Ξημερώνει, το βλέπεις; Είναι βαθύ το σκοτάδι! Επιτέλους, Κύριε, ξημερώνει...Έχω κλειστά τα μάτια μου, έτσι για να βλέπω καθαρά. Βλέπω! Βλέπω και ονειρεύομαι στον ξύπνιο μου. Τα όνειρα πια δεν είναι όνειρα...Είναι στόχοι, είναι προορισμοί, είναι υπαρκτές, μικρές, αληθινές ζωές μέσα στη μικρή δική μου πλάνη που λέγεται "ζωή".
Τριγυρίζω. Νιώθω πως πέρασαν αιώνες από πάνω μου -πόσες ζωές να έχω ζήσει άραγε;- κι αφήσαν κρύσταλλα και λίθους στη σκέψη μου. Η σκέψη δεν σβήνει ποτέ. Πώς αλλιώς; Αφού η κάθε μία σκέψη είναι μια μικρή -ή μεγάλη- νίκη επί του θανάτου.
Ένα πράγμα φοβάται ο Χάρος: τον Νου που είναι σε εγρήγορση, την ψυχή που είναι πάντα έτοιμη για όλα. Υποκλίνεται η σκέψη στο συναίσθημα και το συναίσθημα στο μεγάλο αφεντικό: τη σκέψη...
Καμιά φορά, νιώθω πως καταλαβαίνω μέσα σε δυό λεπτά όσα δεν κατάλαβα επί μήνες. ή χρόνια. Η κατανόηση είναι ένα "τσαφ", σαν σπίρτο που ανάβει. Η συμπόνοια το ίδιο. Η αγάπη...Αυτή κι αν είναι ένα σπίρτο αναμμένο...Τόσο απλά ήταν όλα, Κύριε;
Η ομίχλη...Αυτή η ομίχλη που μου πλάκωνε το στέρνο, γέμιζε τα μάτια μου με σκόνη, βάραινε την ψυχή μου...Τσαφ! Και πάει...Ανασαίνω ξανά...Ευχαριστώ! Απ' τα βάθη της καρδιάς μου κι απ' το πιο παλιό δωμάτιο της Ψυχής μου, σ' ευχαριστώ...Δεν ξέρω πού να σε βρω για να σε προσκυνήσω. Είσαι αυτό που υπήρχε πάντα μαζί μου και ποτέ δεν αντίκρυσα...Αλλά ξέρω εγώ...
Ίσως φύγω...Ίσως και όχι...Είναι που δεν έχω αποφασίσει κι εγώ, ίσως...Μάλλον από μένα θα εξαρτάται, τελικά...Κόντρα σε κάθε γνώμη, σε κάθε άποψη και κάθε προγνωστικό...Ας λένε ό,τι θέλουν...Εσύ κι Εγώ θα αποφασίσουμε αν θα φύγω ή αν θα μείνω.
Δεν ξέρω τι θέλω διότι ακόμη δεν κατάφερα να θυμηθώ πώς ήταν "πριν". Καλά είναι εδώ...Δύσκολα, το ξέρω...Αλλά θέλω κι άλλο. Θέλω λίγο ακόμα για να αποφασίσω. Μην με πιέσεις. Άσε με να βρω τον τρόπο να διαλέξω. Μην με αναγκάζεις...Απλά βοήθησέ με να βρω την άκρη του μίτου και να οδηγήσω εγώ τη ζωή μου στο τέλος ή στην αρχή. Μου το χρωστάς, υπήρξα καλή μαθήτρια, νομίζω...
Φτερά...Έχουμε όλοι φτερά! Μικρά, μεγάλα...Μπορούμε όλοι να πετάξουμε...Γιατί να σερνόμαστε; Ψάξε μέσα σου και θα δεις...Μπορείς...Τα πάντα μπορείς. Και δεν στο είπανε ποτέ...Ούτε κι εμένα μου το είπε κανείς...Απλά το θυμήθηκα, φαίνεται το είχα μάθει πιο παλιά.
