Τα παιδιά του μέλλοντός μας

"Τα παιδιά του μέλλοντός μας μάς κοιτούν από ψηλά και μας λένε πως ο κόσμος είναι χώμα κι ουρανός...Απ' τη λάσπη βγαίνει δυόσμος κι απ' τη νύχτα βγαίνει φως..."

Παιδί μου, που δεν σε γέννησα ακόμα, συγχώρεσέ με που όλο σε ξεχνώ...Μεγάλωσα δύσκολα σε εύκολους καιρούς, αυτό ήταν όλο μου το βιός. Δεν είχα τίποτε παραπάνω απ’ όσα θέλησα και δεν στερήθηκα τίποτε λιγότερο απ’ ό,τι μου περίσσευε. Αλλά όλο το περίσσευμα, το πέταξα στα σκυλιά, αρνήθηκα να το δώσω σ’ Άνθρωπο κανέναν. Στους Ανθρώπους, παιδί μου, να δίνεις πάντα από αυτό που δεν σου περισσεύει. Αυτή είναι και η μόνη σου ελπίδα να το δεχθούν. Στη μικρή και σύντομη ζωή σου -κι ο Θεός να σου δίνει χρόνια πολλά γεμάτα φως, αλλά όσα κι αν ζήσεις, η ζωή πάντα θα ‘ναι σύντομη- μην ξεχάσεις τούτο: έχεις ανάγκη ν’ αγαπάς, κι όχι ν’ αγαπιέσαι. Είσαι πάντα ικανός να ζεις χωρίς να σε αγαπάει κανείς, αλλά αν δεν αγαπάς εσύ πώς να ζήσεις, παιδί μου; Πώς να βρεις τη δύναμη να κουβαλάς το τόσο βαρύ κενό σου; Θα μεγαλώσεις εύκολα σε δύσκολους καιρούς. Αυτή η διαφορά θα σταθεί ριζική ανάμεσά μας, αλλά συγχώρα με, δεν ήθελα να δυσκολέψω τον καιρό ούτε να ευκολύνω τις μέρες μου. Θέλησα μονάχα να έχω κάτι ν’ αγαπώ, και κάθε φορά που αγαπούσα κάτι, εκείνο εν τέλει μου γύριζε την πλάτη. Μου πήρε χρόνια να λάβω το μήνυμα: δεν με εγκατέλειπαν εκείνα και εκείνοι που αγαπούσα. Εγώ τα εγκατέλειπα στη μακαριότητα της αγάπης μου, για να βρω άλλα, άλλους, περισσότερα…Για να γνωρίσω κι άλλες αγάπες, πιο μικρές και πιο μεγάλες. Κι όσα έπρεπε ν’ αφήσω, μα δεν τ’ άφησα εγκαίρως, ευτυχώς με άφησαν εκείνα, κι έτσι η ψυχή μου δεν έγινε αποθήκη καταπιεσμένων φόβων και νεαρών φασιστόμορφων αναγκών. Κι έμενα πάντα μόνη, μέχρι που είδα ότι μόνη είμαι πάντα. Κι εσύ μοναχό σου θα είσαι πάντα, παιδί μου. Αλλά τώρα πια, εγώ ξέρω πως η μοναξιά δεν είναι καταδίκη, είναι φύση, είναι δώρο, είναι ευλογία. Στη μοναξιά μαθαίνεις πώς ν’ ακούς τη σιωπή, πώς να κάνεις κρότο μ’ ένα δάκρυ, πώς να μιλάς ώρες ατελεύτητες για το «εκείνο» και για το «ετούτο»…Προς Θεού, όμως! Μην μπερδευτείς! Μοναξιά δεν είναι να μην έχεις άνθρωπο κοντά στην ψυχή σου…Μοναξιά είναι να αγαπάς, να σε αγαπούν, αλλά στα μεγάλα, στα σπουδαία και στ’ αληθινά, να ξέρεις να σωπαίνεις…Κι όποιος λάβει, έλαβε.