Day after Day...

Ώωωωχχχοουυυυυ....

Δεν ξέρω τι να γράψω, αλλά ήθελα να κάνω ένα postάκι. Έτσι, από ματαιοδοξία μάλλον (χα-χα, γελάμε λέμε!). Καλά, δε θα γράψω τίποτα...Ή μάλλον θα γράψω, τον πόνο μου: νυστάζω! Πολύ! Πάρα πολύ! Θέλω να κοιμηθώ άλλες τρεις ώρες minimum αλλά guess what (καλά, το αγγλικό το κατέχω, έτσι;) δεν προλαβαίνω...Not today, dear...

Και πότε; Έλα ντε! Αν σκεφτείς ότι σε μισή ώρα έχω πρόβα ως τις 15.30 που καπάκι θα αρχίσω μαθήματα, τα μαθήματα θα τελειώσουν στις 22.40 περίπου, και μετά έχω πρόβα ώς τις 00.00 (στην καλή περίπτωση)...Άρα, θα είμαι σπίτι κατα τη 01.00, θα κάνω μπάνιο, θα φάω τπτ, άρα θα ξαπλώσω κατά τις 02.00, άρα θα κοιμηθώ κατά τις 02.30-03.00 και το πρωί θα σηκωθώ στις 08.00...

Αγχώθηκα! Τι θέλω και τα γράφω; Δε μου φτάνει που τα ζω;!

Αμάν! Το βρήκα! Νυστα-ζω...Πω ρε φίλε...Κρυμμένος θησαυρός (τι λέω η γυναίκα...). Βέέέβαια..Αυτός που νυστάζει, νύστα-ζει, ζει στη νύστα....Καλά, έκανα ΤΗΝ ανακάλυψη, έτσι; Μην ακούσω μαλακίες...

Δε μας φτάναν όλα τα άλλα, μας χάλασε και η καφετιέρα!! Ρε, θα πάω για πρόβα και θα πιω δυο κουβάδες καφέ από το...Καλά, δε το λέω...Σιγά μην κάνω και διαφήμιση μέσα από το καταπληκτικό, φοβερό, τρομερό μου blog (είπατε κάτι;)...Να πάνε να χεστούνε, πανάκριβος είναι ο καφές τους, λες και τον φτιάχνουνε δέκα παρθένες καλόγριες από έναν μακρινό πλανήτη και είναι και ακριβά τα μεταφορικά...(τι μαλακίες λέω πάλι, Θεέ μου, γιατί δε μου κόβεις τη σύνδεση; Α, δεν την κόβεις; Καλά, συνεχίζω, Εσύ φταις).

Τέλος πάντων, η μέρα ξεκίνησε μια χαρά μιας και είπα τις καλημέρες μου με τον Jason (που είχα να του μιλήσω χρόνια και λαζάνια...ζαμάνια, sorry, πεινάω κι όλας) που του χρωστάω κι ένα post για την μέθοδο "παπακοβατάκι" (δεν το έχω ξεχάσει) και ανυπομονώ να δω πώς θα τελειώσει...Κάτι μου λέει ότι θα είναι επεισοδιακό το επόμενο 12ωρο.

Φεύγω λοιπόν, σέρνω το κοιμισμένο μου σαρκίο ως το αμάξι μου και προσεύχομαι να είναι η σημερινή μέρα η πρώτη ήρεμη μέρα της ζωής μου. Έτσι, για αλλαγή, ρε Μεγάλε...

Καλημέρα και...χαμογελάτε και λίγο!! Όλο γκρινάζετε!! (Ντόινγκ!)

Είναι βαθύ το σκοτάδι! Επιτέλους, ξημερώνει!

Ξημερώνει, το βλέπεις; Είναι βαθύ το σκοτάδι! Επιτέλους, Κύριε, ξημερώνει...Έχω κλειστά τα μάτια μου, έτσι για να βλέπω καθαρά. Βλέπω! Βλέπω και ονειρεύομαι στον ξύπνιο μου. Τα όνειρα πια δεν είναι όνειρα...Είναι στόχοι, είναι προορισμοί, είναι υπαρκτές, μικρές, αληθινές ζωές μέσα στη μικρή δική μου πλάνη που λέγεται "ζωή".

