"Τα σύνορά σου είναι όπου αντέχεις..."

Σήκω. Άνοιξε τη ντουλάπα σου. Πέταξε τα πιο καλά σου ρούχα. Εκεί που πάμε είναι περιττά. Πήγαινε στο μπάνιο. Πλύσου. Μη χτενιστείς. Είσαι καλύτερα χωρίς. Φεύγουμε. Όπως μου το είχες υποσχεθεί. "Όχι" έλεγα, αλλά ήθελα να φύγω. Τώρα το παραδέχομαι. Δεν σου είπα ψέμματα. Πάντα έλεγα την αλήθεια που γνώριζα. Τι κι αν δεν ήταν η Αλήθεια; Σίγουρα πάντως δεν ήταν ψέμα. Γνωρίζεις; Νιώθεις; Θυμάσαι; Τι απ' όλα; Εγώ τίποτα. Το "εγώ" μου καταρρέει μέσα στη δίνη της συνείδησης. Μη με κοιτάζεις στα μάτια. Δεν θα με βρεις εκεί. Έχω φύγει πέρα κι απ' το βλέμμα μου. Με κοιτάζεις αλλά δεν με βλέπεις. Μαγκιά, έτσι; Παπάρια...Απλώς κόλωσα και δεν με περίμενα. Ετοιμάστηκες; Πλύθηκες; Ντύθηκες; Τι φόρεσες, τελικά; Δεν χτενίστηκες; Ευτυχώς...Δεν πιστεύω να ομόρφυνες! Μην το κάνεις αυτό στον εαυτό σου. Σου αξίζει περισσότερη ασχήμια...Μεγαλύτερο δικαίωμα στην όψη. Έχεις ωραίο χαμόγελο, το ξέρεις. Αλλά μη χαμογελάς. Γίνεσαι ματαιόδοξος όταν χαμογελάς. Να ξαναχαμογελάσεις όταν θα έχεις πια ξεχάσει ότι το χαμόγελό σου σε κάνει πιο όμορφο. Μόνο τότε θα έχει σημασία...Τότε, που θα χαμογελάς για κάποιον, για κάτι, για σένα...Όχι για να υμνείς την όψη σου.

Γιατί αργείς; Φεύγουμε, δεν είπαμε; Τι περιμένεις; Εμένα; Α, όχι...Εγώ δεν είμαι εδώ για να σε ακολουθήσω. Εγώ ήμουνα για λίγο "εδώ" για να μην ξεχάσεις. Πήγαινε. Μόνος. Κι αν επιβιώσει ο εαυτός σου στο "εγώ" σου, μη γυρίσεις. Να γυρίσεις μόνο νεκρός. Από σένα, απαιτώ να ξαναγεννηθείς...

Κέρνα τους Δαίμονες

Άλλαξαν, φίλε μου, τα σύνορα...Αλλού τώρα το συρματόπλεγμα. Σκίζονται στις άκρες του οι φλέβες σου μα δεν παύεις να χτυπιέσαι πάνω του με λύσσα. Θα το ξεσκίσεις κι αυτό...Μαζί και τα χέρια σου...Και την ψυχή σου; Όχι.

Το συρματόπλεγμα είναι πια μακριά. Τελικά, τι προτιμώ, δεν ξέρω...Να είναι το συρματόπλεγμα μακριά μου και ν' ανασαίνω άνετα ή να μην έχω χώρο να ανασάνω κι έτσι να το ξεσκίζω μαζί με τα χέρια μου;

Ψέμματα λέω...ξέρω...Το θέλω κοντά. Να μετράω τη δύναμή μου βήμα-βήμα και ποτέ να μην είναι αρκετή. Να κερδίζω τη μάχη και να νιώθω και πάλι αδύναμη. Να ανεβαίνω στην κορυφή του βουνού κι ύστερα να βλέπω πως τα άλλα βουνά είναι ψηλότερα. Σε λόφο ανέβηκα. Άντε πάλι από την αρχή.

Κούραση...Έκσταση...Νεύρα...Πείσμα...Νευρικό γέλιο...Ένταση...Παραμιλητό...Άβυσσος...

"Τώρα που τίποτα δεν έχει απομείνει
Μένει να βρούμε τη ζωή μας ξανά
Έλα να στήσουμε ένα ωραίο πανηγύρι
Πάνω από την άβυσσο που χάσκει για μας"

Κι είμαστε ακόμααα ζωντανοίίίί....

Οι αντοχές μου έχουν φτάσει στο ναδίρ, δεν έχω άλλη υπομονή, τα νεύρα μου έχουν σπάσει, σωματικά έχω εξαντληθεί...Κλείνω ένα μήνα και κάτι που είμαι συνέχεια άρρωστη, με ένα μικρό ενδιάμεσο διάλειμμα κατά το οποίο και κόλλησα τον τελευταίο ιό που...φιλοξενώ παρά τη θέλησή μου.

Ιός γαστρεντερίτιδας και το κλείνω εδώ το θέμα, δεν θέλετε να μάθετε λεπτομέρειες, πιστέψτε με. Αρκεί να πω ότι είναι ο,τι χειρότερο έχω ζήσει στα 25 μου χρόνια στην κατηγορία "πυρετός/ίωση/λοίμωξη". Χρυσό μετάλλιο! Υπήρξαν στιγμές που παρακαλούσα τον Χάρο να με πάρει! Και δεν μου έκανε τη χάρη φυσικά...Ούτε σε σας :P

Θα επανέλθω δριμύτερη μόλις νιώσω καλύτερα γιατί έχουμε αφήσει και μερικούς λογαριασμούς ανοιχτούς μερικοί μεταξύ μας ;)

Ωστόσο, δεν μπορούσα να αντισταθώ στο να περάσω έστω για ένα "γεια". ΓΕΙΑ λοιπόν, και σας αφήνω με ένα ωραίο τραγουδάκι για παρέα. Μου το "σύστησε" ένας καινούριος φίλος πρόσφατα και έχω πάθει την πλάκα μου...

Εις το επανιδείν!