Μια σπασμωδική, απότομη κίνηση, ένα τίναγμα θα κάνω και θα βρεθώ εκεί που θέλω. Αρκεί να το θελήσω πραγματικά. Ξέρω καλά τι θέλω πια, απλά φοβάμαι να το παραδεχτώ. Φυσάω τη λάμπα, το φως σβήνει, σκύβω και πιάνω ένα μαντήλι που έχει πέσει στο πάτωμα...Το σηκώνω και βρίσκω από κάτω έναν κρύσταλλο...Είναι ροζ και λευκός...Είναι δικός μου.
Θα δεις πώς ξέρω να πετάω...Κοίταξέ με! Μπορώ...
Τριγυρίζω. Νιώθω πως πέρασαν αιώνες από πάνω μου -πόσες ζωές να έχω ζήσει άραγε;- κι αφήσαν κρύσταλλα και λίθους στη σκέψη μου. Η σκέψη δεν σβήνει ποτέ. Πώς αλλιώς; Αφού η κάθε μία σκέψη είναι μια μικρή -ή μεγάλη- νίκη επί του θανάτου.
Ένα πράγμα φοβάται ο Χάρος: τον Νου που είναι σε εγρήγορση, την ψυχή που είναι πάντα έτοιμη για όλα. Υποκλίνεται η σκέψη στο συναίσθημα και το συναίσθημα στο μεγάλο αφεντικό: τη σκέψη...
Καμιά φορά, νιώθω πως καταλαβαίνω μέσα σε δυό λεπτά όσα δεν κατάλαβα επί μήνες. ή χρόνια. Η κατανόηση είναι ένα "τσαφ", σαν σπίρτο που ανάβει. Η συμπόνοια το ίδιο. Η αγάπη...Αυτή κι αν είναι ένα σπίρτο αναμμένο...Τόσο απλά ήταν όλα, Κύριε;
Η ομίχλη...Αυτή η ομίχλη που μου πλάκωνε το στέρνο, γέμιζε τα μάτια μου με σκόνη, βάραινε την ψυχή μου...Τσαφ! Και πάει...Ανασαίνω ξανά...Ευχαριστώ! Απ' τα βάθη της καρδιάς μου κι απ' το πιο παλιό δωμάτιο της Ψυχής μου, σ' ευχαριστώ...Δεν ξέρω πού να σε βρω για να σε προσκυνήσω. Είσαι αυτό που υπήρχε πάντα μαζί μου και ποτέ δεν αντίκρυσα...Αλλά ξέρω εγώ...
Ίσως φύγω...Ίσως και όχι...Είναι που δεν έχω αποφασίσει κι εγώ, ίσως...Μάλλον από μένα θα εξαρτάται, τελικά...Κόντρα σε κάθε γνώμη, σε κάθε άποψη και κάθε προγνωστικό...Ας λένε ό,τι θέλουν...Εσύ κι Εγώ θα αποφασίσουμε αν θα φύγω ή αν θα μείνω.
Δεν ξέρω τι θέλω διότι ακόμη δεν κατάφερα να θυμηθώ πώς ήταν "πριν". Καλά είναι εδώ...Δύσκολα, το ξέρω...Αλλά θέλω κι άλλο. Θέλω λίγο ακόμα για να αποφασίσω. Μην με πιέσεις. Άσε με να βρω τον τρόπο να διαλέξω. Μην με αναγκάζεις...Απλά βοήθησέ με να βρω την άκρη του μίτου και να οδηγήσω εγώ τη ζωή μου στο τέλος ή στην αρχή. Μου το χρωστάς, υπήρξα καλή μαθήτρια, νομίζω...
