Για όποιον έχει ακόμη αμφιβολίες...

edit: προσθέτω το παρακάτω video πού πρωτοείδα εδώ

Το ότι κάποιος ίσως να μην έχει διαδηλώσει ποτέ του, είναι απολύτως σεβαστό και κατανοητό. Μπορεί να μην ένιωσε την ανάγκη, μπορεί να διαφωνεί με αιτήματα και διεκδικήσεις, μπορεί να μην τον ενδιαφέρει, μπορεί να διαφωνεί με αυτόν τον τρόπο διεκδίκησης. Όλα θεμιτά και σεβαστά.

Το να υπάρχουν, όμως, στις μέρες μας άνθρωποι που ζούμε στην ίδια χώρα και να μην έχουν αντιληφθεί τι ακριβώς είναι αυτό που καλείται "καταστολή", "πρόληψη επεισοδίων", "αμυντική στάση της αστυνομίας", "προσαγωγή", "σύλληψη" είναι επιοικώς απαράδεκτο.

Το παρακάτω video δεν αποτελεί έκπληξη για κανέναν από όσους εξασκούν -τα τελευταία κυρίως χρόνια- το αναφαίρετο δικαίωμά τους να διαδηλώνουν. Ίσως όμως εκπλήξει τους υπόλοιπους που θεωρούν ότι η Αστυνομία συλλαμβάνει τους κουκουλοφόρους, διώκει τους "μπαχαλάκηδες" και προστατεύει τους απλούς πολίτες...

Ποτέ μου δεν διαπίστωσα να ισχύει τίποτε από τα παραπάνω. Αντιθέτως, έγινα μάρτυρας πολλές φορές, σκηνών όπως αυτες που ακολουθούν. Κι αν πιστέυετε ότι οι 60-70 άνθρωποι που τα ΜΑΤ εγκλώβισαν στην πολυκατοικία είναι κουκουλοφόροι και ταραξίες, κοιτάξτε προσεκτικότερα...

Μία κυρία μεγάλης ηλικίας που την τραβολογούν και τη ρίχνουν κάτω.

Ο ιδιοκτήτης του ψιλικατζίδικου στο οποίο βρήκαν καταφύγιο οι υπό διωγμό διαδηλωτές, ο οποίος συνεχώς φωνάζει στα ΜΑΤ να συλλάβουν εκείνον και να αφήσουν τα παιδιά να φύγουν.

Οι γιατροί που δέχονται επίθεση την ώρα που εξέρχονται από την πολυκατοικία μεταφέροντας έναν βαριά τραυματισμένο άνθρωπο.

Ένας δάσκαλος που προσφέρεται να συλληφθεί επίσης, προκειμένου να αφήσουν τα παιδιά.

Και άλλοι, πολλοί. Όλοι με τα πρόσωπα ακάλυπτα, "φάτσα φόρα" που λέμε, αθώοι και αμέτοχοι σε επεισόδια και μολότωφ...

Το βίντεο το αναδημοσιεύω από το TVXS

Δεν έχω πατρίδα, δεν έχω πού να στήσω τη ζωή μου: Είμαι Παλαιστίνια...

(Αν βαρεθείτε να διαβάσετε την ιστορική αναδρομή, τουλάχιστον αφιερώστε δύο λεπτά να δείτε το βίντεο...Ίσως κάποια μέρα καταλάβουμε πως δεν έχουμε γίνει ακόμη Άνθρωποι. Κι ίσως τότε γίνουμε κι όλας...Όλοι μας.)

1845: Στην Παλαιστίνη κατοικούν μόλις 12.000 εβραίοι.

1881:Μεταναστεύουν στην Παλαιστίνη, μαζικά, εβραίοι από την Υεμένη και τη Ρωσία.

1896: Ο δημοσιογράφος Theodor Hirst δημοσιεύει τη "βίβλο" του σιωνισμού ("Der Judenstaat").

1897: Γεννιέται το σιωνιστικό κίνημα στην Σουηδία με σκοπό την ίδρυση ενός εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη, εξασφαλισμένο με δημόσιους νόμους. Γίνεται το πρώτο σιωνιστικό κονγκρέσσο στη Βασιλεία.

1916: Υπογράφεται -με τη συγκατάθεση της Ρωσίας- η αγγλογαλλική συμφωνία Sykes-Picot(συμφωνία που αφορούσε στο διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κατά συνέπεια στο να περιέλθουν οι τουρκοκρατούμενες χώρες της Συρίας, του Ιράκ, του Λιβάνου και της Παλαιστίνης στην "διοίκηση" της γαλλικής και της βρετανικής κυβέρνησης). Μεταξύ τον όρων της, η συμφωνία έθετε την Παλαιστίνη σε διεθνή έλεγχο, λόγω των Αγίων Τόπων. Όσο για τους διάφορους όρους και "διαμοιρασμούς" στους οποίους συμμετείχε η Ρωσία, δεν εφαρμόστηκαν ποτέ λόγω της ανόδου των Μπολσεβίκων την ίδια περίοδο.