Τριγυρίζω. Νιώθω πως πέρασαν αιώνες από πάνω μου -πόσες ζωές να έχω ζήσει άραγε;- κι αφήσαν κρύσταλλα και λίθους στη σκέψη μου. Η σκέψη δεν σβήνει ποτέ. Πώς αλλιώς; Αφού η κάθε μία σκέψη είναι μια μικρή -ή μεγάλη- νίκη επί του θανάτου.

Ένα πράγμα φοβάται ο Χάρος: τον Νου που είναι σε εγρήγορση, την ψυχή που είναι πάντα έτοιμη για όλα. Υποκλίνεται η σκέψη στο συναίσθημα και το συναίσθημα στο μεγάλο αφεντικό: τη σκέψη...

Καμιά φορά, νιώθω πως καταλαβαίνω μέσα σε δυό λεπτά όσα δεν κατάλαβα επί μήνες. ή χρόνια. Η κατανόηση είναι ένα "τσαφ", σαν σπίρτο που ανάβει. Η συμπόνοια το ίδιο. Η αγάπη...Αυτή κι αν είναι ένα σπίρτο αναμμένο...Τόσο απλά ήταν όλα, Κύριε;

Η ομίχλη...Αυτή η ομίχλη που μου πλάκωνε το στέρνο, γέμιζε τα μάτια μου με σκόνη, βάραινε την ψυχή μου...Τσαφ! Και πάει...Ανασαίνω ξανά...Ευχαριστώ! Απ' τα βάθη της καρδιάς μου κι απ' το πιο παλιό δωμάτιο της Ψυχής μου, σ' ευχαριστώ...Δεν ξέρω πού να σε βρω για να σε προσκυνήσω. Είσαι αυτό που υπήρχε πάντα μαζί μου και ποτέ δεν αντίκρυσα...Αλλά ξέρω εγώ...

Ίσως φύγω...Ίσως και όχι...Είναι που δεν έχω αποφασίσει κι εγώ, ίσως...Μάλλον από μένα θα εξαρτάται, τελικά...Κόντρα σε κάθε γνώμη, σε κάθε άποψη και κάθε προγνωστικό...Ας λένε ό,τι θέλουν...Εσύ κι Εγώ θα αποφασίσουμε αν θα φύγω ή αν θα μείνω.

Δεν ξέρω τι θέλω διότι ακόμη δεν κατάφερα να θυμηθώ πώς ήταν "πριν". Καλά είναι εδώ...Δύσκολα, το ξέρω...Αλλά θέλω κι άλλο. Θέλω λίγο ακόμα για να αποφασίσω. Μην με πιέσεις. Άσε με να βρω τον τρόπο να διαλέξω. Μην με αναγκάζεις...Απλά βοήθησέ με να βρω την άκρη του μίτου και να οδηγήσω εγώ τη ζωή μου στο τέλος ή στην αρχή. Μου το χρωστάς, υπήρξα καλή μαθήτρια, νομίζω...

Φτερά...Έχουμε όλοι φτερά! Μικρά, μεγάλα...Μπορούμε όλοι να πετάξουμε...Γιατί να σερνόμαστε; Ψάξε μέσα σου και θα δεις...Μπορείς...Τα πάντα μπορείς. Και δεν στο είπανε ποτέ...Ούτε κι εμένα μου το είπε κανείς...Απλά το θυμήθηκα, φαίνεται το είχα μάθει πιο παλιά.

Μια σπασμωδική, απότομη κίνηση, ένα τίναγμα θα κάνω και θα βρεθώ εκεί που θέλω. Αρκεί να το θελήσω πραγματικά. Ξέρω καλά τι θέλω πια, απλά φοβάμαι να το παραδεχτώ. Φυσάω τη λάμπα, το φως σβήνει, σκύβω και πιάνω ένα μαντήλι που έχει πέσει στο πάτωμα...Το σηκώνω και βρίσκω από κάτω έναν κρύσταλλο...Είναι ροζ και λευκός...Είναι δικός μου.

Θα δεις πώς ξέρω να πετάω...Κοίταξέ με! Μπορώ...

Electric

Ένα υπέροχο κομμάτι -όπως τα περισσότερα των Madrugada- που μου θύμησε ο FiXXXer με αφορμή το προηγούμενο postάκι μου...

Χαμογελάτε! Σώζει ζωές!

