Saved (?)

Απόψε είμαστε τρεις. Εγώ, ο εαυτός μου κι εσύ. Το "εγώ" μου είναι πάντα παρόν, ο εαυτός μου μού κάνει τη χάρη πότε-πότε και από επιτηρητής γίνεται συμμέτοχος στον πόνο μου, αλλά εσύ, όπως πάντα εμφανίστηκες τώρα. Τώρα που σε είχα τόση ανάγκη που δεν έπρεπε να εμφανιστείς. Πάντα αυτό κάνεις. Εκεί που παραπατάω, έρχεσαι να με σηκώσεις. Κάθε φορά που μένω μόνη, εμφανίζεσαι εμπρός μου. Διακριτικά και βίαια μαζί, επιτακτικά.

Σε θέλω κοντά μου, το ξέρεις. Τόσα χρόνια...Παιδί ήμουν και παιδί παρέμεινα. Αλλά εσύ πάντα κοντά μου, ακόμα κι όταν λείπεις. Τώρα, τι θες; Πες μου...Θέλεις να τελειώσουμε επιτέλους το παιχνίδι; Σχεδόν έντεκα χρόνια παίζουμε παρτίδες που τελειώνουν και ποτέ κανείς μας δεν ξέρει ποιός κέρδισε ή ποιός έχασε. Χάσαμε και οι δύο; Κερδίσαμε και οι δύο; Πώς γίνεται και ξαναήρθες τώρα;

Δε θέλω να με σώσεις, αυτήν τη φορά. Θέλω να με αφήσεις να σπάσω τα μούτρα μου, μπας και καταφέρω κάποτε να έρθω κλαίγοντας σε σένα...Και να με διώξεις. Κι ύστερα, ένα πρωί, μετά από 4 χρόνια να ξανάρθεις, όπως έκανες και τώρα. Να μου φτιάχνεις καφέ τρέμοντας, να μπερδεύεις τα λόγια σου που ιδωθήκαμε μετά από τόσα χρόνια κι εγώ να νιώθω ότι ξαναβρεθήκαμε σαν οικογένεια που είχε σκορπίσει...Κι ας μην είμαστε καν συγγενείς...

Σ' ευχαριστώ που πάλι το ψυχικό σου ραντάρ με εντόπισε την πιο επικίνδυνη στιγμή μου. Είσαι ο αδελφός που δεν είχα, ο ιδανικός έρωτας που δεν έζησα και το πιο σπουδαίο κομμάτι του παζλ που εγώ καλώ "ψυχή μου". Όλοι όσοι αγάπησα, και που ακόμη αγαπώ, άφησαν ένα σκίτσο μέσα μου. Εσύ δεν άφησες ποτέ τίποτα. Ίσως εσύ με αγάπησες περισσότερο απ' όλους.

Όσες φορές κι αν ερωτευτώ, όσες σχέσεις κι αν κάνεις, αυτό που είμαστε ο ένας για τον άλλον, δεν ξεφτίζει ποτέ και είναι κυριολεκτικά ανεξάρτητο ακόμη κι από την ίδια μας τη ζωή. Είχες δίκιο, είμαστε τόσο ευλογημένοι...

Αυτό που νιώθω είναι πάνω από τον έρωτα, πάνω από την αγάπη, καταλαβαίνεις; Δεν σε αγαπάω. Είμαι "εσύ". Από πάντα. Αυτό νομίζω ότι είναι το βάσανο και η λύτρωσή μας. Είμαι "εσύ" και είσαι "εγώ". Γι αυτό δεν θα καταφέρουμε ποτέ να είμαστε "μαζί", διότι ακόμη και "μαζί" εμείς θα είμαστε το πολύ...ένας. Μάλλον δεν ερωτευτήκαμε ποτέ. "Αδελφές ψυχές" το λένε;

Συγγνώμη που ακόμη δεν έχω βρει τον τρόπο να ισορροπήσουμε ανάμεσα σ' αυτό που έχουμε και σ' αυτό που δεν είχαμε ποτέ...