1917: Την ώρα που οι Άραβες νικούν τους Οθωμανούς βαδίζοντας προς την ανεξαρτησία τους, ο Βρεττανός Υπουργός Εξωτερικών Arthur Balfour υπογράφει την ομώνυμη διακήρυξη και υπόσχεται στους σιωνιστές μια πατρίδα στην Παλαιστίνη. Παρ' όλα αυτά, τον επόμενο χρόνο η Βρεττανία καταλαμβάνει την περιοχή.

[Στα χρόνια 1918-1939 οργανώνονται εβραϊκές κοινότητες ανά τον κόσμο με δικές τους κοινωνικο-πολιτικές αρχές, οι οποίες ασκούν επιρροή στις τοπικές κοινωνίες. Στην Ιερουσαλήμ ιδρύεται το εβραϊκό πανεπιστήμιο το οποίο προάγει την εβραϊκή γλώσσα και κουλτούρα.]

1920: Βάσει της Συνθήκης των Βερσαλλιών, η Βρεττανία αναλαμβάνει τη διοίκηση της Παλαιστίνης (του σημερινού Ισραήλ) προδίδοντας τους Άραβες συμμάχους της. Νέο κύμα εντατικής μετανάστευσης εβραίων εισέρχεται στην Παλαιστίνη και ιδρύεται η "Hagana" (η πρώτη ένοπλη ομάδα αυτοπροστασίας των σιωνιστών). Οι Βρεττανοί σπεύδουν να τονίσουν πως δεν σκοπεύουν να μετατρέψουν ολόκληρη την Παλαιστίνη σε "εθνική εστία" των εβραίων, θέτουν προϋποθέσεις για τη συγκρότηση μεικτού (Αραβο-εβραϊκού) Νομοθετικού Συμβουλίου και εξαγγέλουν πως, εφεξής, κριτήριο για την είσοδο εβραίων μεταναστών θα είναι η δυνατότητα απορρόφησής τους από την παλαιστινιακή οικονομία. Το Νομοθετικό Συμβούλιο, τελικά, δεν δημιουργείται λόγω αντίδρασης και των δύο πλευρών.

1922: Η Κοινωνία των Εθνών (πρόδρομος του σημερηνού Ο.Η.Ε.) υιοθετεί την διακύρηξη Balfour (1917) και επιτρέπει στην Βρεττανία να ρυθμίσει τις υποθέσεις της στην Παλαιστίνη έτσι ώστε να οικοδομηθεί ένα «σπίτι» για τους εβραίους σε αυτή την περιοχή. Οι εβραίοι αποτελούν μόλις το 11% του ντόπιου πληθυσμού (85.000 εβραίοι, 670.000 Παλαιστίνιοι).

1929: Καθώς η μαζική και συνεχής έλευση Εβραίων αλλοιώνει τα πληθυσμιακά χαρακτηριστικά, οι Άραβες εξεγείρονται και σκοτώνουν 130 άτομα. Το Λονδίνο συνιστά τον περιορισμό της ανάπτυξης της εβραϊκής εθνικής εστίας και ανακοινώνει νέους περιορσιμούς σχετικά με τη μετανάστευση των Εβραίων και την αγορά γαιών από τη σιωνιστική κίνηση. Οι αντιδράσεις, όμως, οδηγούν τη Βρεττανία στο να παραιτηθεί από την προσπάθεια, κι έτσι οι συγκρούσεις κλιμακώνονται -ως το 1936- οπότε και ξεσπούν πλέον ένοπλες μάχες μεταξύ Αράβων και εβραίων, υπό την βρεττανική πάντα ανοχή.

[1930-1939: Με την άνοδο των Ναζί στην Γερμανία, πολλοί εβραίοι καταφεύγουν -και πάλι μαζικά- στην περιοχή της Παλαιστίνης και ιδρύουν νέες πόλεις και κοινότητες. Εκατοντάδες οικισμοί εβραίων ξεπηδούν μέσα σε αραβικά εδάφη.]

1931: 175.000 Εβραίοι και 860.000 Άραβες ζούνε στην Παλαιστίνη (17%)

1936: Οι Άραβες ξεσηκώνονται ενάντια στην συνεχή εβραϊκή μετανάστευση προς την Παλαιστίνη. Οι δύο εθνικότητες έρχονται σε αντιπαράθεση ιδιαίτερα με την δημιουργία κλειστών εβραϊκών οικισμών μέσα στην Ιερουσαλήμ. Οι Βρεττανοί δεν αντιδρούν για να καταπνίξουν την εξέγερση μέχρι το 1939. 385.000 Εβραίοι και 980.000 Άραβες ζούνε στην Παλαιστίνη (28%).

1937: Η Βρεττανία προτείνει να διαμοιραστεί η Παλαιστίνη σε δύο κράτη, ένα αραβικό και ένα εβραϊκό.

1939: Οι Βρεττανοί αποφασίζουν να σταματήσουν την εβραϊκή μετανάστευση. Μέχρι τώρα, 450.000 εβραίοι και 1.060.000 άραβες ζούνε στην Παλαιστίνη (30%).

