Αισχύλου "Πέρσες"

Ο χρόνος με πιέζει πολύ αυτές τις μέρες -κυρίως λόγω εξετάσεων, παρουσιάσεων, προβών κλπ- κι έτσι δε θα είμαι τόσο αναλυτική όσο συνήθως, παρά το γεγονός ότι η συγκεκριμένη παράσταση το αξίζει περισσότερο από κάθε άλλη. Θα επανέλθω όμως το συντομότερο για να μεταφέρω την εμπειρία -διότι πέρι τέτοιας πρόκειται- που είχα την χαρά και την τιμή να ζήσω εχθές βράδυ στο θέατρο "Αμόρε".

Δυστυχώς όμως, οι παραστάσεις τελειώνουν την Κυριακή, κι έτσι θεώρησα χρέος μου να κάνω αυτό το post και να φωνάξω όσο πιο δυνατά μου επιτρέπει αυτό το μέσον: Μην τη χάσετε επουδενί!

Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Λουκάς Θάνος

Συμμετέχουν οι: Αγκονσίλιο Γεωργία, Γεωργάτου Χαρά, Γιαούζη Πέλη, Ισαακίδης Αλέξανδρος, Κουκουζέλη Ιωάννα, Λαμπράκη Ειρήνη, Μαρινάκου Γεωργία, Μάρκελλος Κωνσταντίνος, Μπρακουμάτσου Βιβή, Παπαγιάννης Φοίβος, Σδούκου Έβελυν και Σοφού Δήμητρα.

ΘΕΑΤΡΟ "ΑΜΟΡΕ"
Πριγκηποννήσων 10, Πολύγωνο (είναι η προέκταση της οδού Ευελπίδων)
210-6468009

Μέχρι και την Κυριακή, στις 21.30. Τιμή εισιτηρίου: 12 ευρώ

Για τον Νίκο...

Γιατί να μαθαίνουμε τόσα πράγματα για έναν άνθρωπο μόλις πεθάνει; Γιατί δεν τα μάθαμε ποτέ πριν; Τι φαγητό του άρεσε, πώς διασκέδαζε, τι ποτό έπινε, τι αγαπούσε και τι τον πλήγωνε...Τώρα; Τι σημασία έχει; Σημασία έχει τι ένιωσε όσο ζούσε, τι μοιράστηκε και ποιός ήταν στον καθρέφτη του και μόνο. Μόνο τα δικά του μάτια μετράνε για το ποιός ήταν. Κι αφού δεν τον ρωτήσαμε όσο ζούσε, σίγουρα δε θα μας απαντήσει τώρα που έφυγε...

Κανείς δεν αξίζει τέτοιο τέλος και κυρίως όταν δεν πρόλαβε να γευτεί καν μιαν αρχή. Πάντα ανικανοποίητος και πάντα πράος. Η πραότητα είναι καμιά φορά στην ψυχή κι όχι στη συμπεριφορά. Πολλά τα βάσανα του κόσμου και λίγες οι στάλες ανθρωπιάς. Δεν ξέρω αν ήταν καλός ή κακός άνθρωπος. Ξέρω όμως ότι φαινόταν -αν μη τι άλλο- καλός...Κι ίσως στην καλοσύνη μετράει πιο πολύ τι φαίνεται, μιας και είναι πράξη προσφοράς. Κι αν προσφέρεις, λίγη σημασία έχει αν το εννοείς. Σημασία έχει το αν κάνεις κάποιον ευτυχισμένο και ακόμη περισσότερο, αν εμπνέεις κάποιον να σου πει μια "Καλημέρα" από καρδιάς.

Στον Νίκο τον Σεργιανόπουλο, ομολογουμένως όλοι θέλανε να λένε "Καλημέρα"...