Αυτή η ψυχο-συναισθηματική τραμπάλα με έχει τσακίσει. Μία πάνω, μία κάτω. Είπαμε, γίνομαι κυκλοθυμική ενίοτε, αλλά τώρα έχει παραγίνει. Λυπήσου μου Θεέ των Νεύρων. Δεν φταίει κανείς, το κεφάλι μου τα φταίει, το ξέρω. Τι θέλω και τραβιέμαι; Γιατί δεν δίνω μια να πάνε όλα κατηφόρα να ηρεμήσω; Τι περιμένω; Το θαύμα των θαυμάτων; Κι απ' την άλλη, νιώθω ότι πια δεν περιμένω. Ο,τι να'ναι...

Μάλλον θα φταίει η κατάσταση της υγείας μου, δεν εξηγείται αλλιώς. Όχι ότι έγιναν και λίγα, βέβαια. Πόση υπομονή να έχει κανείς; Κι όταν δεν φημίζεσαι γι αυτό σου το ...προσόν, τα περιθώρια στενεύουν, σχεδόν ασφυκτικά. Ανέκαθεν ανυπόμονη. Τώρα που έχω και λόγους να μου σώνεται η ρημάδα η υπομονή, ξεμένω σιγά σιγά κι απ' τ' αποθέματα. Μα, όλα μαζί πια;

Είναι το γνωστό: όλα μαζί θα έρθουν. Κάτι σαν τον Νόμο του Μέρφυ. Αυτό που με μπερδεύει, είναι ότι μαζί με το τσουβάλι τ' άσχημα που πέσαν στο κεφάλι μου ένα -κατά τα άλλα- ωραίο πρωί, βρήκα κι έξω απ' την "πόρτα" μου κάμποσα καλά. Κι εκεί είναι που τα νεύρα μου άρχισαν να ταλαντώνονται επικίνδυνα!

Δεν ξέρω τι να νιώσω πια...Θλίψη; Χαρά; Απελπισία; Ανακούφιση; Πόνο; Προσμονή; Απόγνωση; Όλα χύμα...

Όποτε νιώθω τα συναισθήματά μου κουβάρι, συνήθως ακινητοποιώ τον εαυτό μου, επίτηδες. Τείνω να δρω σπασμωδικά, παρά την συνήθη ψυχραιμία μου, κάθε φορά που...βραχυκυκλώνω συναισθηματικά. Έτσι, αποφάσισα πια να με ακινητοποιώ. Μ' έχει σώσει αυτή η τακτική, το ομολογώ. Κι ας μην το περίμενα.

Όλα μοιάζουν πολύ μπερδεμένα τις τελευταίες μέρες. Μεσα μου, όμως, δεν υπάρχει πια ίχνος αμφιβολίας για όσα έχω κάνει, κι όσα δεν έχω κάνει. Τα αξιολόγησα επίπονα τους τελευταίους μήνες, σχεδόν όλα. Σχεδόν...Η σούμα δεν με απογοήτευσε. Κοιμάμαι ήσυχα. Όταν όμως ξυπνάω, είναι στιγμές που εύχομαι να ξανακοιμηθώ. Κι είναι κι άλλες που εύχομαι να ξυπνήσω ακόμα περισσότερο...(πάω καλά, γιατρέ μου;)

Ένα πράγμα είναι που με πληγώνει πιο πολύ...Αλλά δεν θα το γράψω. Είναι πολύ δικό μου, κι είναι πολύ νωρίς για να το ξεστομίσω καν, πόσο μάλλον να το γράψω.

Αναρωτιέμαι: άραγε, οι άνθρωποι αλλάζουν, τελικά; Όταν μας δείχνουν δύο πρόσωπα, ποιό είναι το "σωστό"; Και τα δύο υπάρχουν, σίγουρα. Όλοι μας είμαστε πολύπλοκοι. Πώς ξέρεις όμως ποιό πρόσωπο είναι το κυρίαρχο κάθε ανθρώπου, όταν τα δύο που σου δείχνει είναι άκρως αντιφατικά μεταξύ τους; Περιμένεις, υποθέτω, την τελικη έκβαση της μάχης ανάμεσα στα...δύο αυτά πρόσωπα που είναι...ένας άνθρωπος (Ντόινγκ! Πίασε τ' αυγό και κούρευ'το...). Δεν μπορεί, θα το μάθεις κάποτε! (όχι βέβαια ότι είναι λόγος αυτός να περιμένεις και με κομμένη την ανάσα! Κάνε εσύ τα κουμάντα σου, προχώρα που λένε και όλα εξηγούνται, αργά ή γρήγορα οι απαντήσεις δίνονται νομοτελειακά).