1944: Η εβραϊκή οργάνωση "Irgun", υπό τον κατοπινό πρωθυπουργό Menachem Begin, κυρήσσει τον πόλεμο στους Βρεττανούς.

1945: Με την λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου και την αποκάλυψη του ολοκαυτώματος, το σιωνιστικό κίνημα απαιτεί την δημιουργία ενός αυτοδιαχειριζόμενου εβραϊκού κράτους. Από εδώ και μπρος η παράνομη μετανάστευση προς την Παλαιστίνη οργανώνεται από το ίδιο το σιωνιστικό κίνημα.

1947: Στις 29 Νοεμβρίου, ο Ο.Η.Ε. αναλαμβάνει τον έλεγχο της Παλαιστίνης και αποφασίζει τη διαίρεσή της σε δύο κράτη, ένα αραβικό κι ένα εβραϊκό και τη μετατροπή της Ιερουσαλήμ σε διεθνή πόλη εκτός συνόρων. Το σχέδιο αυτό το υποδέχθηκαν οι Άραβες με έντονες και βίαιες διαμαρτυρίες που στρέφονταν κατά των παράνομων εβραίων εποίκων. 590.000 εβραίοι και 1.320.000 Άραβες ζούνε στην Παλαιστίνη.

1948: Στρατεύματα συγκεντρώνονται γύρω από τους εβραϊκούς οικισμούς και στις 14 Μαΐου το ανώτατο εβραϊκό συμβούλιο ανακυρρήσει την δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Πρόεδρος ορκίζεται ο Haim Weizmann και πρωθυπουργός ο Ben Gurion. Εν τω μεταξύ, ο μυστικός Ισραηλινός στρατός "Hagana" παρουσιάζεται πλέον ως ο τακτικός στρατός του κράτους του Ισραήλ. Ο "Hagana" είναι εξοπλισμένος με όπλα τελευταίας τεχνολογίας προερχόμενα από Αγγλία και Αμερική. Στις 15 Μαΐου, μια μέρα μετά την ανακύρηξη του κράτους του Ισραήλ, ξεκινά ο πρώτος Αραβο–ισραηλινός πόλεμος. Η Αίγυπτος, η Ιορδανία, η Συρία, ο Λίβανος και το Ιράκ εισβάλλουν στα εδάφη της Παλαιστίνης και αρχίζουν μεγάλης έκτασης συγκρούσεις με τον ισραηλινό στρατό. Οι Ισραηλινοί νικούν και 750.000 Παλαιστίνιοι γίνονται πρόσφυγες.

[1948-1951: Περίπου 700,000 Εβραίοι μεταναστεύουν στο Ισραήλ.]

1949: Στις 24 Φεβρουαρίου, επιτυγχάνεται ειρήνη στην Μέση Ανατολή. Η Αίγυπτος δηλώνει οτι η παύση πυρός δεν υπονοεί την αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ. Κατά την διάρκεια του πρώτου Αραβο-ισραηλινού πολέμου, το Ισραήλ αυξάνει τα εδάφη του από 15.500 τ.χλμ που όριζε ο ΟΗΕ, σε 20.700 τ.χλμ. Η Λωρίδα της Γάζας περνά στην Αίγυπτο, και η Δυτική Όχθη στην Ιορδανία. Από τους 800.000 Άραβες που ζούσανε στα εδάφη που δημιουργήθηκε το Ισραήλ, παρέμειναν μονάχα 170.000. Χιλιάδες Άραβες πρόσφυγες μετακινήθηκαν στις γειτονικές χώρες σε προσφυγικούς καταυλισμούς.

1950: Εξαιτίας της έντονης εισροής εβραίων μεταναστών στο Ισραήλ, η οικονομία του κράτους καταρέει. Οι Η.Π.Α. σε συνεργασία με εβραϊκά λόμπι παγκοσμίως ξεκινούν το πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας προς το Ισραήλ το οποίο συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

1956: Ο Αιγύπτιος ηγέτης Gamal Abdel Nasser εθνικοποιεί το Κανάλι του Σουέζ. Σε απάντηση, το Ισραήλ εισβάλει στην χερσόνησο του Σινά με την βοήθεια βρεττανικών και γαλλικών στρατευμάτων. Οι Η.Π.Α. τάσσονται με το μέρος της Αιγύπτου (κερδίζοντας έτσι και τον ρόλο του "ρυθμιστή" που κατείχε μέχρι πρότινος η Βρεττανία) κι έτσι στο τέλος του χρόνου ο ΟΗΕ αναγκάζει τις τρεις χώρες να αποσύρουν τα στρατεύματα τους αλλά το Ισραήλ δεν παραδίδει όλα τα εδάφη που κατέκτησε. Η λωρίδα της Γάζας παραμένει υπό κατοχή.

1957: Το Ισραήλ αποσύρεται από την Γάζα ύστερα από δέσμευση των ΗΠΑ οτι το ζωτικής σημασίας λιμάνι της Άκαμπα θα μπορεί να δέχεται ισραηλινά πλοία. Ο Gamal Abdel Nasser, ένα χρόνο πριν, είχε αποκλείσει το λιμάνι αυτό με το Αιγυπτιακό ναυτικό προκαλώντας οικονομικό πλήγμα στο Ισραήλ.

