την κατεχόμενη Ιερουσαλήμ και ξεκινά ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ.

1979: Στις 26 Μαρτίου υπογράφεται, στο Camp David, ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ. Το Ισραήλ δέχεται να αποσυρθεί από το Σινά και ύστερα από την λωρίδα της Γάζας και την δυτική όχθη. Το τελευταίο τμήμα της συμφωνίας δεν εφαρμόζεται ποτέ.

1980: Το ισραηλινό κοινοβούλιο ανακυρρήσει την αδιαίρετη Ιερουσαλήμ (με τα κατεχόμενα εδάφη) ως την πρωτεύουσα του Ισραήλ.

1981: Στις 7 Ιουνίου ισραηλινά βομβαρδιστικά καταστρέφουν το πυρηνικό εργοστάσιο που είχε πρόσφατα κατασκευαστεί με γαλλική επίβλεψη, στην Βαγδάτη του Ιράκ. Η ισραηλινή κυβέρνηση ισχυρίστηκε οτι η εγκατάσταση χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή πυρηνικών όπλων που θα εξαπολύονταν κατά του Ισραήλ. Είναι το πρώτο βήμα της πολιτικής προληπτικού πολέμου που υιοθέτησε στην συνέχεια κι η Αμερική.

1982: Στις 6 Ιουνίου ο στρατός του Ισραήλ εισβάλει στο Λίβανο σε μια προσπάθεια να καταστρέψει τις βάσεις των ανταρτών της Fatah γύρω από την Βυρηττό. Η εκστρατεία στέφεται με επιτυχία αλλά η ισραηλινή οικονομία υποφέρει για άλλη μια φορά.

1984: Στις 23 Ιουλίου ύστερα από μια πρωτοφανή συμμαχία του εργατικού και του πατριωτικού κόμματος ο Shimon Peres του εργατικού κόμματος εκλέγεται πρωθυπουργός. Ύστρεα από δύο χρόνια την θέση του παίρνει ο Yitzhak Shamir του πατριωτικού κόμματος Likud.

1987: Τον Δεκέμβρη ξεσπά η πρώτη Intifada (στα αραβικά σημαίνει "ταρακούνημα" και πρόκειται για μια νεανική εξέργερση που χαρακτηρίστικε -μεταξύ άλλων- και "πετροπόλεμος" αφού οι νεαροί Παλαιστίνιοι χρησιμοποιούσαν κυρίως πέτρες και αυτοσχέδια όπλα για να απαντήσουν στον προηγμένο τεχνολογικά ισραηλινό στρατό. Στην πρώτη εδκοχή της ήταν ένα αυθόρμητο φαινόμενο.) Οι Ισραηλινοί απαντούν με βίαιη καταστολή αλλά συνειδητοποιούν οτι αυτό τροφοδοτεί την θέληση και την μαχητικότητα των Παλαιστινίων. Η Intifada επηρεάζει πολλές φιλελεύθερες ομάδες της ισραηλινής κοινωνίας και γίνεται ο προπομπός των ειρηνευτικών συμφωνιών της δεκαετίας του 90.

1989: Ο κυβερνητικός συνασπισμός του Ισραήλ διαλύεται και ο Yitzhak Shamir γίνεται πρωθυπουργός μια προσωρινής κυβέρνησης για 15 μήνες. Με την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ, εκατοντάδες χιλιάδες εβραίοι των ανατολικών χωρών μεταναστεύουν στο Ισραήλ.

1993: Στις 20 Αυγούστου, ύστερα από κρυφές συνομιλίες στο Όσλο, Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί καταλήγουν σε ένα ειρηνευτικό σχέδιο, «ελευθερία για γη». Ορίζεται το 1999 ως η χρονιά δημιουργίας ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους που θα περιλαμβάνει την δυτική όχθη και την λωρίδα της Γάζας. Η τελική συμφωνία υπογράφεται μεταξύ του πρωθυπουργού Yitzhak Rabin και του παλαιστίνιου ηγέτη Yasser Arafat, υπό την αιγίδα του Αμερικανού Προέδρου Bill Clinton, στην Ουάσιγκτον, ενώ οι ΗΠΑ δεν είχαν καμία μεσολάβηση.

1994: Ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Ισραήλ και Ιορδανίας. Το 1994 στιγματίστηκε από πολύνεκρες επιθέσεις της "H.Α.M.A.S." (ακρωνύμιο που στα ελληνικά σημαίνει "Ισλαμική Αντιστασιακή Κίνηση") κατά Ισραηλινών και ισραηλινών ακροδεξιών κατά Αράβων.