Φτερά...Έχουμε όλοι φτερά! Μικρά, μεγάλα...Μπορούμε όλοι να πετάξουμε...Γιατί να σερνόμαστε; Ψάξε μέσα σου και θα δεις...Μπορείς...Τα πάντα μπορείς. Και δεν στο είπανε ποτέ...Ούτε κι εμένα μου το είπε κανείς...Απλά το θυμήθηκα, φαίνεται το είχα μάθει πιο παλιά.
Μια σπασμωδική, απότομη κίνηση, ένα τίναγμα θα κάνω και θα βρεθώ εκεί που θέλω. Αρκεί να το θελήσω πραγματικά. Ξέρω καλά τι θέλω πια, απλά φοβάμαι να το παραδεχτώ. Φυσάω τη λάμπα, το φως σβήνει, σκύβω και πιάνω ένα μαντήλι που έχει πέσει στο πάτωμα...Το σηκώνω και βρίσκω από κάτω έναν κρύσταλλο...Είναι ροζ και λευκός...Είναι δικός μου.
Θα δεις πώς ξέρω να πετάω...Κοίταξέ με! Μπορώ...
7 Σχόλια:
..Ωρες ωρες σκεφτομαι τι ωραιο είναι να δημιουργεις ενα δικό σου κοσμο μέσα στον ηδη υπάρχουν..
Μονο και στη σκέψη πολλες φορες χάνομαι και ταξιδευω μονος μου..πλυμμυρίζεις απο τοσα αισθηματα που μόνο οποιος το ζησει μπορει να το κατααλάβει.
Αυτη τη φορα δεν θα σου στειλω τραγουδακι, αλλά θα σου στειλω ενα στίχο εξαιρετικά αφιερωμενο απο ενα βιβλίο...μικρό και τα λεει ΟΛΑ
''ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΠΟΤΕ ΔΕ ΣΗΜΑΔΕΥΟΥΝΕ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ.ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ.ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ Ε?''
"Μα όταν κάποτε σηκωθώ ν’ απολογηθώ θα 'χω μάρτυρες όλα τα σταυροδρόμια που έφτασα ναυαγός
ή τους έρημους σταθμούς που μπήκα να ζητήσω μια μικρή προθεσμία [..]
Άλλα οποίος στάθηκε αναποφάσιστος στη μέση
της κάμαρας έχει διαβεί κιόλας τα σύνορα του κόσμου."
Αυτό από ένα άλλο..."μικρό" βιβλίο ("Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα", Τ. Λειβαδίτης)
Μοιάζει, ίσως, "άσχετο" μ' αυτό που μου γράφεις, αλλά εγώ θα επιμείνω ότι δεν είναι ;)
Την καλημέρα μου!
Θα συνεχίσω με στιχο και εγω..
εκληκτικο αυτο που εγραψες..και βέβαια δεν εινσι καθολου ασχετο με αυτό που εγραψα..
Μου ήρθε πολυ εντονα το παρακάτω ποιημα της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΓΩΓΟΥ..Κανω μονο μια μικρή αλλαγή(..θα καταλαβεις..και στο αφιερωνω εξαιρετικα)..
''Θα ρθει καιρός
που θα αλλάξουν τα πραγματα,
να το θυμάσαι Γεωργία,
θυμάσαι Γεωργια στα διαλλειματα εκεινο το παιχνίδι που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη,
μη βλέπεις εμένα μην κλαις,
εσύ εισαι η ελπίδα.