1963: Ο Ben Gurion παραιτείται από πρωθυπουργός (αλλά παραμένει ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του Ισραήλ) και τον διαδέχεται ο Levi Eshkol.

1964: Ιδρύεται η οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (P.L.O.).

1967: Υπό την καθοδήγηση του Gamal Abdel Nasser, συγκεντρώνονται αραβικά στρατεύματα στα ισραηλινά σύνορα αλλά δέχονται αιφνιδιαστική επίθεση. Ο πόλεμος διαρκεί έξι ημέρες ("πόλεμος των έξι ημερών") και καταλήγει στη συντριβή των Αράβων και τον υπερδιπλασιασμό των εδαφικών κτήσεων του Ισραήλ (κατακτά τα υψίπεδα του Γκολάν από την Συρία, την δυτική Ιερουσαλήμ από τους Παλαιστίνιους, την δυτική όχθη από την Ιορδανία, την λωρίδα της Γάζας και την χερσόνησο του Σινά από την Αίγυπτο. Περίπου 1.500.000 Άραβες βρίσκονται στις περιοχές αυτές). Ο Ο.Η.Ε. αντιδρά και εκδίδει το ψήφισμα 242, το οποίο προβλέπει άμεση αποχώρηση των Ισραηλινών από τα κατεχόμενα. Η εφαρμογή του ψηφίσματος του Ο.Η.Ε., εκκρεμεί έως τις μέρες μας, 40 χρόνια μετά.

1968: Η οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (P.L.O.) παρουσιάζει Σύνταγμα και απαιτεί την άμεση ίδρυση παλαιστινιακού Κράτους.

1969: Ο αρχηγός της "Fatah", Yasser Arafat εκλέγεται αρχηγός της οργάνωσης. Η Golda Meir γίνεται η νέα πρωθυπουργός του Ισραήλ.

1972: Στους ολυμπιακούς αγώνες του Μονάχου, οι αθλητές της Ισραηλινής ολυμπιακής αποστολής απάγονται και κρατούνται όμηροι από Παλαιστίνιους ενόπλους οι οποίοι ζητούν την απελευθέρωση συντρόφων τους που έχουν φυλακιστεί στο Ισραήλ. Μετά από επέμβαση της δυτικο-Γερμανικής αστυνομίας στο αεροδρόμιο του Μονάχου -που καταλήγει σε φιάσκο- οι Παλαιστίνιοι ανατινάζουν τα ελικόπτερα στα οποία επέβαιναν οι Ισραηλινοί αθλητές με αποτέλεσμα τον θάνατο 11 ισραηλινών ομήρων, 5 παλαιστίνιων και ενός αστυνομικού. Τρεις παλαιστίνιοι συλλαμβάνονται αλλά απελευθερώνονται λίγους μήνες αργότερα όταν εκδηλώνεται αεροπειρατεία σε αεροπλάνο των δυτικο-Γερμανικών αερογραμμών. Η Μοσάντ τα επόμενα χρόνια θα εντοπίσει και θα σκοτώσει τους δύο ενώ ο τρίτος ζει κρυμμένος στην Αίγυπτο ως τις μέρες μας.

1973: Στις 6 Οκτωβρίου, ανήμερα της εβραϊκής εορτής "Γιομ Κιπούρ", το Ισραήλ δέχεται ταυτόχρονη επίθεση από την Αίγυπτο και τη Συρία, με σκοπό την ανάκτηση των αραβικών εδαφών που κατέκτησε το Ισραήλ κατά τον πόλεμο των "έξι ημερών". Οι αραβικές χώρες χρηματοδοτούνται από τη Σαουδική Αραβία ενώ το Ισραήλ αναγκάζεται να δαπανήσει τεράστια ποσά σε στρατιωτικό εξοπλισμό και χρεωκοπεί.

1974: Έχοντας την πολιτική ευθύνη για τις απώλειες στον πόλεμο, η Golda Meir δεν μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση. Ο Yitzhak Rabin γίνεται πρωθυπουργός.

1977: Ο Yitzhak Rabin δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα τεράστια οικονομικά προβλήματα της χώρας και χάνει στις πρόωρες εκλογές. Ο Menachem Begin εκλέγεται πρωθυπουργός όμως παρά την νέα οικονομική πολιτική που εφαρμόζει, η οικονομία του Ισραήλ καταρρέει. Στις 19 Νοεμβρίου ο πρόεδρος της Αιγύπτου Anvar Sadat επισκέπτεται την κατεχόμενη Ιερουσαλήμ και ξεκινά ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ.

1979: Στις 26 Μαρτίου υπογράφεται, στο Camp David, ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ. Το Ισραήλ δέχεται να αποσυρθεί από το Σινά και ύστερα από την λωρίδα της Γάζας και την δυτική όχθη. Το τελευταίο τμήμα της συμφωνίας δεν εφαρμόζεται ποτέ.