Αν όντως αλλάζουν οι άνθρωποι, μπορώ πάντα να πιστεύω ότι γνώρισα καλούς ανθρώπους, που κάπου έχασαν το δρόμο και πιθανόν να τον ξαναβρούν και να ευτυχήσουν (ίσως, βέβαια, και όχι αλλά προτιμώ να μην το σκέφτομαι γιατί στεναχωριέμαι). Αν δεν αλλάζουν, τότε θα πρέπει να αποδεχτώ ότι αρκετοί από τους ανθρώπους που αγάπησα (φίλοι, οικογένεια, εραστές, συμφοιτητές...) δεν υπήρξαν ποτέ "καλοί" όσο νόμιζα, παρά μόνον εγώ εθελοτυφλούσα γιατί ήθελα να τους αγαπήσω ή να τους συμπαθήσω, έστω...Δική μου ανάγκη, δικός μου και ο λογαριασμός. Πληρώνω χωρίς γκρίνιες.

Τέλος πάντων, η ώρα πήγε 20.30 και τελευταία ζω με "πρόγραμμα", αναγκαστικά...Μια χούφτα φάρμακα τη μέρα δεν είναι και λίγα, ε; Ντόπα, κανονική. Θα συνεχίσω όμως να χαμογελάω. Για να είμαι ειλικρινής, δεν το καταφέρνω πολύ καλά τελευταία. Ο αγώνας όμως συνεχίζεται και αφού συνεχίζεται, θα δικαιωθεί. Άσχετα από το αποτέλεσμα. Ποτέ να μην πιστεύεις ότι ο αγώνας κρίνεται από την νίκη ή την ήττα. Ο αγώνας κρίνεται μόνο από το αν αρνήθηκες τη συμμετοχή σου και το αν έπαιξες δίκαια ή άδικα. Κι αν κάτι σε τρώει, τότε είτε δεν έχεις παίξει δίκαια είτε δεν έχεις αγωνιστεί καν.

Γι αυτό σας λέω, κάντε το "ταξίδι" σας προς την Κόλαση, αν το θελήσετε...Μόνο, θυμηθείτε πως ήταν επιλογή σας...Καθαρά δική σας επιλογή. Κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να σας "αναγκάσει" να κατέβετε στο χάος. Χάσετε, κέρδισετε, κάνετε ό,τι θέλετε...Αλλά μην ξεχάσετε να παλέψετε. Διότι αν δεν αγωνιστείς να "επιστρέψεις", αν τα παράτησες ή αν τα παρατήσεις, αν επιλέξεις να μείνεις εκεί, τότε η Κόλαση ήταν ήδη μέσα σου...Κι από "ταξίδι", θα έχει ήδη γίνει "αφετηρία".

Το έχει πει ο Καβάφης πολύ καλύτερα:

Είπες:"Θα πάγω σ'άλλη γη, θα πάγω σ'άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή.
Κ'ειν'η καρδιά μου-σα νεκρός-θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μείνει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα".

Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δε θαβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ'ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού-μη ελπίζεις-
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη τη μικρή, σ'όλην την γη την χάλασες.

Γι αυτό σου λέω, τι αξία θα έχει η ζωή αν είσαι πάντα κυνηγημένος; Και πώς να ξεφύγεις από το "μέσα σου"; Ένα είναι το μυστικό: Να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας. Και τότε, αν έχεις τύχη, διάβαινε...Αλλά και την τύχη σου, εσύ την κάνεις ;)

Αυτό το έχουν πει καλύτερα τα Διάφανα Κρίνα:

"Το θάρρος, σ’ αυτό το “επικίνδυνο παιχνίδι” δεν είναι παρά το δόλωμα που προκαλεί την τύχη η οποία, αργά ή γρήγορα θα σταθεί σ’ αυτόν που τολμά."

Με μεγάλη δυσκολία αλλά και σχεδόν αυτονόητα, σας καληνυχτίζω με μια ισχυρή δόση αισιοδοξίας και θάρρους...Κι αφού την βρίσκω εγώ αυτές τις περίεργες -για μένα- μέρες και ώρες, μπορείτε όλοι!

