Χαμογελάτε! Σώζει ζωές!

Αυτή η ψυχο-συναισθηματική τραμπάλα με έχει τσακίσει. Μία πάνω, μία κάτω. Είπαμε, γίνομαι κυκλοθυμική ενίοτε, αλλά τώρα έχει παραγίνει. Λυπήσου μου Θεέ των Νεύρων. Δεν φταίει κανείς, το κεφάλι μου τα φταίει, το ξέρω. Τι θέλω και τραβιέμαι; Γιατί δεν δίνω μια να πάνε όλα κατηφόρα να ηρεμήσω; Τι περιμένω; Το θαύμα των θαυμάτων; Κι απ' την άλλη, νιώθω ότι πια δεν περιμένω. Ο,τι να'ναι...

Μάλλον θα φταίει η κατάσταση της υγείας μου, δεν εξηγείται αλλιώς. Όχι ότι έγιναν και λίγα, βέβαια. Πόση υπομονή να έχει κανείς; Κι όταν δεν φημίζεσαι γι αυτό σου το ...προσόν, τα περιθώρια στενεύουν, σχεδόν ασφυκτικά. Ανέκαθεν ανυπόμονη. Τώρα που έχω και λόγους να μου σώνεται η ρημάδα η υπομονή, ξεμένω σιγά σιγά κι απ' τ' αποθέματα. Μα, όλα μαζί πια;

Είναι το γνωστό: όλα μαζί θα έρθουν. Κάτι σαν τον Νόμο του Μέρφυ. Αυτό που με μπερδεύει, είναι ότι μαζί με το τσουβάλι τ' άσχημα που πέσαν στο κεφάλι μου ένα -κατά τα άλλα- ωραίο πρωί, βρήκα κι έξω απ' την "πόρτα" μου κάμποσα καλά. Κι εκεί είναι που τα νεύρα μου άρχισαν να ταλαντώνονται επικίνδυνα!

Δεν ξέρω τι να νιώσω πια...Θλίψη; Χαρά; Απελπισία; Ανακούφιση; Πόνο; Προσμονή; Απόγνωση; Όλα χύμα...

Όποτε νιώθω τα συναισθήματά μου κουβάρι, συνήθως ακινητοποιώ τον εαυτό μου, επίτηδες. Τείνω να δρω σπασμωδικά, παρά την συνήθη ψυχραιμία μου, κάθε φορά που...βραχυκυκλώνω συναισθηματικά. Έτσι, αποφάσισα πια να με ακινητοποιώ. Μ' έχει σώσει αυτή η τακτική, το ομολογώ. Κι ας μην το περίμενα.

Όλα μοιάζουν πολύ μπερδεμένα τις τελευταίες μέρες. Μεσα μου, όμως, δεν υπάρχει πια ίχνος αμφιβολίας για όσα έχω κάνει, κι όσα δεν έχω κάνει. Τα αξιολόγησα επίπονα τους τελευταίους μήνες, σχεδόν όλα. Σχεδόν...Η σούμα δεν με απογοήτευσε. Κοιμάμαι ήσυχα. Όταν όμως ξυπνάω, είναι στιγμές που εύχομαι να ξανακοιμηθώ. Κι είναι κι άλλες που εύχομαι να ξυπνήσω ακόμα περισσότερο...(πάω καλά, γιατρέ μου;)

Ένα πράγμα είναι που με πληγώνει πιο πολύ...Αλλά δεν θα το γράψω. Είναι πολύ δικό μου, κι είναι πολύ νωρίς για να το ξεστομίσω καν, πόσο μάλλον να το γράψω.

Αναρωτιέμαι: άραγε, οι άνθρωποι αλλάζουν, τελικά; Όταν μας δείχνουν δύο πρόσωπα, ποιό είναι το "σωστό"; Και τα δύο υπάρχουν, σίγουρα. Όλοι μας είμαστε πολύπλοκοι. Πώς ξέρεις όμως ποιό πρόσωπο είναι το κυρίαρχο κάθε ανθρώπου, όταν τα δύο που σου δείχνει είναι άκρως αντιφατικά μεταξύ τους; Περιμένεις, υποθέτω, την τελικη έκβαση της μάχης ανάμεσα στα...δύο αυτά πρόσωπα που είναι...ένας άνθρωπος (Ντόινγκ! Πίασε τ' αυγό και κούρευ'το...). Δεν μπορεί, θα το μάθεις κάποτε! (όχι βέβαια ότι είναι λόγος αυτός να περιμένεις και με κομμένη την ανάσα! Κάνε εσύ τα κουμάντα σου, προχώρα που λένε και όλα εξηγούνται, αργά ή γρήγορα οι απαντήσεις δίνονται νομοτελειακά).