1980: Το ισραηλινό κοινοβούλιο ανακυρρήσει την αδιαίρετη Ιερουσαλήμ (με τα κατεχόμενα εδάφη) ως την πρωτεύουσα του Ισραήλ.

1981: Στις 7 Ιουνίου ισραηλινά βομβαρδιστικά καταστρέφουν το πυρηνικό εργοστάσιο που είχε πρόσφατα κατασκευαστεί με γαλλική επίβλεψη, στην Βαγδάτη του Ιράκ. Η ισραηλινή κυβέρνηση ισχυρίστηκε οτι η εγκατάσταση χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή πυρηνικών όπλων που θα εξαπολύονταν κατά του Ισραήλ. Είναι το πρώτο βήμα της πολιτικής προληπτικού πολέμου που υιοθέτησε στην συνέχεια κι η Αμερική.

1982: Στις 6 Ιουνίου ο στρατός του Ισραήλ εισβάλει στο Λίβανο σε μια προσπάθεια να καταστρέψει τις βάσεις των ανταρτών της Fatah γύρω από την Βυρηττό. Η εκστρατεία στέφεται με επιτυχία αλλά η ισραηλινή οικονομία υποφέρει για άλλη μια φορά.

1984: Στις 23 Ιουλίου ύστερα από μια πρωτοφανή συμμαχία του εργατικού και του πατριωτικού κόμματος ο Shimon Peres του εργατικού κόμματος εκλέγεται πρωθυπουργός. Ύστρεα από δύο χρόνια την θέση του παίρνει ο Yitzhak Shamir του πατριωτικού κόμματος Likud.

1987: Τον Δεκέμβρη ξεσπά η πρώτη Intifada (στα αραβικά σημαίνει "ταρακούνημα" και πρόκειται για μια νεανική εξέργερση που χαρακτηρίστικε -μεταξύ άλλων- και "πετροπόλεμος" αφού οι νεαροί Παλαιστίνιοι χρησιμοποιούσαν κυρίως πέτρες και αυτοσχέδια όπλα για να απαντήσουν στον προηγμένο τεχνολογικά ισραηλινό στρατό. Στην πρώτη εδκοχή της ήταν ένα αυθόρμητο φαινόμενο.) Οι Ισραηλινοί απαντούν με βίαιη καταστολή αλλά συνειδητοποιούν οτι αυτό τροφοδοτεί την θέληση και την μαχητικότητα των Παλαιστινίων. Η Intifada επηρεάζει πολλές φιλελεύθερες ομάδες της ισραηλινής κοινωνίας και γίνεται ο προπομπός των ειρηνευτικών συμφωνιών της δεκαετίας του 90.

1989: Ο κυβερνητικός συνασπισμός του Ισραήλ διαλύεται και ο Yitzhak Shamir γίνεται πρωθυπουργός μια προσωρινής κυβέρνησης για 15 μήνες. Με την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ, εκατοντάδες χιλιάδες εβραίοι των ανατολικών χωρών μεταναστεύουν στο Ισραήλ.

1993: Στις 20 Αυγούστου, ύστερα από κρυφές συνομιλίες στο Όσλο, Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί καταλήγουν σε ένα ειρηνευτικό σχέδιο, «ελευθερία για γη». Ορίζεται το 1999 ως η χρονιά δημιουργίας ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους που θα περιλαμβάνει την δυτική όχθη και την λωρίδα της Γάζας. Η τελική συμφωνία υπογράφεται μεταξύ του πρωθυπουργού Yitzhak Rabin και του παλαιστίνιου ηγέτη Yasser Arafat, υπό την αιγίδα του Αμερικανού Προέδρου Bill Clinton, στην Ουάσιγκτον, ενώ οι ΗΠΑ δεν είχαν καμία μεσολάβηση.

1994: Ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Ισραήλ και Ιορδανίας. Το 1994 στιγματίστηκε από πολύνεκρες επιθέσεις της "H.Α.M.A.S." (ακρωνύμιο που στα ελληνικά σημαίνει "Ισλαμική Αντιστασιακή Κίνηση") κατά Ισραηλινών και ισραηλινών ακροδεξιών κατά Αράβων.

1995: Στις 24 Σεπτεμβρίου υπογράφεται η δεύτερη συμφωνία του Όσλο. Στη συμφωνία αυτή δεν προβλέπεται καμιά παλαιστινιακή κυριαρχία σε τμήμα της Παλαιστίνης. Η παλαιστινιακή αρχή δεν μπορεί ν’ ασκήσει εξουσία στα εδάφη,στο νερό, στους δρόμους ή στα σύνορα. Αποκτά αυτονομία μόνο σ’ ό,τι αφορά τους ανθρώπους, δηλαδή ένα τμήμα του παλαιστινιακού πληθυσμού (όχι τους εβραίους εποίκους) στα κατεχόμενα. Στις 4 Νοεμβρίου ο Yitzhak Rabin δολοφονείται από την εβραϊκή ακροδέξια οργάνωση Yigal Amir και στις 22 του ίδιου μήνα νέος πρωθυπουργός ορκίζεται ο Shimon Peres.

