Κι είμαστε ακόμααα ζωντανοίίίί....

Οι αντοχές μου έχουν φτάσει στο ναδίρ, δεν έχω άλλη υπομονή, τα νεύρα μου έχουν σπάσει, σωματικά έχω εξαντληθεί...Κλείνω ένα μήνα και κάτι που είμαι συνέχεια άρρωστη, με ένα μικρό ενδιάμεσο διάλειμμα κατά το οποίο και κόλλησα τον τελευταίο ιό που...φιλοξενώ παρά τη θέλησή μου.

Ιός γαστρεντερίτιδας και το κλείνω εδώ το θέμα, δεν θέλετε να μάθετε λεπτομέρειες, πιστέψτε με. Αρκεί να πω ότι είναι ο,τι χειρότερο έχω ζήσει στα 25 μου χρόνια στην κατηγορία "πυρετός/ίωση/λοίμωξη". Χρυσό μετάλλιο! Υπήρξαν στιγμές που παρακαλούσα τον Χάρο να με πάρει! Και δεν μου έκανε τη χάρη φυσικά...Ούτε σε σας :P

Θα επανέλθω δριμύτερη μόλις νιώσω καλύτερα γιατί έχουμε αφήσει και μερικούς λογαριασμούς ανοιχτούς μερικοί μεταξύ μας ;)

Ωστόσο, δεν μπορούσα να αντισταθώ στο να περάσω έστω για ένα "γεια". ΓΕΙΑ λοιπόν, και σας αφήνω με ένα ωραίο τραγουδάκι για παρέα. Μου το "σύστησε" ένας καινούριος φίλος πρόσφατα και έχω πάθει την πλάκα μου...

Εις το επανιδείν!