Αν όντως αλλάζουν οι άνθρωποι, μπορώ πάντα να πιστεύω ότι γνώρισα καλούς ανθρώπους, που κάπου έχασαν το δρόμο και πιθανόν να τον ξαναβρούν και να ευτυχήσουν (ίσως, βέβαια, και όχι αλλά προτιμώ να μην το σκέφτομαι γιατί στεναχωριέμαι). Αν δεν αλλάζουν, τότε θα πρέπει να αποδεχτώ ότι αρκετοί από τους ανθρώπους που αγάπησα (φίλοι, οικογένεια, εραστές, συμφοιτητές...) δεν υπήρξαν ποτέ "καλοί" όσο νόμιζα, παρά μόνον εγώ εθελοτυφλούσα γιατί ήθελα να τους αγαπήσω ή να τους συμπαθήσω, έστω...Δική μου ανάγκη, δικός μου και ο λογαριασμός. Πληρώνω χωρίς γκρίνιες.

Τέλος πάντων, η ώρα πήγε 20.30 και τελευταία ζω με "πρόγραμμα", αναγκαστικά...Μια χούφτα φάρμακα τη μέρα δεν είναι και λίγα, ε; Ντόπα, κανονική. Θα συνεχίσω όμως να χαμογελάω. Για να είμαι ειλικρινής, δεν το καταφέρνω πολύ καλά τελευταία. Ο αγώνας όμως συνεχίζεται και αφού συνεχίζεται, θα δικαιωθεί. Άσχετα από το αποτέλεσμα. Ποτέ να μην πιστεύεις ότι ο αγώνας κρίνεται από την νίκη ή την ήττα. Ο αγώνας κρίνεται μόνο από το αν αρνήθηκες τη συμμετοχή σου και το αν έπαιξες δίκαια ή άδικα. Κι αν κάτι σε τρώει, τότε είτε δεν έχεις παίξει δίκαια είτε δεν έχεις αγωνιστεί καν.

Γι αυτό σας λέω, κάντε το "ταξίδι" σας προς την Κόλαση, αν το θελήσετε...Μόνο, θυμηθείτε πως ήταν επιλογή σας...Καθαρά δική σας επιλογή. Κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να σας "αναγκάσει" να κατέβετε στο χάος. Χάσετε, κέρδισετε, κάνετε ό,τι θέλετε...Αλλά μην ξεχάσετε να παλέψετε. Διότι αν δεν αγωνιστείς να "επιστρέψεις", αν τα παράτησες ή αν τα παρατήσεις, αν επιλέξεις να μείνεις εκεί, τότε η Κόλαση ήταν ήδη μέσα σου...Κι από "ταξίδι", θα έχει ήδη γίνει "αφετηρία".

Το έχει πει ο Καβάφης πολύ καλύτερα:

Είπες:"Θα πάγω σ'άλλη γη, θα πάγω σ'άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή.
Κ'ειν'η καρδιά μου-σα νεκρός-θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μείνει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα".

Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δε θαβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ'ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού-μη ελπίζεις-
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη τη μικρή, σ'όλην την γη την χάλασες.

Γι αυτό σου λέω, τι αξία θα έχει η ζωή αν είσαι πάντα κυνηγημένος; Και πώς να ξεφύγεις από το "μέσα σου"; Ένα είναι το μυστικό: Να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας. Και τότε, αν έχεις τύχη, διάβαινε...Αλλά και την τύχη σου, εσύ την κάνεις ;)

Αυτό το έχουν πει καλύτερα τα Διάφανα Κρίνα:

"Το θάρρος, σ’ αυτό το “επικίνδυνο παιχνίδι” δεν είναι παρά το δόλωμα που προκαλεί την τύχη η οποία, αργά ή γρήγορα θα σταθεί σ’ αυτόν που τολμά."

Με μεγάλη δυσκολία αλλά και σχεδόν αυτονόητα, σας καληνυχτίζω με μια ισχυρή δόση αισιοδοξίας και θάρρους...Κι αφού την βρίσκω εγώ αυτές τις περίεργες -για μένα- μέρες και ώρες, μπορείτε όλοι!

Χαμογελάτε, σας πάει!
('Νταξ' κι αυτό κλεμμένο είναι, αλλά μου αρέσει, τι να κάνουμε;)

p.s. Με τον Κ. ολοκληρώσαμε τη συγγραφή του πρώτου κοινού θεατρικού μας έργου...Τα συναισθήματα δεν περιγράφονται, θα επιχειρήσω όμως σε επόμενο post...Εντάξει, Κ.; :D