1996: Στις 25 Φεβρουαρίου γίνονται βομβιστικές επιθέσεις Παλαιστινίων στην Ιερουσαλήμ με 26 νεκρούς. Το Ισραήλ κλείνει τα σύνορα με Παλαιστίνη. Στις 11 Απριλίου ο ισραηλινός στρατός εξαπολύει επίθεση κατά του προσφυγικού καταυλισμού στην Κανά του Λιβάνου σκοτώνοντας πάνω από 100 παιδιά. Η επίθεση ήταν μια στρατιωτική αποτυχία καθώς δεν υπήρχαν στρατιωτικοί στόχοι στον καταυλισμό. Η σφαγή είναι τόσο συγκλονιστική που οι δημοσιογράφοι οι οποίοι έσπευσαν να καλύψουν το γεγονός, καταρρέουν μπροστά στις κάμερες. Ο Ο.Η.Ε. ποτέ δεν τιμωρεί το Ισραήλ για αυτή την ιστορική κτηνωδία (Qana massacre). Η επίθεση όμως ανεβάζει την δημοτικότητα του Shimon Peres. Στις 29 Μαΐου Στις εκλογές που γίνονται κερδίζει ο Benjamin Netanyahu με μικρή διαφορά. Ο Benjamin Netanyahu επιτρέπει την δημιουργία νέων εβραϊκών συνοικιών στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Η νέα πολιτική του Benjamin Netanyahu σκόπευε στην αύξηση της παρουσίας των εβραίων στην περιοχή κατά 35%.

1997: Τον Μάρτιο η κυβέρνηση Νetanyahu αρχίζει την οικοδόμηση πολυκατοικιών μόνο για εβραίους, στην κατεχόμενη ανατολική Ιερουσαλήμ. Στις 31 Μαρτίου τα αραβικά κράτη ξεκινούν μποϋκοτάζ εναντίον του Ισραήλ ως απάντηση στην παραβίαση της συμφωνίας του Όσλο.

2000: Ξεσπά η δεύτερη Intifada.

2002: Το Ισραήλ ανεγείρει τείχος κατά μήκος της Δυτικής Όχθης.

2003: Παρουσιάζεται από τις Η.Π.Α., Ρωσία, Ο.Η.Ε. και Ε.Ε. ένα σχέδιο επίλυσης της κρίσης, ο λεγόμενος "οδικός χάρτης".

2004: Οι Ισραηλινοί εισβάλουν στη Βόρεια Λωρίδα της Γάζας, σε απάντηση στην εκτόξευση πυραύλων Κασάμ από τους Παλαιστίνιους μαχητές με θύματα δύο παιδιά. Κατά την επιχείρηση (ονομάστηκε "μέρες μετάνοιας") σκοτώνονται 130 Παλαιστίνιοι. Έναν μήνα αργότερα, ο Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, Yasser Arafat, πεθαίνει υπό αδιευκρίνηστες συνθήκες και τον διαδέχεται ο Mahmoud Abbas.

2005: Οι Ισραηλινές δυνάμεις και οι έποικοι αποχωρούν από τη Βόρεια Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας. Τρείς μήνες αργότερα, ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Ariel Sharon υφίσταται εγκεφαλικό επεισόδιο και τον διαδέχεται ο Ehud Olbert.

2006: Επιχείρηση "Καλοκαιρινή Βροχή". Οι Ισραηλινοί εισβάλουν και πάλι στη Γάζα, μετά την αιχμαλωσία ενός Ισραηλινού στρατιώτη από Παλαιστίνιους μαχητές. Η ισλαμική οργάνωση Χεζμπολάχ, επιτίθεται στο Ισραήλ από τον Νότιο Λίβανο, σκοτώνει 8 Ισραηλινούς στρατιώτες και αιχμαλωτίζει άλλους 2. Το Ισραήλ απαντά με αεροπορικές επιδρομές κατά του Λιβάνου και με ναυτικό αποκλεισμό του.

2008: Το video που θα δημοσίευα "αποσύρθηκε" από το youtube...Αλλά όλοι γνωρίζουμε...Κι ας κάνουμε τα στραβά μάτια, βολεμένοι στα ζεστά μας σπίτια...

Τα σχόλια δικά σας...

Πηγές:

http://paremvasi.ntua.gr/keimena/anatoli/israel_2.htm
http://www.sansimera.gr/

"Με ρωτούν οι Χειμώνες" και απαντάω " η συγγνώμη σώζει πρώτα αυτόν που αποδεικνύει πως την εννοεί"

Συμβαίνουν πράγματα στη ζωή μας που αδυνατούμε να τα εξηγήσουμε. "Σιγά τα νέα", θα μου πεις...Όταν αυτά τα αλλόκοτα μού συμβαίνουν έχω πάντα -ή μάλλον είχα- την ίδια αντίδραση: συναισθηματικός πανικός. "Τι έγινε; Πώς; Γιατί; Και τώρα;". Αν δεν εξηγήσω τα πάντα, τα πάντα όμως, δεν μπορώ να ηρεμήσω. Σίγουρα δεν είμαι η μόνη.

