Ευχαριστώ...

Δεν θα γράψω τίποτα διότι ως συνήθως θέλω να γράψω πάρα πολλά. Θέλω να γράψω για τα όσα με απασχολούν ακόμη, για όσα ξεπέρασα, για όσα προσπέρασα, για όσα με γεμίζουν ικανοποίηση και για όσα με απογοητεύουν. Για τα Διάφανα Κρίνα...Γι αυτά θέλω να γράψω πιο πολύ...

Μου έχει λείψει το blogging, το έχω και ανάγκη για να εκφράζομαι (είναι ένας από τους πολλούς τρόπους που εφαρμόζω για να σπάω την εσωτερική μου σιωπή -η εξωτερική μου δεν υπάρχει, μιλάω συνέχεια!). Μου έχετε λείψει κι εσείς, και τα σχόλια και οι μικρο-συζητησούλες και όλα...Σε λίγες μέρες παύουν οι υποχρεώσεις με το θέατρο (προσωρινά έστω) και θα υπάρχει χρόνος...

Ως τότε, όμως, δεν μπορώ να παραλείψω και να μην εκφράσω την απίστευτη χαρά που μου έδωσε -για μια ακόμη φορά- ο Ιάσων με τα όμορφα λόγια του, που έχουν αξία διότι ξέρω καλά πως γράφει μόνο όσα πραγματικά πιστεύει...Τα υπόλοιπα θα του τα πω κατ' ιδίαν, αλλά τούτο έπρεπε να το γράψω εδώ:

Σ' ευχαριστώ! ΠΟΛΥ!

Καλημέρα, ώσπου να τα ξαναπούμε, και χαμογελάστε διότι είναι το μόνο που μας μένει όταν νομίζουμε -εσφαλμένα- πως όλα είναι dark...

Σας φιλώ!