Χαμογελάτε, σας πάει!
('Νταξ' κι αυτό κλεμμένο είναι, αλλά μου αρέσει, τι να κάνουμε;)

p.s. Με τον Κ. ολοκληρώσαμε τη συγγραφή του πρώτου κοινού θεατρικού μας έργου...Τα συναισθήματα δεν περιγράφονται, θα επιχειρήσω όμως σε επόμενο post...Εντάξει, Κ.; :D

Saved (?)

Απόψε είμαστε τρεις. Εγώ, ο εαυτός μου κι εσύ. Το "εγώ" μου είναι πάντα παρόν, ο εαυτός μου μού κάνει τη χάρη πότε-πότε και από επιτηρητής γίνεται συμμέτοχος στον πόνο μου, αλλά εσύ, όπως πάντα εμφανίστηκες τώρα. Τώρα που σε είχα τόση ανάγκη που δεν έπρεπε να εμφανιστείς. Πάντα αυτό κάνεις. Εκεί που παραπατάω, έρχεσαι να με σηκώσεις. Κάθε φορά που μένω μόνη, εμφανίζεσαι εμπρός μου. Διακριτικά και βίαια μαζί, επιτακτικά.

Σε θέλω κοντά μου, το ξέρεις. Τόσα χρόνια...Παιδί ήμουν και παιδί παρέμεινα. Αλλά εσύ πάντα κοντά μου, ακόμα κι όταν λείπεις. Τώρα, τι θες; Πες μου...Θέλεις να τελειώσουμε επιτέλους το παιχνίδι; Σχεδόν έντεκα χρόνια παίζουμε παρτίδες που τελειώνουν και ποτέ κανείς μας δεν ξέρει ποιός κέρδισε ή ποιός έχασε. Χάσαμε και οι δύο; Κερδίσαμε και οι δύο; Πώς γίνεται και ξαναήρθες τώρα;

Δε θέλω να με σώσεις, αυτήν τη φορά. Θέλω να με αφήσεις να σπάσω τα μούτρα μου, μπας και καταφέρω κάποτε να έρθω κλαίγοντας σε σένα...Και να με διώξεις. Κι ύστερα, ένα πρωί, μετά από 4 χρόνια να ξανάρθεις, όπως έκανες και τώρα. Να μου φτιάχνεις καφέ τρέμοντας, να μπερδεύεις τα λόγια σου που ιδωθήκαμε μετά από τόσα χρόνια κι εγώ να νιώθω ότι ξαναβρεθήκαμε σαν οικογένεια που είχε σκορπίσει...Κι ας μην είμαστε καν συγγενείς...

Σ' ευχαριστώ που πάλι το ψυχικό σου ραντάρ με εντόπισε την πιο επικίνδυνη στιγμή μου. Είσαι ο αδελφός που δεν είχα, ο ιδανικός έρωτας που δεν έζησα και το πιο σπουδαίο κομμάτι του παζλ που εγώ καλώ "ψυχή μου". Όλοι όσοι αγάπησα, και που ακόμη αγαπώ, άφησαν ένα σκίτσο μέσα μου. Εσύ δεν άφησες ποτέ τίποτα. Ίσως εσύ με αγάπησες περισσότερο απ' όλους.

Όσες φορές κι αν ερωτευτώ, όσες σχέσεις κι αν κάνεις, αυτό που είμαστε ο ένας για τον άλλον, δεν ξεφτίζει ποτέ και είναι κυριολεκτικά ανεξάρτητο ακόμη κι από την ίδια μας τη ζωή. Είχες δίκιο, είμαστε τόσο ευλογημένοι...

Αυτό που νιώθω είναι πάνω από τον έρωτα, πάνω από την αγάπη, καταλαβαίνεις; Δεν σε αγαπάω. Είμαι "εσύ". Από πάντα. Αυτό νομίζω ότι είναι το βάσανο και η λύτρωσή μας. Είμαι "εσύ" και είσαι "εγώ". Γι αυτό δεν θα καταφέρουμε ποτέ να είμαστε "μαζί", διότι ακόμη και "μαζί" εμείς θα είμαστε το πολύ...ένας. Μάλλον δεν ερωτευτήκαμε ποτέ. "Αδελφές ψυχές" το λένε;

Συγγνώμη που ακόμη δεν έχω βρει τον τρόπο να ισορροπήσουμε ανάμεσα σ' αυτό που έχουμε και σ' αυτό που δεν είχαμε ποτέ...