Μπορεί να μου πάρει μέρες, βδομάδες...Μέχρι, όμως, να καταφέρω να δικαιολογήσω αυτό που συνέβη, με τρώει το σαράκι της απορίας..."Μήπως δεν κατάλαβα καλά; Μήπως έκανα κάτι λάθος; Μήπως να είχα πει αυτό ή εκείνο; Μήπως δεν προσπάθησα πολύ; Μήπως ήμουν πολύ αυστηρή; Μήπως δεν ήμουν αρκετά αυστηρή;" και χίλια δύο άλλα βασανιστικά κι ας ξέρω ότι δεν ευθύνομαι στην πραγματικότητα. Ζω κανονικά, λειτουργώ, επικοινωνώ, εργάζομαι...μέσα μου όμως το χάος.

Και ξαφνικά, κάτι άλλαξε. Δεν το κάνω πια. Τώρα δεν απορώ...Απλά αποδέχομαι τη ροή της ζωής μου. Αγωνίζομαι να τη δεχτώ, τουλάχιστον. Ένα εκατομμύριο ελαττώματα έχω, σίγουρα όμως δεν μισώ, δεν φθονώ και δεν βλάπτω εν γνώσει μου. Είναι ασήμαντα, όλα αυτά. Το σημαντικότερο είναι ότι δεν αφήνω ανοιχτούς λογαριασμούς.

Αν κάνω λάθη; Αμέτρητα. Ποτέ, όμως, δεν αφήνω χρωστούμενα. Ζητάω τις συγγνώμες μου και τις κάνω πράξη. Κι έτσι ανέχομαι τον εαυτό μου σε όσα σφάλματα κι αν πέσω. Εξάλλου, αυτό που δε θα μπορούσα να ανεχτώ (ούτε από μένα την ίδια, ούτε από όσους αγαπώ) είναι οι παραλείψεις, όχι τα λάθη.

Δεν μπορεί να "παραλείψεις" να διορθώσεις ένα λάθος σου, διότι τότε απλά δεν το έχεις αναγνωρίσει πραγματικά ως τέτοιο. Δεν μπορεί να ζητάς μια λεκτική "συγγνώμη" και να μην κάνεις κάτι να επανορθώσεις (ακόμη κι αν είναι αδύνατον, εσύ οφείλεις να προσπαθήσεις) διότι τότε τη ζητάς απλά για δική σου "χρήση", για να γλιτώσεις εσύ από τις τύψεις σου και όχι γιατί όντως μετάνιωσες που έβλαψες κάποιον.

Δεν μπορείς να "παραλείπεις" τα συναισθήματά σου, δεν μπορείς να "παραλείπεις" να αγωνιστείς γι' αυτούς και γι' αυτά που αγαπάς, δεν μπορείς να "παραλείψεις" τον εαυτό σου διότι θα γυρίσει σκληρότερος και εκδικητικός. Ισως όχι τώρα που το περιμένεις, αλλά ξαφνικά, μια στιγμή που θα νομίσεις ότι ευτύχησες, μια στιγμή που θα γελάσεις με την καρδιά σου, μια στιγμή πάνω που θα πιστέψεις ότι ξέχασες. Εκείνην ακριβώς τη στιγμή θα επιλέξει ο ίδιος σου ο εαυτός για να στήσει εμπρός στα έκπληκτα μάτια σου έναν καθρέφτη...Έναν καθρέφτη αλλιώτικο από εκείνον που σου έστηναν οι άλλοι για να σου θυμίζουν τα λάθη που άφηνες αδιόρθωτα...

Όταν ο άλλος γίνεται καθρέφτης των δικών σου παραλείψεων, είναι εύκολο να απαλλαγείς: δίνεις μια και κάνεις τον άλλο κομμάτια και βρίσκεις τη γαλήνη που ποθούσες (κι ας χάνεις όλα τα άλλα, τι σημασία έχει; Εσύ μια νάρκωση ζητάς). Όταν όμως έρθει η στιγμή που θα σου στήσει ο ίδιος σου ο εαυτός τον καθρέφτη, δεν έχεις πια επιλογή: είτε θα τον σπάσεις κι αυτόν και θα βυθίσεις και το υπόλοιπο της ζωής σου στη μιζέρια, είτε θα συνειδητοποιήσεις ότι εμπρός σου ανοίχτηκε -επιβεβλημένα πια- εκείνος ο δρόμος που με τόση βία προσπάθησες να αποφύγεις, τόσες και τόσες φορές. Τότε πια, θα αναγκαστείς να προσπαθήσεις να διορθώσεις όλα όσα παρέλειψες κάποτε και μακάρι να βρεις τον τρόπο.

