"Τα σύνορά σου είναι όπου αντέχεις..."

Σήκω. Άνοιξε τη ντουλάπα σου. Πέταξε τα πιο καλά σου ρούχα. Εκεί που πάμε είναι περιττά. Πήγαινε στο μπάνιο. Πλύσου. Μη χτενιστείς. Είσαι καλύτερα χωρίς. Φεύγουμε. Όπως μου το είχες υποσχεθεί. "Όχι" έλεγα, αλλά ήθελα να φύγω. Τώρα το παραδέχομαι. Δεν σου είπα ψέμματα. Πάντα έλεγα την αλήθεια που γνώριζα. Τι κι αν δεν ήταν η Αλήθεια; Σίγουρα πάντως δεν ήταν ψέμα. Γνωρίζεις; Νιώθεις; Θυμάσαι; Τι απ' όλα; Εγώ τίποτα. Το "εγώ" μου καταρρέει μέσα στη δίνη της συνείδησης. Μη με κοιτάζεις στα μάτια. Δεν θα με βρεις εκεί. Έχω φύγει πέρα κι απ' το βλέμμα μου. Με κοιτάζεις αλλά δεν με βλέπεις. Μαγκιά, έτσι; Παπάρια...Απλώς κόλωσα και δεν με περίμενα. Ετοιμάστηκες; Πλύθηκες; Ντύθηκες; Τι φόρεσες, τελικά; Δεν χτενίστηκες; Ευτυχώς...Δεν πιστεύω να ομόρφυνες! Μην το κάνεις αυτό στον εαυτό σου. Σου αξίζει περισσότερη ασχήμια...Μεγαλύτερο δικαίωμα στην όψη. Έχεις ωραίο χαμόγελο, το ξέρεις. Αλλά μη χαμογελάς. Γίνεσαι ματαιόδοξος όταν χαμογελάς. Να ξαναχαμογελάσεις όταν θα έχεις πια ξεχάσει ότι το χαμόγελό σου σε κάνει πιο όμορφο. Μόνο τότε θα έχει σημασία...Τότε, που θα χαμογελάς για κάποιον, για κάτι, για σένα...Όχι για να υμνείς την όψη σου.

Γιατί αργείς; Φεύγουμε, δεν είπαμε; Τι περιμένεις; Εμένα; Α, όχι...Εγώ δεν είμαι εδώ για να σε ακολουθήσω. Εγώ ήμουνα για λίγο "εδώ" για να μην ξεχάσεις. Πήγαινε. Μόνος. Κι αν επιβιώσει ο εαυτός σου στο "εγώ" σου, μη γυρίσεις. Να γυρίσεις μόνο νεκρός. Από σένα, απαιτώ να ξαναγεννηθείς...