Ακου,θα ρθει καιρός
που τα θα διαλέγουν γονιους
δε θα βγαίνουν στη τύχη
δε θα υπάρχουν πορτες κλειστες
με γερμένους απ'εξω
και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε
δε θα μαστε αλογα
να μας κοιτάνε στα δοντια
Οι ανθρωποι σκέψου,
θα μιλάνε με χρώματα
κι αλλοι με νοτες
να φυλαξεις μονάχα
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις και εννοιες οπως αυτές:
απροσαρμοστοι,καταπίεση,μοναξιά,τιμή,κέρδος,εξευτελισμος,
για το μάθημα της Ιστορίας
Ειναι Γεωργία δε θέλω να λέω ψέματα,
δύσκολοι καιροι,και θα ρθουνε και αλλοι,
δε ξέρω,μη περιμένεις κι απο μένα πολλα΄,
τοσα έζησα,τοσα εμαθα,τόσα λέω,
και κι απο οσα διαβασα ενα κράτησα καλά
ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Θα την αλλάξουμε τη ζωη
..παρ'ολα αυτα ΓΕΩΡΓΙΑ''
Γεια χαρά κουκλα
"Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλά σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο από το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο ι αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν τα μάτια να λάμπουν, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να χτυπά στο λάθος και στο συναίσθημα.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα, για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτα του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του
ή για την ασταμάτητη βροχή.
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι
για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής"
P. Neruda
υ.γ.: Νομίζω ότι είναι αφορμή για ολόκληρο post (και θα το κάνω σύντομα), όμως για τώρα το μεταφέρω εδώ μιας και εξαιτίας του μικρού μας "διαλόγου" το θυμήθηκα και το βρήκα. Δεν θα στο αφιερώσω...Στο μεταφέρω σαν ευχή και κατάρα. Και σε μένα. Και σε όλους.
"Ένα πράγμα φοβάται ο Χάρος: τον Νου που είναι σε εγρήγορση, την ψυχή που είναι πάντα έτοιμη για όλα. Υποκλίνεται η σκέψη στο συναίσθημα και το συναίσθημα στο μεγάλο αφεντικό: τη σκέψη..."
Πόσο δίκιο έχεις Γεωργία, πόσο;
σε σας τις γυναίκες λένε πως λογική (σκέψη) και συναίσθημα συνυπάρχουν ταυτόχρονα... Ισχύει ή παλεύουν μεταξύ τους και τελικά βγαίνει κάτι από την πάλη;
Μου άρεσε πολύ το κείμενο σου!
Ήδη πετάς, και πέρνεις και μας μαζί σου, σε άλλες σφαίρες βέβαια προσωπικές...
Τελικά δεν ξέρω, το εξακριβώσαμε είμαστε τελικά φίλοι και δεν το ξέρουμε... χαχαχα! :-)
Φιλιά!
Νομίζω πως η λογική με το συναίσθημα δεν είναι ξέχωρα. Δεν μπορώ να απαντήσω με καμία βεβαιότητα, φυσικά...Πιστεύω, όμως, ότι ο τρόπος που σκεφτόμαστε είναι εκείνος που τελικά καθορίζει το πώς αισθανόμαστε, κι όχι το αντίστροφο. Είναι πάλι φορές, που πιστεύω πως το συναίσθημα οδηγεί τη σκέψη...Δεν ξέρω τι να σου πω, και τώρα που γράφω, πάλι αμφισβητώ τη "γνώμη" μου.
Το σίγουρο είναι -στη δική μου εμπειρία πάντα- ότι όταν παλεύει η σκέψη με το συναίσθημα, την πληρώνει ο άμαχος πληθυσμός: η στιγμή. Και είναι θεμιτό...Πώς αλλιώς να ζει κανείς; Δεν μπορείς να ζήσεις αν αφεθείς μόνο στη λογική ή μόνο στο συναίσθημα.
Χμμ, ξέρεις κάτι τελικά;
Μάλλον η λογική μαζί με το συναίσθημα συνιστούν εκείνο που λέμε "Φιλοσοφία"...Γι αυτό, φαίνεται, η Φιλοσοφία μπορεί να απαντήσει σε όλα ;)
(Εννοείται πως το ότι είμαστε φίλοι έχει εξακριβωθεί αιώνες τώρα, πριν από μας για μας...Άκου που σου λέω...Η ομοιότητα και η συνάφεια είναι πολύ περίεργα τριπάκια του σύμπαντος ;))
Κοίτα το email σου όταν μπορέσεις,
φιλιά!
Ανάρτηση Σχολίου