Οι παραλείψεις είναι κάτι σαν την ίωση. Ξεκινούν σαν ένα απλό συνάχι, κι όσο τις αγνοείς θεριεύουν και μπορούν εν τέλει να σε ρίξουν στο κρεβάτι για μήνες, χωρίς να καταλάβεις "πού την άρπαξες". Ακόμη και η στιγμή που λες "μπα, τώρα πια δεν γίνεται τίποτα, γάμησέ τα, σιγά μη δεχτεί ο άλλος τη συγγνώμη μου" είναι πολύ πιο κατάλληλη από την άλλη στιγμή, που θα έρθει λίγο αργότερα και σίγουρα πολύ πιο κατάλληλη από εκείνην που πια θα είσαι αναγκασμένος να κάνεις κάτι...Μόνο που τότε, θα έχεις πραγματικά μειώσει τις πιθανότητές σου να βρεις την ηρεμία που ζητάς.

Συνήθως, το αν θα δεχτεί ο άλλος τις "επανορθωτικές" σου πράξεις ή όχι, δεν έχει πολλή σημασία. Εσύ απλά θέλεις να επιβιώσεις συναισθηματικά και στην πραγματικότητα, ζητώντας συγγνώμη, προσπαθείς να συγχωρήσεις εσύ τον εαυτό σου. Όλοι μας αυτό κάνουμε. Μόνο που είναι κάποιες φορές, που η ανταπόκριση του άλλου στην έμπρακτη συγγνώμη σου, έχει πολύ μεγάλη σημασία για τη ζωή σου την ίδια.

Είμαι ευγνώμων που όλοι όσοι αγαπώ είναι υγιείς.

Είμαι ευτυχής που μου δόθηκε η ευκαιρία να ασχολούμαι με ό,τι αγαπώ περισσότερο και να πλησιάζω έτσι προς τα παιδικά μου όνειρα.

Λυπάμαι που φέτος δεν υποδέχτηκα τον χρόνο όπως ονειρευόμουνα λίγους μήνες πριν. Χαίρομαι, όμως, διότι τον υποδέχτηκα ωριμότερη.

Νιώθω τυχερή που ανατράφηκα με τέτοιον τρόπο που δεν επιτρέπει "παραλείψεις" όπως αυτές που προανέφερα, κι έτσι οι δαίμονες που με στοιχειώνουν είναι των παιδικών μου φόβων και όχι των ενηλίκων πράξεών μου.

Είμαι πικραμένη από τις στιγμές που έζησα τους τελευταίους μήνες αυτής της χρονιάς που πέρασε. Είμαι πολύ χαρούμενη που μέσα σ' όλη την πίκρα που γεύθηκα, ήρθα κοντά με ανθρώπους που πλέον παίζουν καταλυτικό ρόλο στη ζωή μου.

Κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις. Κάνεις τη σούμα σου και προχωράς. Όσα σε πονάνε, τα ανέχεσαι και τα αντιμετωπίζεις. Όσα σε κάνουν ευτυχισμένο τα σέβεσαι και τα διαφυλάττεις όσο και όπως μπορείς. Στην τελική, η ζωή είναι όλα αυτά μαζί. Το σημαντικότερο όλων είναι να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου, να μην έχεις τύψεις και ενοχές, να μη νιώθεις βάρος από τα λάθη που δεν προσπάθησες να διορθώσεις...

Εξάλλου ό,τι κι αν γίνει, όσο κι αν θελήσεις ποτέ να το αποφύγεις, στο τέλος της μέρας πέφτεις να κοιμηθείς παρέα με τον εαυτό σου, και τότε δεν μπορείς να κάνεις πως "δεν τον βλέπεις".

Για το 2009, και για όλα τα επόμενα χρόνια που θα ζούμε, θέλω να ευχηθώ σ' όλους μας :


Να βρίσκουμε πάντα το κουράγιο να ζητάμε μια έμπρακτη "συγγνώμη" απ' όσους βλάψαμε και όποιος δεν το καταφέρει, να βρεί τη δύναμη να αντιμετωπίσει τον εαυτό του "αντρίκια" όταν του στήσει εκείνον τον καθρέφτη εμπρός του. Να μην παραλείπουμε να πούμε κάτι που αποφύγαμε, να κάνουμε κάτι που νιώθουμε ότι παραλείψαμε ή να δώσουμε δυο εξηγήσεις που βολικά ξεχάσαμε να δώσουμε...

Ρε αδερφέ, άνθρωποι είμαστε στο κάτω-κάτω κι ίσως στην επόμενη ζωή μας να μη συναντηθούμε καν...;)

Υγεία και πολλές χαρούμενες στιγμές!


Last, but not least, μεταφέρω δυο λόγια από το
site των Διάφανων Κρίνων:
"...Χρειάζονται το ίδιο η επιμονή και η υπομονή, η σύνεση και το πάθος, το όραμα, η ελπίδα και η αγάπη για να ξεφύγει κανείς από τον πόνο τον αγκιστρευτή και τον Χρόνο που μας μετρά και μας τελειώνει. Να βάλει τάξη στο Χάος και να δημιουργήσει. Το θάρρος, σ’ αυτό το “επικίνδυνο παιχνίδι” δεν είναι παρά το δόλωμα που προκαλεί την τύχη η οποία, αργά ή γρήγορα θα σταθεί σ’ αυτόν που τολμά."

p.s.: Φέτος μου έτυχε το φλουρί μετά από τουλάχιστον 10 χρόνια...Έλεος, όμως!! :D