1995: Στις 24 Σεπτεμβρίου υπογράφεται η δεύτερη συμφωνία του Όσλο. Στη συμφωνία αυτή δεν προβλέπεται καμιά παλαιστινιακή κυριαρχία σε τμήμα της Παλαιστίνης. Η παλαιστινιακή αρχή δεν μπορεί ν’ ασκήσει εξουσία στα εδάφη,στο νερό, στους δρόμους ή στα σύνορα. Αποκτά αυτονομία μόνο σ’ ό,τι αφορά τους ανθρώπους, δηλαδή ένα τμήμα του παλαιστινιακού πληθυσμού (όχι τους εβραίους εποίκους) στα κατεχόμενα. Στις 4 Νοεμβρίου ο Yitzhak Rabin δολοφονείται από την εβραϊκή ακροδέξια οργάνωση Yigal Amir και στις 22 του ίδιου μήνα νέος πρωθυπουργός ορκίζεται ο Shimon Peres.

1996: Στις 25 Φεβρουαρίου γίνονται βομβιστικές επιθέσεις Παλαιστινίων στην Ιερουσαλήμ με 26 νεκρούς. Το Ισραήλ κλείνει τα σύνορα με Παλαιστίνη. Στις 11 Απριλίου ο ισραηλινός στρατός εξαπολύει επίθεση κατά του προσφυγικού καταυλισμού στην Κανά του Λιβάνου σκοτώνοντας πάνω από 100 παιδιά. Η επίθεση ήταν μια στρατιωτική αποτυχία καθώς δεν υπήρχαν στρατιωτικοί στόχοι στον καταυλισμό. Η σφαγή είναι τόσο συγκλονιστική που οι δημοσιογράφοι οι οποίοι έσπευσαν να καλύψουν το γεγονός, καταρρέουν μπροστά στις κάμερες. Ο Ο.Η.Ε. ποτέ δεν τιμωρεί το Ισραήλ για αυτή την ιστορική κτηνωδία (Qana massacre). Η επίθεση όμως ανεβάζει την δημοτικότητα του Shimon Peres. Στις 29 Μαΐου Στις εκλογές που γίνονται κερδίζει ο Benjamin Netanyahu με μικρή διαφορά. Ο Benjamin Netanyahu επιτρέπει την δημιουργία νέων εβραϊκών συνοικιών στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Η νέα πολιτική του Benjamin Netanyahu σκόπευε στην αύξηση της παρουσίας των εβραίων στην περιοχή κατά 35%.

1997: Τον Μάρτιο η κυβέρνηση Νetanyahu αρχίζει την οικοδόμηση πολυκατοικιών μόνο για εβραίους, στην κατεχόμενη ανατολική Ιερουσαλήμ. Στις 31 Μαρτίου τα αραβικά κράτη ξεκινούν μποϋκοτάζ εναντίον του Ισραήλ ως απάντηση στην παραβίαση της συμφωνίας του Όσλο.

2000: Ξεσπά η δεύτερη Intifada.

2002: Το Ισραήλ ανεγείρει τείχος κατά μήκος της Δυτικής Όχθης.

2003: Παρουσιάζεται από τις Η.Π.Α., Ρωσία, Ο.Η.Ε. και Ε.Ε. ένα σχέδιο επίλυσης της κρίσης, ο λεγόμενος "οδικός χάρτης".

2004: Οι Ισραηλινοί εισβάλουν στη Βόρεια Λωρίδα της Γάζας, σε απάντηση στην εκτόξευση πυραύλων Κασάμ από τους Παλαιστίνιους μαχητές με θύματα δύο παιδιά. Κατά την επιχείρηση (ονομάστηκε "μέρες μετάνοιας") σκοτώνονται 130 Παλαιστίνιοι. Έναν μήνα αργότερα, ο Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, Yasser Arafat, πεθαίνει υπό αδιευκρίνηστες συνθήκες και τον διαδέχεται ο Mahmoud Abbas.

2005: Οι Ισραηλινές δυνάμεις και οι έποικοι αποχωρούν από τη Βόρεια Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας. Τρείς μήνες αργότερα, ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Ariel Sharon υφίσταται εγκεφαλικό επεισόδιο και τον διαδέχεται ο Ehud Olbert.

2006: Επιχείρηση "Καλοκαιρινή Βροχή". Οι Ισραηλινοί εισβάλουν και πάλι στη Γάζα, μετά την αιχμαλωσία ενός Ισραηλινού στρατιώτη από Παλαιστίνιους μαχητές. Η ισλαμική οργάνωση Χεζμπολάχ, επιτίθεται στο Ισραήλ από τον Νότιο Λίβανο, σκοτώνει 8 Ισραηλινούς στρατιώτες και αιχμαλωτίζει άλλους 2. Το Ισραήλ απαντά με αεροπορικές επιδρομές κατά του Λιβάνου και με ναυτικό αποκλεισμό του.

2008: Το video που θα δημοσίευα "αποσύρθηκε" από το youtube...Αλλά όλοι γνωρίζουμε...Κι ας κάνουμε τα στραβά μάτια, βολεμένοι στα ζεστά μας σπίτια...

Τα σχόλια δικά σας...

Πηγές:

http://paremvasi.ntua.gr/keimena/anatoli/israel_2.htm
http://www.sansimera.gr/